I let the rays of the sun coming in from the window of my room hit my probably messed up face.
Nasilaw ako roon dahilan para takpan ang liwanag na tumatama sa mukha gamit ang isang kamay.
Bumangon ako habang kinukusot kusot pa ang mga mata.
Wala na si Rose na katabi kong matulog. It was expected since she's a morning person while I am a night owl. Madalas siyang maunang bumangon sa akin kaya halos palagi ay nagigising akong mag-isa nalang sa kama.
I went down the stairs and do what I had to. I eat my breakfast and clean some mess at the house as usual.
Bumalik ako sa kuwarto matapos gawin ang mga kailangan kong gawin. Imbes na magpahinga ay ginamit ko ang oras na iyon para gawin ang mga hilig ko.
It was a one fine day... or so I thought.
Isang balita ang nabasa ko habang nags-scroll sa Isa sa mga social media accounts na mayroon ako, this account is a dummy one. Ginagamit ko iyon para gawin ang mga hilig ko nang hindi nakikilala.
Napaupo pa 'ko mula sa pagkakahiga dahil sa gulat. My heart skip a beat as I felt my stomach twisting.
Binasa ko ulit 'yon dahil baka kasi mali lang ang pagkakaintindi ko. I feel like not being able to comprehend what I'm seeing because of different emotions I don't want to entertain.
Pero hindi, pareho pa rin ang nababasa ko. My hand flew to my mouth out of shock.
It feels like the time seemed to slow down as articles, news, pictures showed giving me goosebumps. Words can't describe how I feel about this.
"Rotten and ravenous for human, the dead are rising!"
"The world were in frenzy!"
"The infections are spreading fast and it's overwhelming our defense..."
"Hell! I just witness people who are craving for fresh human flesh!"
Is this for real? Is this something I need to worry about?
Napalitan ng takot at pangamba ang kaninang gulat ko. At mas tumitindi lang ang nararamdaman ko nang makakita ng mga larawan na nagpapatunay dito. Iba-iba pero iisa lang ang laman at pare-pareho ang ibig ipaalam.
"Z-zombies?" Naibulong ko sa nanginginig pang boses.
Several social media posts have floated around the web, issuing the sudden zombie outbreak and marking todays as the rise of the living dead.
"The zombie apocalypse has begun. Thousands of zombies are chasing people on the streets eating their flesh and turning them into new flesh-eating creatures. Humanity is on the brink of extinction."
"A horde of feral creatures tears through the streets..."
"It began and has spread with alarming speed."
Post after post. Photos were showed. Videos were taken. I saw it all.
Nakakatakot.
Totoo kaya 'to? Pero bakit? I mean... how? Saan nagmula ito kung ganon?
It's impossible... o baka kasi ayaw ko lang talagang paniwalaan?
Kasi kahit gaano ko pa kagusto ang mga bagay katulad nito, mayroon pa rin'g takot sa loob ko at kagustuhang hindi sana mangyari ang ganitong pangyayari kailan man.
This would cause havoc, affecting everyone and turning this world upside down.
I look closely at every posts regarding the said zombies. It looks real. Parang totoo talaga. Parang nangyayari na...
May mga videos na nakalagay kasama ng isang post na nakita ko. At sa nanginginig na daliri ay pinindot ko ang play button at pinanood 'yun.
But I suddenly regret doing that.

Sana pala hindi ko nalang ginawa. Mas nadagdagan lang yung takot ko. Kung ano-ano na rin ang pumapasok sa isip ko at lahat iyon ay hindi magaganda.
The video was horrifying!
Nangatal ako at natutulala sa mga nasasaksihan.
The video began with a loud screams that would probably haunt me. It seems like people are crying for help and there's a freakish roar from someone with a pair of dead eyes, disheveled hair and full of blood face, with messed up clothing that suddenly popped up the screen.

Mariin akong napapikit sa takot nang biglang ipakita sa video ang napakaraming zombies na nagkalat sa daan.
Nang muling imulat ang mga mata ay nabungaran ko ang magulo at magalaw na pagkakuha ng video, halatang tumatakbo at may tinatakasan ang kumukuha nito. It's too dizzying that you won't be able to see what's in it if you won't pay so much attention.
Kahit na napupuno na 'ko ng takot ay hindi ako tumigil. Pinanood ko pa rin iyon ng mabuti. I watched it with my full attention, looking at every angle and trying to figure out what's happening, trying to understand everything. I want to know the real deal.
Gusto kong malaman ang nangyayari. Kung totoo ngang talaga ito ay dapat lang na malaman ko.
I am nervous and great fear continue to crept within me as the video goes on.
Naalala ko 'yung mga madalas na nababasa at pinapanood. Especially about parallel universe, aliens, other world, de javu, reincarnation, lucid dreaming, astral projection, witchcraft and this... zombies.
I have also watched a lot of visions from different people who claimed they can do it for real. It was all creepy but a part of me somehow enjoyed being creeped out.
I am actually a kind of person who don't easily believe unless I am able to see it myself, with my very own naked eyes.
