👻Kabanata 5👻
A/N: Baka i-guess ko po sila Katrina at Zay. (Characters po sila ng "MY EX IS A KILLER")
P/s: Pagkatapos nitong story nila Luna at Drake isusunod ko na po iyong "MY EX IS A KILLER"
🐰Drake POV🐰
Narito ako ngayon sa lumang bodega, ang tanging lugar kung saan ko puwedeng bisitahin ang aking ama. Ang amoy ng alikabok at lumang kahoy ay bumabalot sa akin, ngunit mas malakas ang amoy ng kinakalawang na pag-asa na palagi kong dinadala. Dito ko siya ikinulong matapos siyang makagat ng mga zombie. Bawat kaluskos mula sa kaniyang kinaroroonan ay nagpapaalala sa akin ng kanyang sinapit. Iba siya sa amin ni Lucas; siya ay ganap na wild, isang nilalang na walang control. 
Sinumang makita niya, tao man o kapwa zombie, ay kinakain niya nang walang pag-aalinlangan. Kung infected lang sana siya sa paraan na may natitira pa siyang pag-iisip, may pag-asa pa kaming ibalik siya. Pero hindi. Kinagat siya ng kumpare niya mismo, si Demi, at iyon ang nagdulot ng kanyang pagiging isang wild zombie.
 Isang nakakapanindig-balahibong bersyon ng taong minsan nang nagbigay buhay sa akin.
---
👻 FLASHBACKS👻
Ang alaala ay parang isang pelikulang paulit-ulit na pinapalabas sa aking isipan, bawat detalye ay sariwa pa.
 "Dad, where are you? Dad!" ang tawag ko noon, puno ng pag-aalala habang naglalakad ako sa aming bahay, na ngayo'y tila isang ghost town.
 Walang sumasagot. Ang katahimikan ay nakakabingi, mas nakakatakot pa kaysa ingay. 
Nang umakyat ako sa itaas, sa aming silid, nakita ko siyang nakagapos, ang kanyang mukha ay balot ng pagdurusa. 
"S-son, p-please d-don't c-come n-near m-me." hirap na hirap niyang sabi, bawat salita ay parang kutsilyong tumatarak sa puso ko.
Pero hindi ako nakinig. Ang pagmamahal ng isang anak sa ama ay mas malakas pa sa anumang babala. Lumapit ako sa kanya; ama ko siya, kaya bakit ako matatakot? 
Ang akala ko'y kailangan niya lang ng tulong. 
"A-anong n-nangyari d-dad?" tanong ko, walang kamalay-malay sa bangungot na papalapit. 
Tumulo ang luha sa kanyang mga mata, at automatic na pinunasan ko iyon gamit ang aking kamay. Agad niya akong itinulak, isang marahas na puwersa na hindi ko inaasahan, dahilan para mapaupo ako sa sahig, gulat na gulat.
Nagulat ako at tiningnan siya, ang kanyang mga mata ay unti-unting nagiging walang buhay. 
"U-umalis k-kana s-son, b-baka maabutan ka pa ni Demi." Si Demi ang isa niyang kumpare, kaibigan ng pamilya. 
Hindi ko maintindihan ang sinasabi niya, ang kanyang mga salita ay tila kalokohan sa akin noon, kaya hindi ako umalis. Kasabay nito, isang nakakabinging "ROARRRR!" ang umalingawngaw mula sa pasilyo, na nagpagulong sa akin ng takot. 
Papalapit sa akin si Tito Demi, ang kanyang anyo ay hindi na pamilyar, kundi isang halimaw na uhaw sa laman. Akmang kakagatin niya ako nang biglang saksakin siya ni Dad. Isang mabilis at marahas na saksak. Tumalsik ang dugo niya sa aking mukha, mainit at malagkit, isang marka ng katotohanan ng bangungot na ito.
"AHHHHHHHHH!" sigaw ni Tito Demi, isang tunog ng paghihirap na hindi ko malilimutan. 
