Capitulo 1
Hindi pa man din pumipirmi ang haring araw ay wala ng kasing ganda ang araw ni Rowena. Pagkagising ay mabilis niyang binuksan ang kaniyang message board at ang pinaka-magandang balita ang siyang bumungad sa kaniya. Ilang sandali pa siyang natulala at hindi makapaniwala sa nabasa kung kaya’t hindi agad siya nakakilos. When the news finally sinks in to her system, she shouted on top of her lungs that almost started everyone in their mansion.
Lakad-takbo ang ginawang pagbaba ni Rowena sa kanilang hagdan habang tumitili pa dahil sa labis na saya. When she reached the living room, she immediately spills the good news about her passing the entrance exam in Mexico. Jandro wasn’t surprised at all about the news because he knows that Rowena wants to study in Mexico. Not because they can afford and to just for extravagant but because Rowena wanted there. At an early age, Rowena knows that getting into somewhere or doing something requires a whole heart in order for someone to finish it successfully. Kaya naman walang pagtutol si Jandro sa nais ng kaniyang anak. Kahit saan hanggat kaya niya ay tutuparin niya para sa kaniyang anak. Buo ang suporta ni Jandro kung kaya’t lalong lumawak ang ngiti ni Rowena.
“Felicidades, Mi Hija,” Jandro said with so much sincerity.
“Muchas gracias, Papa.” Rowena hugged her father full of love.
Everyone congratulated Rowena for passing the entrance exam and that earned a blast lunch in the mansion. Lahna cooked their lunch and everyone loves it. They all shared the food, stories, and laughter that filled the whole mansion. For everyone, especially for Xavandra, the happy laughter of her family is her healing.
Nang sumapit ang hapon ay magka-angkas na nagpaikot-ikot sina Jandro at Gildia sa malawak na bakuran ng kanilang mansion lulan ng isang kabayo. Masayang nagkwe-kwento si Gildia ng kaniyang mga ginawa sa nakaraang lingo, lalo na iyong karanasan niya sa pag-aalaga ng hayop. Wala namang ibang ginawa si Jandro kundi ang humanga at paminsan-minsan ay tumawa. Ang kanilang bunso ay punong-puno ng enerhiya at sigla. Makulit ito ngunit hindi iyong kulit na maiirita ka. Bagkus ay matutuwa ka pa sa kakulitan niya.
“Ang cow ay iyong may baby na, pero ‘pag wala pang baby ay cattle ang tawag doon. Tapos ‘pag naggi-give birth naman, parturition ang tawag doon. Tapos ‘pag boy naman po ay bullocks. Tapos ‘pag group of cattle naman po ay herd. Tapos Papa, sabi po ni ate Xavandra, ang tawag daw po sa horse na baby ay Foal. Tapos ‘pag binata raw pong horse ay Colt at ‘pag dalaga ay Filly. Ang galing ano Papa? Parang name lang po ng tao,” ani ni Gildia na muling ikinatawa ni Jandro.
"Mi Princesa,” untag niya sa anak.
"Si Papa?"
"Did I give you the life you dream of princess?"
Matagal bago sumagot si Gildia. Ang paningin ay nasa mga hayop pa rin. Ngunit maya't maya ay unti-unti na siyang napangiti. "No Papa." tila nanigas si Jandro sa narinig. Kaya naman mas napangiti pa si Gildia. "More than Papa. More than. You give me a life more than I dreamed of. Sobra po Papa. Sobra na po ito."
Naging malamlam ang itsura ni Jandro matapos marinig ang sagot ng kaniyang anak. Inalon sa tuwa ang kaniyang puso at nais na lamang niyang maiyak. "Te amo, Mi Princesa."
Matapos ang katahimikan sa pagitan ng dalawa ay muling nanumbalik ang tawanan nila hanggang sa maisipan na nilang bumalik sa kanilang bahay. Matapos ang hapunan nila ay nagkaniya-kaniya ng tungo ang mga tao sa mansyon sa bawat silid nila. Si Jandro naman ay kumatok sa silid ni Rowena at nang buksan niya ang pinto ay agad na tumambad sa kaniya ang anak niyang nasa harap ng mga chart na may numero. Ngumiti ito sa kaniya kaya naman ay tumuloy na siya sa pagpasok. Si Rowena naman ay sinalubong ng halik sa pisngi ang kaniyang ama. Ang simpleng aksyon na iyon ng kaniyang anak ay labis na nagpatunaw sa puso ni Jandro.
Pinakatinitigan ni Jandro ang anak at tsaka ito nagpakawala ng matamis na ngiti bago maupo sa silyang naroon sa silid ng anak. Hindi na nagpadalos-dalos pa si Jandro at agad ng isinatinig ang kaniyang pakay.
"Did I give you the life you dream of, Mi Princesa?" napaangat ang tingin ni Rowena sa ama matapos ang tanong nito.
"No Papa," deretsahang sagot nito. "It’s more than Papa. You give me a life more than I dreamed of. Sobra po Papa. Sobra na po itong naibigay niyo," puno ng sinseredad na sagot ni Rowena.
Mariing napatitig si Jandro kay Rowena matapos nitong sumagot. Alam ni Jandro na hindi lang numero ang kayang balansehin ni Rowena. Nasisiguro ni Jandro na sa tatlo niyang anak, si Rowena ang palaging nasa gitna. Walang pinapanigan kundi ang tama. Na kahit may masaktan siya ay mas pipiliin pa rin niya ang tama at dapat. Mahirap mang balansehin ang nangyayari sa reyalidad ng mundo ngayon, naniniwala pa rin si Jandro na magagawa iyon ni Rowena sa paligid niya. Lamang na ang negatibong bagay ngayon, nasasapawan na ang tama at maganda. Ngunit mananalig si Jandro na sa paglipas ng panahon, mas pipiliin ni Rowena na balansehin ang sitwasyon.
Masuyong tumango si Jandro sa anak bago ibahin ang usapan. Nararamdaman na niyang anumang Segundo ay papatak na ang kaniyang luha kaya naman ay minabuti na niyang ibahin ang usapan at pagaanin ang paligid sa pagitan nila. Buong puso niyang pinayuhan ang anak sa pagkakapasa sa entrance exam sa Mexico at pinayuhan na hanggat maaari ay huwag sasayangin ang pagkakataon na nakapasok siya sa prestihiyosong paaralan sa ibang bansa.
"Good night, anak. Te amo, Mi Princesa," masuyong saad ni Jandro kay Rowena sabay halik muli sa sentido nito.
“Te amo, Papa,” sagot ni Rowena at ginantihan ng mahigpit na yakap ang ama.
One thing that Jandro is thankful for is the thing that her daughters are all very expressive and sweet. If he will rank them base on sweetness and expression, Gildia is on top followed by Rowena and the least is Xavandra. Xavandra may not be as expressive and sweet as her sisters but her eyes always speak for her emotion. Nevertheless, all of them are purely equal in Jandro’s heart. All of them are purely equal of a father’s love.