I was just five years old back then when l became an orphan. I didn't know what really happened to my biological parents or why we ended up being trapped in the middle of that chaos because I was so young and naive that time.
I was just five years old but then I can still clearly remember what happened to the vehicle that we were riding.
My father was on the driver seat and my mother was comfortably sitting beside him. I was at the back and we were smiling all ears because I exhibited those three stars in my right arm that indicated my small little achievement in kindergarten.
My father gladly said that we should celebrate. I was so happy.
We were all.
But then three or more cars blocked our way. I was confused that I think I missed counting how many are all those cars blocking the drive way.
I saw hint of panic in both of my parents expression. No. I think they were afraid. They both looked at me at the back with those pair of eyes oozing with fear that I think it was my first time seeing them that way.
I was confused.
But before I could even utter a single word, loud bangs and continous noise coming from the pulled triggers echoed in the whole vicinity.
I closed my eyes and blocked my ears to avoid those loud noises from outside. I also covered my head and laid down on the car's floor.
I was so shocked.
But it didn't fear me. I know it didn't.
When the commotion outside has stopped, I opened my eyes and saw both of my parents bathed with their own blood. It shocked me.
But I didn't cry.
And then one unfamiliar person opened the door and pullled me out of the car. I don't know him. But I didn't complain because I didn't know what to do anyway.
At a very young age, I had already know what are the difference between life and death.
My parents are dead. I am still alive.
For a moment I thought that man would eventually kill me after finding right and perpect spot to kill me. But then he dragged me in a car, manuevered the steering wheel and without second thought, left the area.
Fifteen years later.
I dived expeditiously after removing all my clothes. Ninamnan ko ang malamig na tubig sa ilalim bago unti-unting nagpaanod paitaas sa tubig.
Yaganak water falls is indeed breath taking even after my fifteen years of living here. I float lazily above the water and stared at the faint light coming from the sun.
I bet it's already five in the afternoon, the reason why the water seems so cold when it seized my whole body.
It was already fifteen years ago since I first step my foot in here. Fifteen years of being oblivious and wonderer why he's always teaching me those kind of things, why I have to learn those things, why I always needed to be strong.
And finally, he'll tell me what really happened fifteen years ago when my twentieth birthday comes because he promised me that.
This place, Evening Glory is indeed a very secluded place. Hindi pa ako nakakarating sa bayan subalit ang sabi niya ay marami raw tao at mga bahay doon. I want to take a peek, at least, but he won't let me.
He said it is not the right place for me and I won't be safe there. I didn't complain because I know that he knows what's the best for me. I just let him decide because I know he knows the right thing to do.
Masaya ako rito sa aming tinitirahan subalit may mga pagkakataon na hindi ko maiwasang makaramdam ng kakulangan.
Hindi ko alam kung ano ang itsura ng ibang tao na alam kong naninirahan sa kabayanan. Magmula nang manirahan kami rito ay hindi pa ako nakakakita ng ibang tao. Walang nagagawi o naliligaw sapagkat sadyang malayo ito sa kabayanan.
Hindi ko rin alam kung anong klaseng buhay ang mayroon sila.
I have read some books where there are things about clubs, bars, arenas, gyms, parks, buildings and city lights but I haven't seen any of those.
I remember myself back then when I was still five, riding a vehicle but that was only one of my faint memories in childhood. I am always dreaming about going at the rooftop, just like what I have read in books, stare at the obscurity of the night until get sated.
I am always dreaming about myself swimming and getting myself wet in the coldness of the sea. I always dream about watching horseback riding competition and basketball tournament, join the fun and cheer loudly, be carefree, happy and sovereign but sadly, I know I can't.
He wouldn't let me go outside even if he taught me how to take care of my self.
I'm happy and contented being a lonely princess in the middle of the forest but I know, deep within myself, there's still a missing part.
