​
------เขาจ้างผมเป็น...เมีย------
หลงรักเวียนนา
 
และแล้วทริปนี้ก็มาถึงจะบอกว่ามาจดทะเบียนกันเฉยๆมันก็ไม่ได้ไหม มาแล้วก็เที่ยวซะหน่อย ออสเตรีย เป็นอีกประเทศที่มีสถานที่ท่องเที่ยวตามธรรมชาติเยอะมาก ผมกับปูนเดินทางกันเมื่อคืนตอนเที่ยงคืน มาถึงก็ช่วงบ่ายของอีกวัน ดีที่เครื่องไม่ดีเรย์ ตอนนี้เราเข้ามาพักที่โรงแรมในกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ประเทศนี้มีการเปิดกว้างเรื่องเพศทางเลือกและที่นี้เปิดโอกาสให้คู่รักชายรักชายสามารถจนทะเบียนสมรสกันได้ วันนี้เราพึ่งเดินทางมาถึงผมเลยคิดว่าขอพักผ่อนกันดีกว่าแล้วค่อยไปทำธุระของพวกเราในวันพรุ่งนี้ นี้เป็นครั้งแรกที่ปูนได้มาต่างประเทศดูจะตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย 
"ตอนเย็นจะพาไปเดินเล่น"
"จริงเหรอครับ ที่นี่สวยมากเลย"
"อืมตอนนี้พักผ่อนก่อน เดินทางมาเหนื่อยจะแย่"
"แล้วตอนแรกว่าจะมากันช่วงสิ้นเดือน ทำไมพึ่งเลือนวันเข้ามาละครับ"ปูนเอ่ยถามขณะที่ทิ้งตัวลงนอนเตียงข้างๆ
"ไม่มีอะไรหรอกแค่ช่วงนี้ว่างพอดี สิ้นเดือนลืมไปแล้วเหรอว่ามีสอบ"
"จริงด้วย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมมาต่างประเทศแล้วก็ได้เห็นหิมะแบบนี้"
"ชอบไหม"
"ครับสวยดี"
"ถ้าจัดการเรื่องจดทะเบียนเรียบร้อยแล้ว มีเวลาให้เที่ยวได้อีกสองสามวันก่อนกลับอยากไปไหนก็บอกละกัน พี่พาไปเอง"
"จริงเหรอครับพี่หลง พี่ใจดีมากๆเลย"
"กับบ้างคนเท่านั้นแหละ"
"งั้นผมนอนนะครับ"
"อืม" หลงคุณมองคนเด็กกว่าเอนตัวลงนอนหลับตาพริ้ม ใบหน้าแดงขึ้นเพราะสภาพอากาศ ปอยผมสีม่วงอ่อนล่วงปรกใบหน้าเล็กน้อย มันทำให้หน้ามองเข้าไปใหญ่ ทั้งที่เด็กปูนนี้ความสูงก็ต่างจากเขาเองไม่เท่าไรจะด้อยกว่าก็ตรงขนาดตัว
หลงคุณเองก็รู้สึกเพลียกับการเดินทางเล็กน้อยเขาเองวางโทรศัพท์ลงก่อนที่จะทิ้งตัวนอนเช่นกัน พอจะรู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนมีบ้างอย่างจ้องอยู่ ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงจากด้านนอกที่พักที่ส่องเข้ามา หลงคุณหันมองเวลาก็ตกใจจนสะดุ้งตัวขึ้นมานั่งและหันไปมองคนที่นอนอยู่เตียงตรงข้าม ปรากฏว่า ปูนกำลังนั่งมองเขาที่ตกใจตื่นอย่างงุนงง 
"นั่งทำไมมืดๆ ทำไมไม่เปิดไฟ"
