​
-------เขาจ้างผมเป็น...เมีย---------
 
มื้อค่ำชวนฝัน
 
ชีวิตในมหาลัยเราสองคนดำเนินตามปกติจะมีช่วงกลางวันเป็นเพียงบางวันเท่านันที่อาจารย์อย่างหลงคุณจะเรียกตนเองเข้าไปพบ แต่ก็ไม่มีอะไรนอกเหนือจากทานมื้อกลางวันด้วยกัน วันนี้ปูนมีเรียนวิชาของหลงคุณเป็นวิชาสุดท้ายก่อนเลิกเรียนหลงคุณได้ส่งข้อควาบอกไว้ก่อนแล้วว่าให้กับไปรอที่บ้านก่อนได้เลยเพราะยังมีประชุมของอาจาร์ยประจำคณะต่ออีก คิดว่าพี่กับน้องสาวคงมาก่อนที่ตนกลับแน่นอน พร้อมทั้งโอนเงินเข้าบัญชีของปูนอีกห้าพันเพื่อให้ซื้อของมาทำอาหารมื้อเย็น ที่เหลือให้เก็บเอาไว้ ก่อนออกจากห้องสอนหลงคุณมองอีกคนที่กำลังเตรียมเก็บของกลับบ้าน ปูนเองก็หันมาพอดีจึงส่งยิ้มให้ก่อนจะขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงว่า
"เจอกันที่บ้าน" หลงคุณเองก็พยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป
"เมื่อกี้มึงพูอะไรว่ะ" ท็อปหนึ่งในกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกันเอ่ยขึ้น
"ไม่นิ เก็บของเสร็จยัง กลับกัน"
"มึงแน่ใจ ช่วงหลังมานี้มึงแปลกๆนะ"
"แปลกยังไง" ปูนที่เก็บของเสร็จกำลังเดินออกจากประตูก็หันมาถามเพื่อนอีกสองคนที่กำลังเดินตามมา
"มึงดูมีลับลมคมในยังไงไม่รุ้ว่า ที่บ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า"
"ขอบใจมึงนะท๊อปที่เป็นห่วง แต่ไม่มีอะไรจริงๆ"
"หรือว่า...."
"ว่าอะไรไอ้บาส" ท๊อปหันไปถามเพื่อนอีกคน
"มึงแอบพวกกูมีแฟนหรือเปล่าไอ้ปูน"บาสเอ่ยขึ้นทำเอาปูนเองกก็ชะงักไปเช่นกัน
"คิดมาก งั้นแยกกันตรงนี้นะ"
"อ้าววันนี้ไม่ได้ทำงานไม่ใช่เหรอ ไปเที่ยวกับพวกกูดีกว่า"
"คือเรารับงานพิเศษเอาไว้ ไว้คราวหน้าละกัน"
"ขยันชิบหายเลย เออ งั้นไว้คราวหน้าก็ได้ หาเวลาพักผ่อนบ้างนะมึง"
