​
เช้าวันทร์จันทร์ที่แสนจะขี้เกียจวันนี้ปูนมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมงแต่หลงคุณมีสอนตอนเก้าโมงเช้าเขาเลยให้หลงคุณไปก่อนส่วนตนเองจะขับมอเตอร์ไซค์ไปเอง แต่ระหวางที่ปูนกำลังอาบน้ำอยู่ก็เหมือนได้ยินเสียงก็อกแก๊กด้านนอก เขาปิดน้ำและดึงผ้าเช็ดตัวมาห่อช่วงล่างของตัวเองเอาไว้และเดินออกมาจากห้องน้ำ เสียงกดรหัาประตูหน้าห้องดังต่อเนื่อแต่เหมือนจะกดผิดอยู่หลายครั้ง เขาเลยเอ่ยถามออกไป
"มาหาใครครับ" ผมมองหน้าจอเล็กเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังพยายามกดรหัสห้องอย่างหงุดหงิดส่วนอีกคนก็ยืนรอเฉยก็ต้องตกใจกับเสียงที่ผมเอ่ยทักออกไป
"มีคนอยู่ด้วยคะ ใครอยู่ข้างในตาหลงใช่ตาหลงไหม แกเปลียนรหัสประตูเหรอ"
"พี่หลงไม่อยู่ครับ" ประตูกว้างถูกเปิดออกผู้หญิงทั้งสองคนตกใจเอามือปิดตา ผมก็ลืมไปผมนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเลยเอามือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้เช่นกัน
"แล้วนายเป็นใคร แถมยังมาแก้ผ้าแบบนี้อีก หลงคุณไปไหน"
"พี่หลงไปมหาลัยแล้วครับ เชิญด้านในก่อน ผมขอตัวไปแต่งตัวก่อนนะครับ"ว่าแล้วปูนก็รีบเลี่ยงไปหาเสื้อผ้าใส่
 