"พี่หลงยังไม่ตื่น ไม่อยากรบกวนครับ"
"ตื่นนานหรือยัง"
"สักพักแล้ว"
"หิวใช่ไหม รอแปปนึ่งนะพี่ไปล้างหน้าก่อน"
"ครับ"
ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที่เราสองคนก็ลงมาเดินหาอะไรกินแถวๆโรงแรม จริงๆในโรงแรมก็มีรูมเซอร์วิช แต่ไม่ใช่ไงพวกเขามาเสพบรรยากาศข้างนอกดีกว่า เด็กปูนเดินนำหน้าผ่านแสงสีสวยงามยามค่ำคืน เด็กคนนี้ดูไปดูมาก็หน้าตาดีใช้ได้เลย เหมือนภาพสตาฟเอาไว้เมื่อเด็กหนุ่มวัย22ปีหันกลับมามองเขาและยิ้มให้โดยที่ในมือยังถือไอติมโคนรสสตอเบอรี่ รอบๆตัวเหมือนมีอะไรวิบวับ เบลอไปซะทุกอย่างมีเพียงคนตรงหน้าที่ผมมองเห็นชัดเจน
"พี่หลง...พี่หลงครับ"
"ฮะ ว่าอะไรนะ"
"ผมถามว่า เราไปร้านตรงนั้นได้ไหม" ปูนชี้ไปอีกทางซึ่งมันเป็นร้านอาหาร
"นึกว่าจะกินแค่ไอติม"
"แค่นี้มันจะไปอิ่มอะไรละครับ มื้อนี้คิดรวมกับค่าจ้างผมไปเลยนะ กลับไปจะไปทำงานหาเงินมาใช้คืนให้"
"พี่เลี้ยงก็ได้ ไม่เห็นเป็นอะไร"
"ไม่ได้ครับ แค่ค่าเครื่องไปกลับไหนจะที่พักอีก ค่าอาหารของผม ท้องผมด้วยให้ผมเป็นคนจ่ายนะครับ"
"เฮ้อ เอาที่สบายใจแลวกัน" เด็กคนนี้ไม่ยอมเอาเปรียบใครจริงๆ ซื่อตรงมาก 
มื้อผมเป็นคนจ่ายแต่อีกคนย้ำนักย้ำหนาว่าให้หักในส่วนค่าจ้างที่เขาจ้างตนเอง ปูนดูตื่นตากับสิ่งแปลกใหม่รอบๆตัว จริงๆผมเคยมาที่นี้หลายครั้งแล้ว ทั้งมากับคุณแม่และแฟนเก่าคนหนึ่ง ที่มีแพลนว่าจะแต่งงานหลังเรียนจบกันด้วยซ้ำแต่เธอกลับทิ้งผมไปกับผู้ชายอีกคน หลังจากนั้นผมก็ปิดกั้นตัวเองมาตลอดตลอดระยะเวลา4-5ปีมานี้ผมอาจจะดูเจ้าชู้ในสาวตาใครหลายๆคนมีสัมพันธ์ทางกายกับทั้งผู้หญิงและผู้ชายมากหน้าหลายตา แต่ก็ไม่ได้จริงจังจนหลังๆมานี้คุณแม่ทนไม่ไหวถึงกับนัดดูตัวกับลูกสาวเพื่อนให้ผมเป็นว่าเล่นครั้งนี้ก็เช่นกัน แต่ผมจะไม่ทนอีกแล้วในเมื่อคุณแม่มาคลุมถุงชนกันแบบนี้ มัดมือชกแบบไม่บอกกล่าวจับผมหมั้นกับใครก็ไม่รู้ในอีกสองเดือนข้างหน้า จนกระทั้งมาเจอคนที่จะแก้ไขปัญหานี้ของผมได้ โชคดีที่ไอ้เพื่อนตัวดีของผมมันเสนอแนวทางหาคนมาแต่งงานด้วยเพื่อหลอกคุณแม่ ฟ้าก็ประทานคนๆนั้นมาให้ผมพอดี เด็กหนุ่มอย่างปูนถึงจะไม่ได้ดูโดนเด่นแต่ก็ชวนมองอยู่ไม่น้อย ไม่แปลกที่ผมจะมองว่าปูนน่ารัก
"พี่หลงๆ"
"ครับ"
"คือถ้าผม..."