"ขอบใจ" หลงจากนั้นปูนก็เดินแยกไปที่ป้ายรถเมย์หน้ามหาลัย วันนี้เขาไม่ได้เอารถมา คงต้องนั่งรถเมย์นี้แหละกลับ ก่อนกลับปูนแวะซุปเปอร์ก่อนทางเข้าซอยบ้านของหลงคุณหาซื้อของไปเพื่อทำอาหารมื้อเย็น ที่คิดไว้คราวๆก็คงป็นอาหาไทยๆนี้แหละ พวกต้มยำกุ้งน้ำข้น ผัดผักบุ้ง ปลานึ่งซีอิ้วกับไก่ทอดกระเทียม มีพวกของทานเล่นอีกสักสองอย่าก็น่าจะพอ ปูนชอบทำอาร ถึงกับใฝ่ฝันเอาไว้เลยว่าอยากเก็บเงินเปิดร้านอาหารของตนเอง ปูนเองเพลินกับการเลือกซื้อวัถุดิบมากมาย เพราะอย่างน้อยตอนนี้ก็พึ่งจะสี่โมงเย็น พอซื้อของเสร็จขากลับตนเองต้องถือของมากอยู่พอสมควรจะเดินเข้าไปมันก็ไกลจึเรียกรถตุ๊กตุ๊กแทน ปูนไม่ใช่คนงกแต่รู้จักใช้ ที่หลงคุณโอนมานั้นตนเองใช้ไปเพียงสองพันเท่านั้นในการซื้ออาหารและค่ารถ ปูนถือของเข้ามาภายในเพนต์เฮ้าส์สุดหรู คีย์การ์ดถูกแตะเพื่อเปิดประตูข้าของทั้งสดและแห้งถูกวางลงบนโต๊ะ ปูนวางกระเป๋านักเรียนออกก่อนจะสวมทับด้วยผ้าคุมกันเปื้อน ชายหนุ่มผมสีม่วงอ่อนเพลิดเพลินกับการจับนั้นหันนี้ตางๆ กับข้าวบ้างอย่างเสร็จแล้วถูกจัดวางบนโต๊ะอาหารขนาดกลาง ทุกการกระทำของปูนอยู่ในสายตาของอาจาร์ยหนุ่มเจ้าของบ้านมาสักพักแล้ว หลงคุณกลับมาเห็นประตูบ้านแงมอยู่เล็กน้อย คงเพราะคนมาถึงก่อนปิดไม่สนิทหรืออย่างไม่คิดวาจะตักเตือนแต่พอเข้ามากลิ่นหอมของอาหารลอยคลุ้งทั่วไปหมด จึงตัดสินใจเดินมาที่ห้องครัวก่อนที่จะเดินไยังห้องทำงานของตนเอง เคยนึกถึงภาพในอนาคตเช่นนี้เหมือนกันแต่มันก็นานมาแล้ว คนรักใส่ผ้ากันเปื้อนกำลังทำอาหาในทุกๆมื้อให้พร้อมกับรอยยิ้ม มันคงเป็นภาพที่มีควมสุขไม่น้อยแต่ก็มลายหายไปเพียงเพราะอีกคนหมดรัก หลังจากนั้นเขาเองก็ปิดกั้นตัวเองมาตลอด จนกระทั้งเจอกับเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาเอง็ไมู่้ทำไเหมือกับวาปูนกำลังขยับเข้ามาเรื่อยๆ เข้ามาทำให้ตรงนี้รู้สึกอีกครั้ง หลงคุณจับที่อกซ้ายของตัวเอง มันกำลังจะกลับมาเต้นเพื่อใครบ้างคนอีกครั้งใช่ไหม 
 