Paatras siya nang paatras, nawawalan ng balanse, hanggang sa nahulog siya sa hagdan, at iyon ang ikinabagok ng ulo niya. Patay na si Tito Demi, pero ang kinatakutan ko'y nangyari na. 
Tiningnan ako ni Dad na may ngisi sa labi, isang ngisi na hindi na siya, kundi ng halimaw na unti-unting sumasakop sa kanya. Unti-unti na rin siyang nagaya kay Tito Demi; kumalat na ang virus sa kanyang katawan, at nakita ko ang pagbabago sa kanyang mga mata.
"P-patayin m-mo na a-ako s-son" mahina niyang saad, halos pabulong na. Umiling ako, hindi makapaniwala sa aking narinig, at napaiyak. 
Ama ko siya; paano ko siya papatayin? Ang ideya pa lang ay nagpapabigat sa aking kaluluwa. 
"B-baka m-magaya ka s-sakin..." dagdag niya, bulong-bulong, ang kanyang tinig ay unti-unti nang nawawala, bago tuluyang nawalan ng malay. 
Imbes na patayin siya, na alam kong hihilingin niya ulit pagkatapos ng bangungot na ito, ikinulong ko siya sa bodega. Dito, ligtas siya, kahit paano. Dito, alam kong malapit lang siya. 
Dito, makakahanap ako ng paraan.
👻END OF FLASHBACK👻
---
Ang bawat pagbisita sa kanya ay nagpapaalala sa akin ng dahilan kung bakit ko ito ginagawa. Hindi lang para iligtas siya, kundi para na rin sa lahat ng tulad niya.
Ang trahedya ng aking ama ang nagtulak sa akin na humanap ng paraan para matapos ang lahat ng ito. Ito ang aking misyon. Ang pagpapadala ng mga zombie sa mansyon ay bahagi ng mas malaking plano, isang pagsubok, upang malaman kung gaano kalakas ang mga taong kailangan kong pagkatiwalaan sa paghahanap ng lunas. 
Ang bawat hakbang ko ay may layunin, at ang lahat ay para sa huling hininga ng pag-asa.
Nagpatuloy ang pag-ikot ng mundo, kahit pa puro kalbaryo ang dinadaanan namin.
 Nakabalik ako sa ulirat, ang nakakabinging "ROARRR!" ng aking ama ang nagpagising sa akin. 
Bawat tunog ay tumatagos sa aking kalamnan, nagpapaalala ng bangungot na kinasasadlakan niya. Nagpupumiglas siya, sinusubukang kumawala sa mahigpit kong pagkakatali, ang kanyang mga galaw ay puro puwersa, walang kontrol. Akmang kakagatin niya ako, ang kanyang mga mata'y puno ng galit at uhaw, ngunit nanatili siyang nakakadena. 
Bawat igkas ng kanyang katawan ay isang saksak sa aking puso, na para bang ako ang dinudurog.
Awang-awa ako sa kalagayan niya. Ang lalaking nagpalaki sa akin, ang haligi ng aming pamilya, ngayo'y isang nilalang na uhaw sa laman. Kung infected ka lang, dad, at hindi nakagat, siguro hindi ka nagdurusa nang ganito ngayon. 
Ang pagkagat sa halip na simpleng impeksyon ay nagpabago sa kanya nang lubusan, naging isang ligaw na nilalang na walang pag-iisip, isang halimaw na halos hindi ko na makilala. 
Mahirap tanggapin ang katotohanang ito, ang ideya na ang sarili kong ama ay naging ganito. 
"Mahal kita, Dad... tandaan mo 'yan." ani ko, bago ako tuluyang lumabas ng bodega, ang bigat ng mundo'y nasa aking balikat.
Ang bawat hakbang ko'y tila bumigat ng doble.
 "ROARRR!" rinig ko pa ang kanyang sigaw, isang tunog ng paghihirap na hindi ko kailanman makakalimutan. Iyon ang aking pangako sa sarili: Hahanapin ko ang lunas, para sa kanya at sa lahat ng tulad niya.
 Walang humpay, walang susuko, hanggang sa matapos ang bangungot na ito.