👻 Kabanata 4👻
Content Warning: This chapter discusses violence and may contain sensitive or disturbing material. Reader discretion is advised.
Please be advised that Chapter 4 contains scenes that may be disturbing or triggering for some readers. This includes:
Explicit descriptions of human organs/gore: The chapter details the consumption of human organs by zombies.
Reader discretion is advised.
Lumabas na ako sa kwarto ko dahil may pag-uusapan kami ni Drake. Ang aming mga diskarte at ang pagpapanatili ng kaayusan sa aming komunidad ay palaging prayoridad. Agad akong nagtungo sa office niya, isang silid na puno ng mga mapa, lumang libro, at kakaibang mga kagamitan. 
Pagkabukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang pambihirang tanawin: ang mga laman ng tao. May puso, atay, kidney, bituka, at marami pang iba, nakahanda sa isang malaking mesa.
 Isang malaking piging ng sariwang laman na nakalatag na parang sining. Agad akong natakam, isang instinct na kahit kami ay mga zombie ay nanatili. Ito ang paraan namin para mapanatili ang aming lakas at kontrolin ang aming mga primal na kagustuhan, isang ritwal na nakakatulong sa aming panatilihin ang kaayusan at pigilan ang pagiging ganap na halimaw.
"Kumain ka nang marami, Lucas. Ikaw pa naman ang magbabantay sa dalawang 'yon," sabi ni Drake, abala sa pag-aayos ng ilang dokumento sa kanyang mesa.
Ang boses niya ay kalmado at direktiba, tulad ng dati. Tumango lang ako at agad umupo sa tapat ng mesa. Inuna kong kainin ang puso, ang pinakapaborito ko, bago ang iba.
 Ang lasa ay pamilyar, nakakabusog, at nagbibigay ng kakaibang satisfaction na hindi ko maipaliwanag. Isang paalala ito ng aming bagong pagkatao.
"Tsaka nga pala, kung may problema, papasukin mo lang yung ibang zombies para hindi makatakas yung dalawa" seryoso niyang saad habang patuloy akong kumakain.Tiningnan ko lang siya nang seryoso, walang emosyon. 
Ang aming mga balat ay maputla na, at wala ka nang makikitang dugo kundi mga ugat na naglalabasan. Ito ang aming bagong anyo, ang bagong realidad na kinasanayan na namin, isang testamento sa pagbabago ng mundo. Alam kong mahalaga ang pagbabantay sa kanila, lalo na para sa mga plano ni Drake na unti-unti kong naiintindihan. May mas malaki siyang layunin kaysa sa simpleng pagkulong.
Maya-maya pa, umalis na si Drake, may mahahalagang lakad yata. Nagpaalam na rin siya sa girlfriend niya, si Luna, bago siya lumabas ng bahay, marahil para mag-asikaso ng mga bagay sa labas ng aming teritoryo, mga bagay na tanging siya lang ang nakakaalam. 
Ang mansyon ay bumalik sa katahimikan, isang nakakabinging katahimikan. Pababa naman bigla si Lecian—nalaman ko ang pangalan niya kasi narinig ko si Luna na tinawag siya kanina. 
Ang kanyang presensya ay nagdulot ng kakaibang alon sa katahimikan ng mansyon. May kakaibang enerhiya sa kanya na nakakaakit.
"Bakit ka nandito?" tanong niya sa akin, na may bahagyang pagtataka sa kanyang tinig. Nagulat ako. Marunong pala siyang kumausap nang maayos, hindi lang puro taray. Akala ko ay puro galit lang ang kaya niyang iparamdam. 
Tiningnan ko lang siya nang seryoso, walang emosyon, na nagdulot ng pagkainis sa kanya. Gusto kong makita kung gaano katagal bago siya maging masungit ulit. May kakaiba sa kanya na gusto kong tuklasin. Bigla akong nakarinig na may nagsisisigaw mula sa labas, kasabay ng malakas na yapak. 
Maraming zombies ang pumapasok sa loob ng mansyon! Sinasabayan ko ang plano ni Drake. 
"OMG! MONSTER, PALABASIN MO SILA!" sigaw niya sa tenga ko, at kumapit pa talaga sa akin nang mahigpit. 