And now here is some proof. Mayroon nang patunay... but somehow, I don't want to believe it. Some part of me refuse to accept what my eyes are now seeing.
Seeing zombies for real is not as interesting as what I used to feel. Hindi 'yun nakakatuwa lalo pa at may posibilidad nang maranasan ng mga tao ang mga trahedyang madalas mangyari sa mga pelikulang tungkol sa mga nilalang na ito na napapanuod ko.
I bit my lower lip just so I could feel something other than the fright and state of being nervous that's still creeping my being.
Ito na kaya 'yun? Iyong mga hula? Mangyayari na ba 'yong kinakatakutan ng marami? Magsisimula na bang magulo ang mga tao? Masisira na ba ang mundo?
Nasa malalim akong pag-iisip nang biglang pabalang na bumukas ang pinto ng aming kuwarto. Halos mapatalon ako at muntik na ring mahulog ang cellphone na hawak dahil sa gulat at pagkabigla!
Pumasok ang kapatid ko at nagulat siya sa naging reaksiyon ko.
Nanlalaking mga mata ba naman ang naabutan niya at baka rin namumutla pa ako!
Kunot na ang noo niyang nakatingin sa akin. "Anong itsura 'yan?" Humalakhak siya.
Natauhan ako nang marinig siyang magsalita. I tried to compose myself as I averted my eyes at her.
Tumikhim ako at umayos ng upo saka siya sinamaan ng tingin. Pero mas tumawa lang siya.
Alam ko, ang epic talaga ng naging reaksiyon ko. Mahihiya na sana ako pero dahil si Rose lang naman... huwag nalang.
"Llana ah, anong pinapanood mo?" Nanliliit pa ang mga mata niya habang papalapit sa akin. "Para kang nahuling may ginagawang kababalaghan."
Inirapan ko siya. Napailing pa 'ko dahil sa sinabi niya.
Llana huh? Kung makatawag ng Llana parang mas matanda pa sa akin. Sa pagkakaalam ko ilang taon ang agwat ko sa kaniya!
Hindi naman sa gusto kong tawagin niya akong ate pero, at least 'di ba? She really needs to know and learn the art of respect.
Hindi ko na binoses pa 'yon, paniguradong hindi rin naman ako nito susundin. My effort and energy will just be wasted.
At saka wala naman talagang kaso sa akin, I don't mind. Heck! I don't even care.
"Anong kababalaghan ang sinasabi mo?!" Singhal ko. Nakatingin na siya ngayon sa phone ko kaya napatingin din ako roon. Tinitignan siguro ang sinasabi niyang kababalaghan. 
Sabagay, kababalaghan nga.
 
Nasa screen pa rin yung video na hindi ko pa natatapos panoorin at naka-pause lang. Napatingin ako sa nakatayo sa tabi ng kamang inuupuan ko nang biglang umismid ito.
"Ano ba yan, Llana. Tigilan mo na nga ang panonood sa mga ganyan! Hindi ka na natatakot?! Ang weird mo talaga." She blurted out. Wala sa sariling hinampas ko siya sa braso. 
I used to do that and it always feels like it's something I had to do every time. Doon lang rin kasi ako nakakabawi.
Napadaing naman siya dahil nalakasan ko ang ginawang paghampas. 
This woman is getting on my nerves again. Wala talagang galang. Hindi na nga nag-aate, sinisigaw sigawan pa 'ko. 
At weird? Alam ko naman na 'yon at hindi ko maintindihan pero natanggap ko nalang ang parteng iyon sa akin. Sa dalas ba naman nila akong tawagin ng gan'yan ay hindi pa 'ko masasanay? And besides, it's good to be weird sometimes.
Bata palang ay todo research na ako sa mga bagay na ganoon, with things that has something to do with mysteries and such. Hindi ko alam kung kailan nagsimula. I don't even know the first time I've been so much interested with things they said weird and out of the world. 

Kaya bata pa lamang din, weirdo na ang tawag sa'kin nila ate, ng mga kaibigang kakilala, mga pinsan at pati nga rin sina Auntie Rima gano'n ang pagkakakilanlan sa'kin. Wala na rin naman akong ginawa para mabago ang pananaw nila.
Hindi ko nga lang talaga maintindihan kung bakit kapag mahilig ka sa mga paranormal things ay weird ka na. Hindi ba pwedeng out of curiosity lang? I'm just interested.
However, this interest of mine turned into passion. I am just curious and interested about this before but now I feel like I can't live without it, I can't live without knowing new things about it. I still have a lot of unanswered questions and I want to live in order to know every answer the world could offer.
And they said everything should be appreciated, so why this things can't seem to be treated the same way? Para bang hindi ka kabilang kapag ganito ang gusto mo, kapag ganitong bagay ang nagbibigay kasiyahan sayo. I don't really know, but it feels that way. Ganun ang nararamdaman ko.