"อยากได้อะไรครับ"
"ไม่ใช่อยากได้แต่ขอเข้าไปดูเฉยๆได้ไหม" ปูนบอกและชี้ไปที่ร้านขายของร้านหนึ่งเมื่อเข้าไปดูใกลมันเป็นร้านขายของฝากที่มีของเล็กๆน้อยๆอยู่เต็มไปหมด ปูนเดินหยิบนั้นดูนี้ดู พร้อมกับนับนิ้วไปมาแล้วก็ส่ายหัวก่อนจะวางของทุกอย่างลงและเดินออกนอกร้าน
"ทำไมไม่ถูกใจเหรอ" ผมถาม
"เปล่าครับแต่มันแพงเกินไป" ผมพยักหน้ารับรู้ปันเลยเดินนำไปและมองดูของอย่างอื่น ผมเดินกลับเข้าไปในร้านบอกกับพนักงานว่าของที่ปันเลือกดูเมื่อสักครู่เอาทั้งหมดบิลเก็บเงินให้ส่งไปที่โรงแรมที่ผมพักรวมทั้งของด้วยให้ไปส่งที่โรงแรม 
"พี่หลง..อะ อ้าวหายไปไหนแล้ว"
"อยู่นี่" ผมบืยอยู่ดเานหลังพอปันหันกลับมาก็เอ่ผ้่พันคอสีเหลืองพันให้ที่คอคนตรงหน้า ปันชงักเล็กน้อยก่อนจะเดินถอยหลังออกมานิดนึ่ง
"ขอบคุณครับ"
"อากาศหนาวขึ้นแล้วกลับกันเถอะ" ผมกระชับเสื้อโค้ทและผ้าพันคอคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋าตนเองและเดินออกมาจากตรงนั้น ผมไม่ได้หนไปมองคนด้านหลังอีกเพราะอาการใจสั้นเมื่อสักครู่ถึงจะชั่วขณะก็เถอะ รับรู้ได้ว่าคนข้างหลังกำลังเดินตามมาตลอด แค่ก็ไม่ได้หันไปมอง กระทั้งผมกำลังจะเปิดประตูห้องมือเล็กเอือมมาจับมือของผมตรงลูกบิดประตู ผมช้อนสายตากลับไปมองก็เห็นว่าปันก้มหน้าอยู่
"มีอะไร"
"โกรธอะไรผมหรือเปล่า" ผมหันกับมาเผชิญหน้ากับอีกคนที่ยังคงก้มหน้าอยู่
"เปล่าทำไมคิดแบบนั้น"
"พี่หลงเดินเร็วจนผมต้องวิ่งตาม พี่หลงไม่หันมามองผมเลยสักครั้งตั้งแต่ที่เดินกลับมา พี่หลงก็รู้ว่าผมมาที่นี้ครั้งแรก รู้ไหมว่าผมกลัวว่าจะหลงกับพี่ขนาดไหน โครตกลัวเลยครับ" หลงคุณยืนนิ่งกับการพรั่งพรูคำพูดออกมารัวเร็วของคนน้อง เขาผิดเองที่ลืมคิดถึงข้อนี้
"ไม่ได้โกรธ ขอโทษด้วย"
"ครับ"
"เข้าห้องเถอะ"
"อื้ม"
 
ผมมองคนที่นอนหลับอยู่อีกเตียงพอมองเวลาบนกำแพงก็ต้องแปลกใจ ผมนอนมองคนที่หลับไปก่อนอย่างปูนนานเกือบสองชั่วโมง มองอย่างเดียวจริงๆ ผมเป็นคนที่เปิดใจรับใครอยากหลังจากครั้งนั้น แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน ทั้งที่ผมกับปันก็เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่แต่กลับหวั่นไหวทั้งตอนที่ ปูนยิ้ม ปูนอ้อนด้วยท่าทีซื่อๆ ผมรู้ว่าน้องมันคงไม่คิดอะไรกับผมหรอก หรือว่าผมจะตกหลุมรักอีกครั้งกันนะ
 
 
พี่หลงกำลังหลงน้องใช่ไหมคะ
 
****นายเอกชื่อ ปูน นะค่ะ แต่ที่เห็นพิมพ์ผิดเป็นชื่อปัน ตอนแต่งไรท์อ่านนิยายของท่านอื่นอยู่ด้วยแล้วนายเอกเขาชื่อปันเลยติดมาเวลาที่พิมพ์  ****ย้ำๆนายเอกชื่อปูนจ้าาาา
​