SOMEHOW, ADA FELT like she was freezing at that moment. Kung bakit naman kasi sa dami ng members ng Stallion Riding Club, ang mga ilan sa mga pinaka-unapproachable pa ang kaharap niya ngayon.
“A-ang ibig ko lang naman sabihin, Sir, baka kung ano ang mangyari sa iyo kapag lumabas ka agad ng Clinic.”
“So, what are trying to say?” tanong ni Myco. “Pipigilan mo si Roz na umalis ng Stallion Riding Club?”
“Hindi sa ganon. Iniisip ko lang naman na dahil sa nangyari kagabi, parang delikado na lumayo siya rito ng walang mag-aalaga sa kanya.”
“Mag-aalaga?” Kulang na lang ay sakalin siya ni Rozen sa sinabi niya. “And who are you to tell what’s good or bad for me? You’re not even a doctor.”
“Siguro nga, Sir. Pero nakita ko ang nangyari sa iyo kagabi. I’m sorry kung sa tingin ninyo ay masyado akong nakikialam. Concerned lang naman ho ako sa kalagayan ninyo—“
“Well, I don’t need your pity.”
“Sir, wala naman akong sinasabing naaawa ako sa inyo. Concerned lang ho ako. Concerned. Nag-aalala. Alam nyo iyon?”
“Sa iba ka mag-alala. Hindi ko kailangan ng awa mo. I can take care of myself.” Binitiwan na siya nito at bumalik na sa kama upang kunin ang mga gamit sa ibabaw ng nighstand.
Napakamot na lang siya ng kanyang ulo. 'Hindi rin makulit ang isang ito. Antipatiko na, mayabang pa. Kung ayaw mo ng concern ko, e di huwag! Sinong tinakot mo?'
“Zell, pakihintay na lang ako sa Cafeteria,” wika nito mayamaya. “Doon na lang natin pag-usapan ang tungkol sa—“
“Yeah, about that. I don’t think I can work with a disabled man.”
Kahit siya ay napakunot ang noo nang balingan ang nagsalita. Disabled?
“Come again?” tanong uli ni Rozen.
“You don’t look so good, Roz. I don’t want to merged with an unhealthy businessman. Hindi iyon maganda sa negosyo.”
“T-teka, Sir Renzell,” singit niya. “Wala namang malalang sakit si Sir Rozen. Kaya mo ka dapat nagsasalita ng ganyan.”
“Myco showed us the surveillance tape from the Guesthouse lobby last night. I’d say that’s very unhealthy, Roz. I mean, you couldn’t even stand up—“
“Simpleng sakit ng tiyan lang iyon,” singit uli niya. “Hindi naman siguro iyon makakasama sa pakikipag-deal sa iyo ni Sir Rozen. At okay naman siya ngayon—“
“You’re not a doctor, girl. And I’m talking to Roz.”
Daig pa niya ang sinampal sa sinabing iyon ni Zell. Napahiya siya nang husto. Hindi na naman kasi niya mapigilan ang kanyang bibig kaya heto tuloy ang inabot niya.
“Hey, you, I don’t need you to take my side,” masama pa rin ang tingin sa kanya ni Rozen bago nito binalingan si Zell. “And you don’t need to talk to her like that, Renzell. Madaldal lang talaga iyan kaya huwag mo na lang pansinin.”
“Hindi ako madaldal.”
Rozen just ignored her. Ewan niya pero kahit paano, ang marinig itong ipinagtanggol siya kay Zell ay nakabawas sa pagkapahiyang nararamdaman. She really ought to learn how to shut her mouth.
“Roz,” wika ng tahimik na si Myco. “Hindi rin ako nakikipag-business deal sa mga…kuwestiyonable ang lagay ng kalusugan.”
“What?”
“Paranoid ako. Kaya gusto kong sigurado akong successful ang lahat ng magiging transactions ko.”
“You can’t back out now. May usapan na tayo—“
“Wala pa naman tayong formal deal. Kaya puwede ko pang bawiin ang mga pinag-usapan natin.”
Batid niyang wala siyang karapatang makialam. Pero sa naririnig niya, parang unfair para kay Rozen ang pinatutunguhan ng usapang iyon.
“Sandali lang,” singit na niya. “Bakit ibinabase ninyo sa isang insidente ang kakayahan ng isang tao? Sabi ni Sir Rozen, okay na siya. Kaya hindi na ninyo kailangang ikansela ang transaction ninyo sa kanya, just because you saw him suffered from a simple stomachache last night.”
Batid niyang mahigpit si Reid sa mga rules and regulations ng pag-aari nitong riding club. At isa sa mahigpit na patakaran nito ay ang malaking paggalang ng mga empleyado roon para sa mga club members. Kaya nga sigurado na siya ngayong patatalsikin na siya nito nang wala sa oras dahil sa pakikialam niyang iyon. Lalo na at hanggang ngayon ay wala pa ring umiimik sa mga ito.
