Dustin
Pa lakad lakad lang ako ngayon sa mall. Tinapos ko na lahat ng mga gawain ko nung isang araw. I'll let my secretary handle the rest sa ngayon. 
Nagpapalipas lang ng oras, habang naalala ang nangyari kanina. Ganun nalang ba yung interaction namin? That kinda hurt. 
Hindi ko alam medyo mabigat ang damdamin ko ngayon. Am i supposed to be glad kasi kinalimutan na niya yung nangyari years ago? 
Habang naglalakad dinala ako ng sarili kong mga paa kung saan kami nagtra-trabaho noong hindi pa kami nakakapag graduate sa college. We decided na magtrabaho muna for experience, pero hindi ko inakala na mangyayari yun that year. 
Napatingin lang ako sa kabuuan ng kompanya, hindi na rin ako nagtangkang pumasok since hindi na den naman ako empleyado diyan. 
Sa labas din ng kompanya kung saan it all went apart. Then flashback came into my memories. 
Flashback
“Divinity, kausapin mo nga ako! Ano bang problema!” Singhal ko sa kanya. 
Tangina ano bang problema niya? Ayaw niya ba kay Kyle? Kung ganun lang naman yung dahilan na pwede naman pag usapan namin to. Why the heck so suddenly she stopped talking to me? 
“Ano ba, dustin? Wala ngang problema kanina kapa!” Singhal niya pabalik sakin. 
“Sge nga kung walang problema, putang ina why did you suddenly stop talking to me!” Galit kong sabi sa kanya. 
It's already midnight at ito kami ngayon nagsisigawan sa isat isa. 
“Oh, potangina. Gusto mo talaga malaman?” Her eyes was red in fury. 
Tinulak niya ako ng maharas “gusto mong malaman?” She laughed in disbelief. 
“Ang manhid mo naman, at apaka selfish mo!” Her tears started to flow. 
Hindi na ako maka-imik ngayon. Hindi ko alam kung anong gagawin ko sa oras nato. 
“Potangina dustin. Ano ba matagal na kitang gusto! Ano gusto mong mamakaawa pa ako dito para magustuhan mo rin ako? That was my fucking problem, dustin!. You were selfish enough to understand what I feel! So alam mo na kung anong gagawin mo?” Sigaw niya sakin. She wiped her tears and looked straight into my eyes.
“Ano? Hindi ka makaimik? Diba tinanong mo kung anong problema ko? Oh ito sinabi ko na? Sa totoo lang hindi ka naman concern sakin eh, and wala naman den akong pakialam na kong concern ka sakin. Sakin lang hinayaan mo nalang ako!” 
“I am suffering in silence, Dustin. You should have let me! What will you do? Wala naman diba? You only care about yourself!”
“Gusto mo lang naman malaman kung masaya ako sa inyo. Sa totoo lang hindi! Ako yung naghihintay ng matagal sayo oh!, is he willing to understand you in any matter? Pero sino ba naman ako para pilitin ka?” She looked at me in dismay. 
This was the first time I heard her thoughts. Hindi makapaniwala nakatitig lang ako sa kanya. 
“Kahit ganun pa man masaya ako dustin, masayang masaya. Yan naman ang tungkulin ko as your best friend diba? Sabihin mong selfish ako, wala na akong pakialam. After this our friendship ends anyway. But if I have to stop talking to you, I would gladly do so, for my peace. Mahal kita dustin, kaso hindi ko hahayaan malunod sarili ko sa pagmamahal na hindi naman para sa akin” 
“Kapag kasama niyo ko, my heart will be full of bitterness and i dont want to be selfish in your own happiness. I would drown myself in loneliness then make you feel that I am not supporting you in your decision. I support you and i am still…mahal kita that i would let you love someone else than me” 
“Pero ang hiling ko lang, hayaan mo akong magpakalayo layo” she said pero nakaseryoso na yung mukha niya but in a moment she smiled, she smiled knowing i've hurt her. 
“Oh…” napatingin naman kaming dalawa sa likuran niya and it was kyle. Umalis den ito bigla. 
Hindi ko den alam instead of comforting her, i went directly to kyle at hinabol siya.
End of flashback 
“Fuck, am i lost?!” Nagising bigla diwa ko ng may magsalita sa harap ko. 
It was Divinity who looked so confused, and she was looking around. Feel ko kanina pa siya naglalakad. 
Napahinto naman ito sa paglalakad ng makita niya ako. There's was space sa pagitan namin. 
There was a subtle reaction in her eyes nang mapagtanto kung saan kami sa kinatatayuan namin. There was a hint of surprise and hurt in her pupils. 
Kaya ba umalis siya, kasi mas pinili kong intindihin ang iba kesa sa kanya that day? I really fcking hurt her. How awful I made her feel that day. 
Napatingin naman siya gilid at napaangat yung tingin ng napagtanto it was the company we've both working before.
And probably this was her awful memory, kaya mas pinili niyang limutin. How ironic dahil unang una sa lahat totoo naman yung sinabi niya sakin dati. Im selfish, i only cared about how i feel at mas pinili ko ang ibang tao kumpara sa kanya. 
How ironic that now I can't forget about what happened. 
Nakatayo lang kami sa kung saan kami nakatayo dati. 
“Nawawala ka?” Tanong ko sa kanya, i wanted to brush off the things na maalala niya. Definitely wouldn't want to hurt her again. 
Naka fixed na ulit yung emotion niya. From those subtle reaction bumalik na ito sa kalmado niyang mukha. 
“Sort of” tipid niyang sagot. 
“Where are you going?” Tanong ko. Parang awkward naman, sobrang layo namin sa isat isa ng kaunti. Tas pinagtitinginan kami ng dumadaan. 
“Sa mall lang, napaka layo ng parking lot kailangan ko pang umikot, hindi ko na maalala ang pasikot sikot dito” saad niya while looking around. 
Definitely lies “gusto mong sumabay? Babalik din naman ako dun” i said. 
“Sure” tipid niyang sagot. Hindi ko alam kung magugulat ba ako o magiging masaya. I would expect that she would decline it. Pero dapat cool lang yung atake natin dito. 
Magkatabi lang kaming naglalakad ngayon habang nakapamulsa lang siya. Para akong nabibingi sa sobrang tahimik. Neither of us would want to speak. 
Ng makarating kami sa mall. Tumingin naman siya sakin nag aalangan sa sasabihin niya. 
“D-do you have spare time to accompany me today? I want to know about your expertise in gifts?” She asked. 
Bakas sa mukha ko ang pagkagulat. Did she seriously ask me? 
“Sure! Wala din naman akong gagawin” masayang sabi ko. 
Her head wrinkled a little bit sa inasta ko.