"เสร็จแล้ว" ปูนเอ่ยพุดขึ้นเมื่ออาหารจากสุดท้ายอย่างผัดผักบุ้งวางลงบนโต๊ะ ปูนถอดชุดกันเปื้อนออกวางไว้บนเก้าอีกตัวหนึ่ง พอหันกลับมาก้เจอหลงคุรใชุดลำองเดินมาพอดี
"พี่หลงกลับมานานแล้วเหรอครับ"
'สักพักแล้วครับ เห็นปูนทำอาหารอยู่พี่เลยไปอาบน้ำปลี่ยนชุดมา นี่ทำเสร็จแล้วเหรอ"
"ครับ ปูนว่าปูนก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน ร้อนด้วย อีกอย่างหัวก็คงเหม็นแล้ว" พูดจบพอจะเินไป มือหน้าของหลงคุณก็จับที่ข้อมือของปูนเอาไว้ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆจนตัวของเราสองคนชนแนบกันก่อนที่หลงคุณจะก้มลงเล็กน้อยบริเวณหัวของปูน
"พี่ว่าไม่เห็นจะเหม็นเลย" ปูนแอบกลั้นหายใจตอนที่จมูกของคนตรงหน้าแตะกับเส้นผมของตนเอง อยู่ๆร่างกายของทั้งคู่ก็เหมือนโดนไฟช็อตจนผละออกจากัน ปูนก้มหน้าลง ส่วนหลงคุณก็เบื้อนหน้าไปอีกทางเกาคอเขี่ยจมูกไปตามเรื่องก่อนจะบอกให้ปูนไปอาบน้ำ
"ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวมีแขกมา"
"ครับ...เออ พี่หลงครับ" พอจะเดินก็นึกขึ้นมาได้หันไปเรียกคนพี่
"ครับ"
"ช่วยเปิดเครื่องดูดอากาศด้วยนะครับ ปูนลืมเปิด" พอพูดจบปูนก็เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง ปิดประตูก็ยืนพิงเอาไวเหมือนกลัวใครเปิดเข้ามา ก่อนจะเอามือทาบที่อกของตัวเอง ภายในอกนั้นเต้นถี่เร็วกว่าครั้งไหน ปุนรู้สึกร้อนไปถึงใบหูเมื่อนึกถึงการกระทำอุกอาจของหลงคุณ ถึงตัวเองจะไม่เคยมีแฟนแต่ไอ้ท่าทีแบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าสื่อถึงอะไร ส่วนด้านนอกก่อนเอาน้ำเย็นลูบหน้าตัวเองก่อนจะตั้งสติและเดินไปเปิดเครื่องดูดอากาศ
"พี่หลิงหัวหลินเหม็นไหม"
"ออ พี่ว่าไม่เห็นจะเหม็นเลย" สองสาวที่เดิเข้ามาเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นเพียงแต่แอบดูอยู่เท่านั้นเอง เขาก็อยากรู้ว่าน้องชายหรือพี่ชายของตัวเองกำลังทำอะไรกันแน่ ไม่ใช่ว่าไปหาใครมาแอบอ้างว่าเป็นแฟนเพื่อเลี่ยงงานหมั้นที่คุณแม่เตรียมไว้ให้ แต่พอเห็นแบบนี้ทั้งคู่ก็ยิ้มออกในทีสุดหลงคุณก็กลับมาเปิดใจกับความรักอีกครั้ง
"มากันตั้งแต่เมื่อไร"
"ก็ตอนที่ใครบ้างคนแกล้งหอมหัวน้องปูนไง"
'พูดมาก..."
"ชิ...แต่ถ้าคนนี้พี่โอเคนะ"
"ใช่ไหมคะ ไม่ได้เห็นพี่หลงยิ้มให้ใครแบบนี้มานานแล้ว" สามพี่น้องคุยกันสักพักปูนก็ออกมาจากห้องนอนของตัวเอง ถูกถามเรื่องนั้นเรื่องนี้จากสองสาว ปูนก็เต็มใจตอบทุกอย่างจนกระทั้งคำถามที่ว่า
'น้องปูน ชอบน้องชายพี่ตรงไหนเนี้ยถึงตกลงปลงใจย้ายมาอยู่ด้วยกัน"
"ไม่รู้สิครับ คือจะตอบยังไงดี"
"พอแล้วน่า"
"เงียบเลยคะพี่หลง" ในเมื่อพูดอะไรไม่ได้ก็ถอนหายใจทิ้งตัวกับโซฟาใหญ่
"คือตอนที่พี่หลงคุณสอนที่มหาลัยนั้นผมว่าเขาดูน่านับถือมากๆเลยครับ ถ้าจะชอบก็คงเป็นตอนนั้น ตอนที่เขาใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆน้อยๆในคลาส ชอบความมีน้ำใจครับ ผมประทับใจพี่หลงตรงความมีน้ำใจ ใจดีไม่ใช่แค่กับผม อีกอย่างสำคัญมากผมว่า พี่หลงหล่อมากเลยครับ"
"5555" สองสาวระเบิดหัวเราะลั้นทันทีที่ปูนพุดจบ
"เห็นไหมหลินบอกแล้ว"
"อะไรเหรอครับ"
"พอๆไม่ต้องไปฟังพวกนี้แล้ว ไปกินข้าวกันอาหารจะเย็นหมดแล้ว" หลังจกนั้นเราสี่คนก้จัดการมือค่ำจนหมดเกลี้ยงอยู่พูดคุยกันต่อและดื่มกันนิดหน่อย ผลสรุบว่าทั้งพีสาวและน้องสาวของหลงคุณเมาจนขับรถกลับไม่ได้แล้วห้องนอนก็มเพียงสองห้อง หลงคุณสละห้องตัวเองให้กับสองสาวก่อนจะย้ายตัวเองออกมานอนที่โซฟาห้องรับแขก ปูนเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม
"คืนนี้พี่จะนอนตรงนั้นเหรอ"
"ครับ ห้องก็ให้สองคนนั้นไปแล้วด้วย"
"ถ้าอย่างนั้น นอนด้วยกันไหมครับ คือเตียงมันใหญ่อยู่นะครับ นอนสองคนคงได้" หลงคุณเหมือนจะคิดอะไรบ้างอย่างก่อนจะยิ้มให้กับความหวังดีของปูน
"ครับ งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ"
"อื้ม..."
 
 
 
พี่หลงคุณแกคิดอะไรไม่ดีกับลูกฉันใช่ไหม
บอกมานะ บอกมา!!!!
 
 
 
​