“Hey,” tawag sa kanya ni Rozen. “Huwag ka ng makialam sa problema namin. Umuwi ka na lang at ituloy ang pagtulog mo.”
Hinarap niya ito. “Hindi ako nakikialam. Sinasabi ko lang kung ano ang tingin sa ipinapakita nila sa iyo. Ipinagtatanggol pa nga kita. And don’t you ‘hey’ me. May pangalan ako. Ada. Ada Dalipe.”
“Wala akong natatandaang hiningi ko ang tulong mo. Kaya kung maaari lang, huwag ka ng makialam. Wala kang kinalaman sa usapan.”
“Alam ko. Pero hindi mo naman ipinagtatangol ang sarili mo kaya paano nila malalaman na mali ang ginagawa nila? Nagmagandang loob lang naman ako. Huwag kang mag-alala, libre ang tulong ko.”
“Once again, I never asked for your help.”
“I never asked for your permission.”
Nagtagisan sila ng tingin ng lalaki. She didn’t back down. Batid kasi niyang tama siya kaya hinding-hindi siya aatras sa ganitong usapan.
Mula sa pinto ng silid ay pumasok si Dr. Mondragon. “O, marami yatang bisita ngayon si Rozen.”
“Kester, how’s Rozen’s health?” tanong ni Reid.
“He’s fine. Pero kailangang kumain na siya sa oras or else, ospital na naman ang bagsak niya.” Binalingan nito si Rozen pagkatapos. “I’m serious this time, Roz. Kung patuloy mong pababayaan ang kalusugan mo, your condition will just gonna get worse.”
“I know.”
“Good,” singit uli ni Reid. “Miss Ada Dalipe, from now on, ikaw na ang bahalang maniguro na hinding-hindi malilipasan ng gutom si Rozen.”
Napatanga na lang siya rito.
“What? I don’t need anyone—“
“You need her,” sansala ni Zell. “Dahil siya ang magsisiguro kung dapat pa ba naming ituloy ang transaction namin sa iyo. Call us shrewd, but we’re businessmen, Rozen. We need to know we could always rely on you as our partner. Kung lagi ka na lang mao-ospital dahil lang sa simpleng sakit ng tiyan, I don’t think I could fully trust my business with you.”
“Sorry, Rozen,” wika naman ni Myco. “Business is business. We could always be friends, though.”
“That’s…that’s unfair…” sambit niya. But at some point, may katwiran ang mga ito. They were, afterall, businessmen more than they were friends.
“Well, Rozen?” tanong uli ni Reid, obvioulsy ignoring her weak protest. “Take it or leave it.”
“I’ll take it.”
Napalingon siya nang wala sa oras sa lalaki. “Nasisiraan ka na ba ng bait? Bakit sumasang-ayon ka sa kanila?”
“I have no choice. I need those transactions.”
“All you talk about is yourself! Paano naman ako? Hindi puwedeng basta na lang kayo magdesisyon para sa akin—“
“Well, let’s see…” si Reid uli. “If you don’t take this, you’re fired.”
“What?!” tili na niya. “You can’t do that!”
“Says who?” Tinalikuran na sila nito. “Kapag nakuntento na sina Zell at Myco sa ire-report mong kalagayan ni Rozen, puwede mong balikan ang trabaho mo rito. And, oh, yeah.” Muli nitong binalingan ang lalaki. “If I ever heard you suffered another attack like you had last night, I’ll dissolve your membership at the Stallion Riding Club. You know my rules, Rozen.”
Iyon lang at tuluyan na sila nitong iniwan. Pagkatapos ay sumunod na rin sina Myco at Zell.
“Don’t take it against Reid, Roz,” wika ng butihing doktor. “Nag-aalala lang iyon na baka sa susunod mong atake ay nasa kalagitnaan ka ng pangangabayo. Ayoko na ring isipin kung ano ang maaaring mangyari sa iyo.”
“I’m not sick.”
“Maybe not now. Pero hihintayin mo pa bang lumala ang kalagayan mo? I know you wanted to help your people but you also have to take care of yourself.”
Ilang saglit na hindi umimik si Rozen bago nito kinuha ang jacket at lumabas na ng Clinic. Naiwan siyang hindi pa rin makapaniwala sa nangyari. Mukhang kailangan na talaga niyang matulog. Kung ano-ano na kasi itong napapasukan niyang problema.
“Hindi ko alam kung paano kang napasok sa usapang ito,” mayamaya’y wika ni Kester. “But Reid and the other members seemed to have entrusted Rozen to you. So, do your best.”
“Do my best? Maloloka na nga ako rito!”
Ngumiti lang ito. “You’ll be fine.”
“You’re all sick!”
“Goodluck.”