👻Kabanata 6👻
Pagka-uwi ko sa mansyon, sinalubong ako ng isang maikling katahimikan na laging may kahulugan. Bago pa man ako makapag-isip, bumungad agad sa akin si Lucas, na tila may mabigat na problema.
 Ang kanyang mukha ay salamin ng pagkabahala, isang bihirang ekspresyon para sa kanya na sanay akong makita siyang kalmado at walang pakialam. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo, ang kanyang mga mata ay nanlalaki.
"Nahimatay ang girlfriend mo." direkta niyang saad, na ikinataas ng aking kilay. 
Ang salitang girlfriend ay tila bagong tunog sa akin, at bigla kong naramdaman ang kakaibang kaba. Nahimatay si luna? Takte!
Nakakita kaya siya ng zombie? HAHAHA tang*na! Natatawa ako sa isip ko. 
Hindi ko akalain na ganito ang reaksyon niya. Siguro nga, hindi pa siya sanay sa mundo naming puno ng mga patay na naglalakad, ang mundo kung saan ang bawat anino ay maaaring magtago ng isang banta. Tumango lang ako, sinubukang itago ang aking pagkabigla at ang kaunting aliw na naramdaman ko sa sitwasyon. 
Umakyat ako sa hagdan, ang bawat baitang ay tila nagdadala sa akin sa isang bagong pagsubok. Sumunod naman sa akin si Lucas, tahimik lang, ngunit ramdam ko ang kanyang presensya at pag-aalala.
*TOK! *TOK! *TOK!
Bumukas naman ang pinto, at agad bumungad si Lecian, nakapamewang at ang kanyang mukha'y galit na galit, tila handang mang-away. 
"Anong kailangan niyo, huh?" nakakabinging tanong niya, ang kanyang tinig ay halos magparamdam ng lindol sa buong silid. 
Hindi ko siya pinansin at pumasok na, sanay na sa kanyang pagiging palaban at prangka. Umupo agad ako sa kama kung saan tulog na tulog ang aking baby na hilik na hilik pa, si Luna. Ang kanyang tahimik na paghinga ay nagbigay sa akin ng kakaibang kapayapaan, kahit panandalian. 
Mukhang wala siyang kamalay-malay sa nangyayari, sa pagka-gulat na nagpatumba sa kanya.
"Bakit kasi pinapasok ni monster yung zombie, e," biglang saad ni Lecian, ang kanyang tingin ay bumaling kay Lucas, na para bang siya ang puno't dulo ng lahat. Isang mabilis na sulyap din ang ibinato ni Lucas sa kanya, at halata mong naiinis na rin ito. "Wala akong kasalanan, 'no! e, sino ba namang kasing kapit nang kapit sa akin tapos sinabi pa kay Luna na may zombie?" depensa naman ni Lucas sa sarili, ang kanyang boses ay may halong inis at pagod.
Napa-iling na lang ako sa dalawang ito. Parang aso't pusa, away nang away! Nagsisihan pa talaga sa harap ko, hindi na nahiya? (Wala kasi silang mga hiya) Psh! Nakakatawa ang dinamika nila, pero sa loob ko, nagpapasalamat ako na mayroon akong kasama sa ganitong kagulong mundo. 
Ang kanilang ingay ay nagbibigay ng kaunting normalidad, isang paalala na sa gitna ng lahat, mayroon pa ring mga bagay na hindi nababago.
Bago ko makalimutan, ako pala si Drake fierro, 19 y/o, same as Luna. At katulad nga ng sinabi ni Lucas, i'm a dancer. Ako ang naging leader nila, ang nagbibigay ng direksyon sa aming grupo. Pumunta pa kasi ako noon doon sa place kung saan ko sila tuturuan, at iyon tuloy, nahawa sa akin si Lucas kaya naging infected zombie din siya. 
Isang aksidente na nagpabago sa aming buhay, nagtakda ng aming kapalaran, pero alam kong sa huli, makakahanap kami ng solusyon. Ang pagkahimatay ni Luna ay isang paalala na marami pa silang hindi alam tungkol sa aming mundo, at mas lalo akong magiging pursigido na protektahan sila, anuman ang mangyari.
 Ang mga pagsubok na ito ay bahagi ng aming paglalakbay, at handa akong harapin ang lahat para sa kanila.
---
🐰Luna POV🐰
Nagising ako dahil sa may humahaplos sa mukha ko. Ang lambot ng bawat pagdampi ay pamilyar, at kung hindi ako nagkakamali, si Drake ito. At tama nga, siya nga. Pagmulat pa lang ng aking mga mata, mukha niya agad ang tumambad, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala. Ang kanyang presensya ay tila nagpapakalma sa bawat takot na naramdaman ko kanina, na nagkukubli pa rin sa sulok ng aking isipan.
"Kamusta ka?" Tanong niyang may pag-aalala sa boses.
Naalala ko nahimatay ako dahil sa zombie. Bw*sit! Bakit kasi pinapasok nila iyon?
Hindi ko mapigilang mainis, ang alaala ng nakakatakot na nilalang ay sariwa pa rin sa aking isipan, at ang panginginig ng aking kamay ay nagpapatunay nito. Ramdam ko pa rin ang bilis ng pagtibok ng aking puso.