Naalerto ako nang makarinig ng kaluskos malapit sa mga puno. Natigil ako sa pagpapalutang sa tubig subalit hindi ako umahon. Pinakatitigan ko ang lugar kung saan ko narinig ang mga kakaibang kaluskos subalit kaagad din naman iyong nawala.
Probably just one of the stray wild animals visiting the woods.
Binalewala ko iyon at nagpatuloy na lamang sa paglangoy. Sinuklay ko ang aking buhok gamit ang aking mga daliri sa kamay subalit napatigil din kaagad nang makarinig muli ng mga kaluskos.
Pinakatitigan kong muli ang lugar na iyon. Sinuri at inalam kung anong klaseng hayop ang naligaw sa pagkakataong ito subalit nangunot ang aking noo nang may isang lalaki ang lumabas mula roon at madilim ang mga matang  naglakad patungo sa direksyon ko.
How he stare at me seems so dark, serious and dangerous. I was indeed suprised to see someone like him in the middle of this forest. He has black hair, thick brows, thin lips, perfectly shaped nose, a very defined jaw and a mysterious midnight raven eyes.
This is my first time seeing someone as gorgeous as him...
Kaagad kong hinagilap ang aking mga damit subalit malayo iyon sa akin. Lumusong ako sa tubig upang bahagyang matakpan ang aking kahubaran subalit dahil sa napakalinaw na tubig ay duda ako roon.
"Sino ka?" kalmadong tanong ko sa kaniya saka bahagyang tinakpan ang aking katawan.
Madilim pa rin ang kaniyang ekspresyon subalit nakikita ko ang mumunting pagkinang ng kaniyang mga mata sa tuwing matatamaan iyon ng liwanag. Ang hindi ko lamang talaga maunawaan ay kung paano siya napadpad dito. Ito ang unang pagkakataon na may nagawi ritong ibang tao.
"'Wag mo akong titigan. " hindi ko maunawaan kung paano ako makikipag-usap sa ibang tao. Ito ang ang unang beses na may nakaharap akong ibang tao bukod sa Papa ko.
Umangat ang paningin niya mula sa aking katawan dahilan upang muling magtama ang aming mga mata. Mula sa madilim na pagtitig ay bigla siyang ngumisi sa akin. Pinanatili ko naman ang aking kalmadong mukha sa harap niya, hindi ipinapahalata na hindi ako komportable sa presensiya niya.
"You dare to swim all the way here without any fucking clothes?"
Napaawang ang aking labi.
Profanity.
Ngayon lamang ako nakarinig ng ganoon kalutong na pagmumura. I know those kind of words since I've read many novels and books but I didn't even bother to try saying any of those because I know it's not necessary.
"Ganito ako palagi sa tuwing naliligo." mahinang tugon ko.
Totoo naman, sanay akong ganito maligo. Noon pa man ay ganito na ang palagi kong ginagawa. Isa pa ay wala namang ibang tao sa lugar na ito bukod sa amin.
Nangunot ang noo niya na para bang hindi makapaniwala sa aking sinabi.
"Where the hell are you then? In a freaking bathroom?" may halong inis na aniya. Nag-igting ang kaniyang panga pagkatapos ay umiwas ng tingin sa akin.
"Wala namang ibang tao rito bukod sa akin sa tuwing naliligo ako." katwiran ko.
Siya lamang...
Ito ang unang pagkakataong may naligaw na ibang tao sa malawak na kagubatang ito. Ang alam ko ay napakalayo nito sa kabayanan. Maging ang mangaso sa lugar na ito ay wala man lamang.
"Seriously?"
Kumunot muli ang aking noo.
Hindi ko talaga alam kung paano ko pa kakausapin ang isang ito lalo na at kakaiba ang ipinapakita niyang ekspresyon sa harap ko.
"Maaari ka ng umalis. Na... liligo ako." mas mahinang saad ko.
"I don't care." he said straightforwardly like he didn't really care about what I say.