ด้านนอก
"พี่หลินโทรหาตาหลงเดี๋ยวนี้เลยคะ"
"ได้ แต่หลิงคอยดูคนนั้นเอาไว้นะพี่จะโทรหาตาหลง"ว่าแล้วหญิงสาวคนพี่ก็โทรหาน้องชายคนสุดท่องทันที
"ครับพี่หลิน กลับมาแล้วเหรอตอนเย็นให้ผมไปรับไหม"
"แกซุกใครไว้ในบ้านหะหลงคุณ"
"พี่อยู่ไหน"
"บ้านแกไง ฉันกดรหัสเข้าไม่ได้แล้วอยู่ๆก็มีผู้ชายใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาเปิดประตูให้ฉันเนี้ย เดียวนี้หัดเอาเด็กกลับมานอนที่บ้านเลยเหรอ แล้วทิ้งไว้ได้ยังไงถ้าเกินขโมยข้าวของขึ้นมาละ"
"เอ่อ..."
"พี่หลินดูนี้สิ" หลิงพี่สาวคนที่สองของหลงคุณหยิบรูปถ่ายที่มีน้อยชายและผู้ชายคนที่เปิดประตูให้ยืนถ่ายรูปคู่ด้วยกันอย่าสนิทสนม ไม่ได้มีเพียงรูปเดียว พอสังเกตุดีๆภายในบ้านมีทั้งรูปของน้องชายตนเองและรูปของคนที่เจอเมื่อสักคู่มีทั้งรูปเดียวและรูปคู่ คนเป็นพี่สาวที่คุยสายกับน้องชายตัวดีก็เดินไปที่หน้าประตู
"1.2.3.4.5.6.7.8.9 เบอร์ 42 กับเบอร์ 40 แกอยู่คนเดียวทำไมมีร้องเท้าตั้ง9คู่แถมยังคนละไซน์อีกอย่าบอกนะว่า"
"ปูนเป็นแฟนผมครับ"
"เป็นแฟน!!!"
"ใช่ครับ แฟนไม่ใช่เด็กอย่างที่พี่บอกหรอก ผมมีสอนขอตัวก่อนนะแล้วพี่ก็บอกให้ปูนรีบมาเรียนได้แล้วมันสายแล้วรถจะติดเอา"
"อืมๆแค่นี้แหละ"
"เอ่อ สวัสดีครับ พอดีผมโทรหาพี่หลงแล้วแต่เหมือนสายจะไม่ว่าง มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ฝากผมบอกเขาก็ได้ เดียวผมก็ต้องไปเจอพี่หลงอยู่แล้ว"
"นายเป็นใคร"
"ชื่ออะไร"
"อายุเท่าไร"
"เป็นอะไรกับหลงคุณ" ทั้งสองคนหันมาทางเด็กหนุ่มชุดนักศึกษาเกือบถูกระเบียบทั้งหมด ใบหน้าใสรับกับผมสีม่วงอ่อนเป็นอย่างดีแม้ไม่ได้เซ็ทตัว
"พะ ผมชื่อปูนครับ อายุ 22ครับ เป็นแฟนพี่หลงครับ"
"กรี๊ดๆๆ"
"ไม่ต้องตกใจจ้า พี่สองคนเป็นพี่สาวหลงคุณ พี่ชื่อหลินเป็นพี่สาวคนโต ส่วนคนที่กรี้ดๆนี้ชื่อหลิง เป็นพี่สาวคนรอง"
"ครับ เอ่อคือ คุณ พี่หลินจะอยู่รอเจอพี่หลงไหมครับ"
"ไม่เป็นอะไรพี่โทรคุนกันเรียบร้อยแล้ว หลงคุณบอกให้รีบไปเรียนนิ ปูนเป็นนักศึกษามหาลัยที่ตาหลงสอนอยู่เหรอ"พี่หลินเอ่ยถาม
"ครับพี่หลงกับผมอยู่มหาลัยเดียวกัน"
"แบบนี่นี้เองงั้นไปเถอะพี่ไปส่ง"
"ไม่เป็นไรครับผมขับรถไปเองได้"
"เถอะน่า เดียวตาหลงรู้มันจะว่าพี่ได้"
"เอางั้นก็ได้ครับ"
"น้องปูน เป็นแฟนหลงคุณจริงๆเหรอ" ระหว่างที่รถติดพี่หลิงคอยกันมามองผมตลอดจนในที่สุดก็หลุดถามออกมา
"ครับ"
"ครบกันมานานหรือยัง" ผมและพี่หลงเราได้แพลนสตอรี่ของเราเอาไว้ก่อนแล้วดีนะเนี้ย
"ปีนึงแล้วครับ"
"แล้วย้ายมาอยู่ด้วยกันตั้งแต่เมื่อไร"
"สองสามเดือนแล้วครับ" อันที่จริงเดือนเดียว
"อย่างนั้นเหรอ"
"แล้วได้นอนด้วยกันไหม"พี่หลิงถาม
"เป็นบางครั้งครับ"
"พี่หลินเขาจะละลายอะ ภูมิใจน้องชายได้แฟนน่ารักตรงสเป็คเขาเลย จิ้นอะพี่หลินเขาจิ้น" 
"ให้มันน้อยๆหน่อย น้องปูนตกใจหมดแล้ว"
"แหะๆไม่เป็นอะไรครับ"
"จ๊ะ งั้นพี่ส่งแค่นี้นะแล้วบอกตาหลงด้วยว่าตอนเย็นพี่สองคนจะเข้าไปหาที่บ้าน"
"ได้ครับ ขอบคุณที่มาส่งนะครับ"
"ไม่เป็นอะไรเลยคะ น้องสะใภ้ อร้ายชอบคำนี้จังพี่สองคนไปแล้ว บาย..." ผมลงจากรถและโบกมือลาคนทั้งสองที่มาส่งก่อนจะเดินเข้าไปในมหาลัยและส่งข้อความไปนายงานผู้ปกครองของผมในตอนนี้ว่ามาถึงแล้ว
 
 
 
 
 
 
​