Pero minsan naman ay hindi ko na dama ang dapat na insulto sa salitang weirdo na siyang tawag nila sa'kin. Nang tumagal ay nagustuhan ko na rin na ganun ako, hindi na offensive ang dating sa'kin, siguro kasi nasanay nalang din at hindi na tinatablan o immune na kumbaga. Ah, weird ngang talaga. 
Pero 'yun nga lang kapag galing sa bibig ng nakakabatang kapatid, naiinis talaga ako at naiinsulto. There's really something in her that always pisses me off.
"Umalis ka na nga lang! Ano bang kailangan mo at ba't ka nandito?" 
"Ano? Kwarto ko rin naman to, ah!"
Inirapan ko siya at hindi nalang pinansin.
Hinayaan ko siya sa kung ano mang gagawin dito.
Binalingan kong muli ang cellphone. Nandoon pa rin 'yung video.
Pansamantala kong nakalimutan ang tungkol dito dahil sa yamot na dala ni Rose. 
Sa gilid ng mata ay nakita ko si Rose na may kinuha sa loob ng cabinet niya pagkatapos noon ay lumabas na siya sa kwarto. I see her frowned as she eyed me and then left after that.
Nagpakawala ako ng buntong hininga. But then after a moment, the fear and nervousness take over my being once again.
Pinindot ko ulit yung play button. Mabilis ang tibok ng puso ko habang nanonood. Nakakatakot pero pinagpatuloy ko pa rin. It just really frustrates me whenever my curiosity isn't answered.
Sa video ay makikita na ang maraming taong nagkakagulo. Nagtatakbuhan sila at nagsisigawan, 'yon palang ay nakakabahala na.
Hindi ko rin malaman kung ano o saang lugar nakuhanan 'to. Basta malalaman mong sa city dahil may mga nagtataasang building sa background at isa pa ay walang masyadong puno ang makikita. Nasa mataas na lugar na ang kumukuha ng video at naka focus ito sa nangyayari sa ibaba. I can only imagine its videographer's state of mind, she or he is still able to capture it despite the situation she or he is in huh?
This video is different from what I used to watch as this one looks really real, like it's not really edited or something.
Nakakapangilabot. Lalo na nung ni-zoom at pinokusan ang mukha ng isang zombie. Halos kulay abo na ang balat nito at walang buhay ang mata,  namumuti ito at nawala bigla ng kulay itim. Litaw na rin ang nangingitim na kulay ng ugat sa mukha tapos nagkalat pa ang dugo rito. Ang bibig no'n ay may bakas din ng dugo.
Ang dami ng views ang video'ng 'yun. Millions and thousands. Pati comments ang dami rin. Pero wala akong maintindihan ni isa sa mga 'yon dahil nakasulat ito gamit ang ibang lengguwahe. Siguro kung normal na oras ito ay magagawa ko pang i-translate to english pero sa ngayon wala ako sa katinuan para gawin iyon at malaman pa kung anong ibig sabihin noon.
But one things for sure, one of these days an unwanted chaos will possibly surface.
Bakit ganito? Sa dami kong napanood na mga katulad nito, puro excitement at curiosity naman ang naramdaman ko ah? Bakit ngayon hindi na? Iba na? Nakakatakot na?
Mas lumakas pa ang pagkabog ng dibdib ko at mas nanginig pa ang kamay kong hawak ang cellphone. Pakiramdam ko katapusan na talaga.
In-off ko ang cellphone at itinabi. I went silent. Pinakiramdaman ko ang sarili pagkatapos ay tumayo ako at naglakad papunta sa harap ng bintana mula sa ikalawang palapag ng bahay. 
Pinagmasdan ko ang labas. Ang mga bata na ngayon ay maiingay na naglalaro sa kalsada, mga abalang tao na pa'roon at pa'rito, mga nagtitinda sa labas na walang ibang hangad kung hindi ang makapagbenta at kumita, ang mga tambay na nakatayo o 'di kaya'y nakaupo sa isang kanto... hindi mo mahahalatang ilang araw mula ngayon ay maaaring may parating na delubyo. Hindi mo aakalaing mayroon palang nagbabadyang panganib.
Wala silang nalalaman tungkol dito. O kung meron man ay hindi nalang siguro pinaniniwalaan dahil nakakatakot nga naman talaga at isa pa ay tila iyon tunog imposible para sa ibang tao.
Kahit ako nga na sanay na sa mga ganoon ay nawala ang pagkakuryuso at interes bigla at napalitan ng pangamba.
Dati madalas kong isipin na kung mangyayari man ang bagay na ganun, gaya ng nababalitaan ko palang na zombie outbreak, –ay ayos lang dahil pinag-aralan ko naman 'yon, hinihintay pa nga eh at pinaghandaan din.
Na-imagine ko na kung anong gagawin, saan magtatago at paano makikipaglaban upang makaligtas.
Pero ngayong nasa malapit na at maaaring parating na, hindi ko na alam. 
Bigla ko nalang hiniling na iyon ay wala na sanang katotohanan.
After years of researching and hyping over it, I realize now how I'm not still prepared if it will suddenly break in our place.
Every unfortunate occurence will really make you realize some things.