Napapikit ako ng ilang beses. In the first place, ano nga ba ang ginagawa niya rito?
"Just go."
Tinaasan niya lamang ako ng kilay. Mistulang nanghahamon na para bang sinasabi na hindi ko siya maaring utusan. Umiwas ako ng tingin sa kaniyang mga mata dahil pakiramdam ko ay nawawala ako sa pagtitig pa lamang doon.
"What if I don't?" muli ay mayabang niyang tugon.
Tumingin lamang ako ng diretso sa kaniya dahil unti-unti na akong naiinis sa kaniyang presenya.
"What?"
Inis niyang iniwas ang kaniyang tingin at doon bumulong nang bumulong.
"Pwede ko bang malaman kung ano ang ginagawa mo rito?" lumingon siyang muli subalit muling tumagal ng ilang segundo ang paninitig sa aking katawan.
"I'm lost."
I was suddenly lost out of words. Ang akala ko ay mga hayop lamang ang ligaw. Maging siya pala ay ganoon din.
I can't deny the fact that I am not comfortable with his presence. Pero kahit ganoon, hindi pa rin tamang hindi siya tulungan gayong hinahanap pala niya ang daan pabalik sa kanila.
"May kilala akong tao na alam ang daan patungo sa bayan. Kung gusto mo ay maaari ka niyang tulungan." pag-aalok ko ng tulong, nagmamagandang-loob kahit na hindi ko siya kakilala.
"No thanks. Alam ko na." bigla ay tumingin siya sa itaasan ko.
Nilingon ko rin iyon at doon nakita ang isang mahabang tulay na gawa sa lubid at matibay na kahoy.
"That's Yaganak hanging bridge right?" tumango ako.
"That's it! I'll get going."
Sandali niyang tinitigan ng mataman ang aking mukha. Kusa muli akong napatitig sa itim na itim niyang mga mata dahil kahit madilim ang paraan ng pagtingin niyon, kumikinang pa rin ito sa gitna ng dilim. Para itong isang panibagong klase ng sining para sa akin.
Ilang taon na kaya ang isang ito?
He looks, way older than me. I can tell that easily by just looking at his matured posture standing gorgeously in front of me.
Matagal ang ginawa niyang pagtitig sa aking mga mata. Isang beses na pinasadahan ng palad ang buhok bago dinilaan ang labi at nag-iwas ng tingin.
Tumalikod siya sa akin at nagsimula nang maglakad paalis. Tinitigan ko lamang ang kaniyang likod habang unti-unti siyang humahakbang palayo sa kinaroroonan ko.
Bahagya pa akong nagulat nang muli siyang lumingon pabalik.
"It's getting dark. Put your clothes on." madilim at seryosong utos niya sa akin. Ang tingin niya ngayon ay para bang... nandidiri.
"Disgusting."
So that's it? Ganoon ang mga taga-bayan? Hindi ko alam na magagaspang pala ang ugali ng mga taga roon. O baka naman hindi lahat. And what did he just say? Disgusting?
Aaminin kong naapektuhan ako sa sinabi niyang iyon. Hindi magandang ideya ang masabihan ng ganoong klaseng salita.
Why was he disgusted to me anyway? Was it because he saw me swimming in this falls without clothes or was it because he just have that annoying rough attitude?
"Feistrielle!"
Narinig ko ang boses ni Papa kaya kaagad na akong umahon at nagbihis. Mas madilim at mas malamig na ngayon kumpara kanina kaya bahagya na rin akong giniginaw. May kadiliman na ang paligid subalit malinaw ko pa ring nakikita ang daan.
Malalim ang pinakawalan kong hangin sa katawan.
That man, he seems so lethal, dark and dangerously gorgeous. Napakagaspang ng ugali niya para sa isang taong hindi naman niya kilala.
Ganoon ba talaga siya?
I sighed again for the countless times.
Sana ay hindi na muli pang magtagpo ang aming mga landas.