 "Nakapaghanda na ako ng pagkain, so kumain na tayo. At alam kong gutom ka na." Ang kanyang tinig ay banayad, na tila nagpapagaan ng aking loob, at unti-unting nawawala ang aking tensyon.
Tumango ako sa sinabi niya at hinawakan naman niya ang kamay ko. Ang init ng kanyang palad ay nagbigay sa akin ng kakaibang ginhawa, tila ba ipinapaalala niyang hindi ako nag-iisa sa mundong ito ng kaguluhan. 
Sabay kaming bumaba ng makarinig kami ng away. Ang mga boses nina Lecian at Lucas ay nagmumula sa kusina, at alam kong hindi ito simpleng pagtatalo.
 "ALAM MO, MONSTER KA! KUNG HINDI KA LANG ZOMBIE BAKA SINAPAK NA KITA!" May pagka-inis na saad ni Lecian kay Lucas at tinuturo pa ito.
 Ang boses niya ay puno ng pagkadismaya, na para bang gusto niyang durugin si Lucas sa kanyang kinatatayuan. Halos umusok na ang ilong ni Lecian.
Takte! Ano ba kasi ang pinag-aawayan nila?
 Ang kanilang pagtatalo ay tila walang katapusan, araw-araw na lang may bagong dahilan para magbangayan.
 "Hoy! Kayong dalawa, talagang dito ba naman nag-aaway pa kayo ?" Prangkang saad ni Drake, ang kanyang tinig ay may halong pagka-irita ngunit may kaunting pagtawa, na tila sanay na sa kanilang bangayan.
 Pinaupo niya ako sa isang upuan sa mesa, at umupo na rin siya sa tabi ko. "Iyong pagkain ko ba naman kasi, kinain ng monster na ito!" Sabi ni Lecian at masamang tiningnan si Lucas, na tila ba kinain nito ang huling piraso ng pagkain sa mundo, ang huling pag-asa ng sangkatauhan.
"E, ikaw nga nga iyong kumain sa ula---" Hindi ko na pinatapos si Lucas at sumabat na ako. 
Ipaglalaban ko ang prenny ko para sa senado, este, sa away na to noh! Hindi ko kayang pabayaan si Lecian, lalo na't siya ang aking kasama sa hirap at ginhawa.
"Kong pinaubaya mo na lang sa kaibigan ko yong pagkain mo 'ede sana walang gulo, kagaya nito," saad ko, at nang-aasar na kinuha ang ulam ni Drake at masayang isinubo, isang piraso ng manok na mukhang masarap. 
Ramdam ko ang pagtingin niya sa akin, ngunit hindi ko ito pinansin. Ang lasa ng pagkain ay nagbigay sa akin ng kakaibang ginhawa, lalo na't galing kay Drake at nagiging sanhi pa ng pagka-inis niya.
Nakita ko naman ang gulat sa mga mata niya at napakunot bigla ang kanyang noo.
"ARGGG! Ulaammmm koooo.... HMP!" Nagpipigil naman ako ng tawa dahil ang cute niya inisin, parang sasabog na gasul. CHAR! 
Ang kanyang reaksyon ay nagbigay sa akin ng kagalakan, isang pambihirang pakiramdam sa gitna ng lahat ng kaguluhan. Ang kanyang pag-irap ay nagdagdag lang sa kanyang pagiging kaakit-akit. Ang kanyang kunot-noo ay tila komedya para sa akin.
Natawa na rin si Lecian dahil sa sinabi ni Drake. Si Lucas naman parang may problema, tila ba nag-iisip ng isang masamang plano para gumanti, o baka naman, ayaw na lang niyang makisali sa amin. Natigil kami sa pagtawa ni Lecian ng...
"PAPASUKIN MO YUNG ZOMBIES!" Biglang sigaw ni Drake kay Lucas, na agad sinang-ayunan ni Lucas na may ngisi sa labi. 
Ang mga ngisi nila ay tila nagpapahiwatig ng kalokohan.
Wala pang isang hakbang si Lucas ng kumaripas kami ng takbo ni Lecian paakyat at nagkukulong sa kwarto, sa pinakaligtas na kwarto na alam namin. Narinig pa namin yung halakhakan ng dalawa sa ibaba, na tila ba walang katapusan. 
TSK! Nakaka-inis sila! Mga walang puso!
Ang kanilang pagtawa ay parang musika sa tenga ng demonyo, at sa pagkakataong ito, pakiramdam ko ay kinikilabutan ako. Ang mga lalaking 'yon talaga! Sa kabila ng lahat ng nangyayari sa mundo, nakukuha pa rin nilang magbiro sa ganoong paraan. 
Nagkatinginan kami ni Lecian, at alam kong pareho kami ng iniisip: ligtas kami rito sa ngayon, ngunit hanggang kailan?
Ang buhay sa mansyon sa La Vista subdivision ay puno ng unpredictability, at ang bawat araw ay isang bagong laban na kailangan naming harapin. Ang takot ay nananatili, ngunit sa gitna nito, mayroon ding kaunting kagalakan at pag-asa na magkasama naming haharapin ang lahat.