Napakapit siya sa braso ko, tila ako ang kanyang kaligtasan sa gitna ng dumaraming undead. Ang init ng kanyang kamay ay nakaramdam ako ng kakaibang sensasyon, isang bagay na matagal ko nang hindi naramdaman. Ang kanyang takot ay nagbigay ng kapangyarihan sa akin.
"Hindi ko sila pa-aalisin hangga't hindi mo ako tatawagin sa pangalan ko" mahinahon kong sabi, tiningnan siya nang direkta sa mga mata. 
Naisip ko ang rules na ginawa namin: isang takas, isang kiss. Siguro, kung tatawagin niya ako sa pangalan ko, hindi na siya mang-aasar. Baka doon magsimula ang pagbabago sa kanyang pananaw sa akin. Bigla niya naman akong sinapak sa braso. Takte! Ang babaeng 'to! 
Wala kang awa sa akin! 
Ang higpit din ng pagkakahawak niya sa damit ko, para bang ako lang ang tangi niyang pag-asa. May kirot sa braso ko, pero mas malaki ang pagkagulat ko sa kanyang tapang.
"Anong nangyayari dito?" biglang tanong ni Luna nang bumaba siya sa hagdan, may gulat sa kanyang tinig. 
Mukha siyang nagulat nang makita niya ang kaibigan niya na kapit na kapit sa akin, habang ang mga zombies ay unti-unting pumapasok sa sala. Nagulat din ako sa bilis ng kanyang pagbaba. Lumabas siya mula sa kanyang silid, mukhang bagong gising.
"L-Luna! May zombies..." sabi ni Lecian, at patakbong lumapit kay Luna, tinuturo pa ang mga papalapit na undead.
 Nang makita naman ito ni Luna, nahimatay siya!
 Ang kanyang katawan ay biglang bumagsak, at buti na lang agad ko itong nasalo. Ang bigat ng kanyang katawan ay bumagsak sa aking mga braso. "Bakit kailangan himatayin?" may pagka-inis kong sabi. 
Ang reaksyon nila ay tila hindi ko maintindihan. 
Bakit sila takot na takot sa kanilang sariling lahi? Kahit pa mga zombies na ang mga ito naging tao din naman sila kagaya ko.
Ikinarga ko si Luna at inakyat ito sa taas, patungo sa kanyang silid, nauna namang umakyat sa amin si Lecian, tila takot pa rin sa mga zombies na ngayon ay nakapasok na sa mansyon. Tiningnan ko ang mga zombies; nagkukumpol sila sa sala, tila naghihintay lang ng utos. Siguro, sapat na ang bilang nila para takutin sila, pero hindi para tuluyang magulo ang mansyon. 
Ang kontrol na ito ang nagpapakita ng aming kapangyarihan.
Ang gulat at takot nina Luna at Lecian ay tila musika sa pandinig ko. Ngunit ano ba talaga ang tunay na plano ni Drake sa pagpapadala ng mga zombie sa loob ng mansyon? 
Hindi lang ito simpleng panggugulo; may mas malalim siyang hangarin, at alam kong may kinalaman ito sa akin. Gusto niyang ilabas ang halimaw sa loob ko, o baka naman, masira ang anumang koneksyon na nabubuo sa pagitan namin ni Lecian.
 Ang pagkahimatay ni Luna ay lalong nagpakumplikado ng sitwasyon. Nakita ko ang pag-aalala sa mukha ni Lecian habang buhat ko si Luna, at sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kakaibang kirot sa aking dibdib. Ito ba ang selos? O pagkabahala na ang pagkahimatay ni Luna ang magiging dahilan para tuluyang lumayo sa akin si Lecian at mas bigyan ng pansin si Luna? 
Humigpit ang kapit ko sa hawak kong kutsara at kutsilyo, handang harapin ang anumang hamon, hindi lang ang mga zombie kundi pati na rin ang nagbabantang agwat na maaaring mamuo sa pagitan namin ni Lecian dahil sa insidenteng ito.
---
Ano kaya ang mangyayari kay Luna ngayong nawalan siya ng malay? Magiging pagkakataon ba ito para kay Lecian na makipag-ugnayan pa kay Lucas? Paano kaya sila makakaalis sa sitwasyong ito?