เสียงประตูห้องเลื่อนเปิดเบาๆ ปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์ เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง โดยไม่หันไปก็รู้ได้ว่าเป็นใคร เพราะมีคนเดียวที่มีรหัสผ่านเข้าออกห้องนี้ได้
“นายกลับมาเมื่อไหร่” นาธานเอ่ยขึ้น
“เมื่อคืน ไม่ได้บอกนายตอนนั้นเพราะเห็นว่ามันดึกมากแล้ว” ผมตอบ พยายามรักษาสีหน้าให้ปกติที่สุด
“นั่น…เธอใช่ไหม นายพาเธอมาที่นี่!” น้ำเสียงของเพื่อนมีแววตกใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นร่างที่นอนอยู่บนเตียง นาธานก้าวมาชิดข้างเตียง “นายไม่รู้หรือไงว่าเสี่ยงมากที่ทำแบบนี้ มันอาจจะมีผลเสียกับเธออย่างที่เราควบคุมไม่ได้นะ”
“มันจำเป็น” ผมตอบสั้นๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเพื่อน “นายก็รู้ว่าเธอจะ...เอิ่ม เป็นยังไงถ้าฉันไม่พาเธอมา”
นาธานถอนหายใจ “เราเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอกไอซ์ นายพาเธอมาอาจทำให้เกิดเรื่องร้ายกว่าที่มันเป็นอยู่ก็ได้”
ผมนิ่งไปพักใหญ่ ไม่ตอบเพื่อนเพราะรู้ดีว่าอาจมีผลกระทบมากเช่นนั้น แต่ก็คิดวิธีอื่นไม่ออกจริงๆ ถ้าปล่อยอิงลดาไว้ ผมอาจเป็นพยานคนเดียวที่เห็นเธอฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตา ซึ่งบอกตัวเองว่าคงรับไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นใด การตามรอยประวัติเก่าๆ ของเธอทำให้ผมรู้สึกเหมือนรู้จักเธอดีราวกับรู้จักกันมาตลอดชีวิต
ผมคิดได้แค่นั้น เพราะจู่ๆ ก็รู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก ความพยายามที่จะทรงตัวไว้ทั้งหมดล้มเหลว จึงเซหลุนๆ ไปพิงผนังห้องไว้...ห้องทั้งห้องหมุนคว้าง
“ไอซ์ นายเป็นอะไร” นาธานเบิกตากว้าง “นาย...”
“ไม่ต้องตามหมอ แค่ตามพ่อของฉันให้ที” ผมรู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติขึ้นกับตัวเอง ผิดปกติมากๆ คิดเร็วๆ ว่าพ่อของผมซึ่งเป็นแพทย์ใหญ่ประจำโรงพยาบาลของเมืองเท่านั้นที่จะช่วยได้
“นายเป็นอะไร”
“ฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ไม่แน่ใจว่าเป็นผลจาก...” ผมตอบเพื่อนรักได้แค่นั้น ก่อนที่จะเกิดความรู้สึกคล้ายๆ ขาดอากาศหายใจแบบเฉียบพลัน มือที่แตะอยู่ข้างผนังรูดลงมา แล้วสติก็ดับวูบลงทันที
ฉันรู้สึกได้กลิ่นหอมแปลกๆ ไม่แน่ใจว่ามันคือกลิ่นดอกไม้ หรือกลิ่นน้ำหอม ความรู้สึกต่อมาก็คือคอแห้ง และหิวน้ำมาก ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ทั้งๆ ที่อยากจะเปิดเปลือกตาให้เร็วกว่านั้น แต่ก็ทำไม่ได้
แสงไฟเพดานกระทบเข้ากับนัยน์ตา มันทำให้ต้องหยีตา ความรู้สึกแรกคือฉันกำลังอยู่ให้ห้องที่ไม่คุ้นเคย เสียงก้าวเท้ามาจากอีกมุมหนึ่งของห้อง ฉันกะพริบตาหันไปทางทิศที่เกิดเสียง พบว่าร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่คุ้นเอาเสียเลย
“คุณฟื้นแล้ว” รอยยิ้มยินดีจากชายหนุ่มร่างท้วม หน้าตาใจดีไม่มีพิษภัย “เป็นไงบ้างครับ”
เขาเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน แล้วทำไม...คำถามหลายคำถามผุดขึ้นมาในหัวของฉันในคราวเดียว
“ฉัน...อยู่ที่ไหน ฉันต้องกลับบ้าน ช่วย...” แม้จะพยายามลุกขึ้น แต่อาการเวียนหัวเฉียบพลันทำให้ต้องทิ้งตัวกลับไปที่เดิม “ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย”
“คุณคงแพ้การเดินทางข้ามเวลาน่ะครับ แต่ดูจากอาการทั่วไปแล้วไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ ชีพจรปกติ ความดันปกติ”
“แพ้อะไรนะ” ฉันขมวดคิ้ว ความทรงจำทั้งหมดของฉันกลับคืนมา ภาพสุดท้ายที่จำได้คือ นายไอซ์บังคับให้ฉันไปที่ไหนกับเขาสักแห่ง
ฉันทะลึ่งตัวพรวดขึ้นทันที
“ระวังตัวด้วยครับคุณยาย คุณเพิ่งฟื้นมาจากการข้ามเวลาเป็นร้อยปี”
อ๊ะ!!! เจ้าหนุ่มร่างอวบนี่เรียกฉันว่าคุณยาย
“ผมนาธานครับ เป็นหลานของหลาน ของหลานของคุณยาย ที่เราเคยเจอกันผ่านหน้าจอไงครับ ข้อความที่ผมฝากไปกับไอซ์”
ข้อความ...จำได้ล่ะ
“นายเป็นคนส่งไอ้หุ่นกระป๋องนั่นไปหาฉันเหรอ”
“หุ่นกระป๋อง? “ สีหน้าคนถามออกอาการฉงนสุดๆ “คุณยายหมายถึงไอซ์น่ะเหรอ”
“ใช่ เจ้านั่นนั่นแหละ อ้อช่วยเรียกฉันว่าอิงลดา ฉันยังไม่มีลูก จึงยังไม่ได้เป็นยายของใคร”
เจ้าหนุ่มสองคนนี่อาจกำลังเล่นละครหลอกเพื่อต้องการอะไรสักอย่าง
“ครับ คุณอิง” น้ำเสียงของคนพูดดูรื่นรมย์ ท่าทางเขาจะเป็นคนขี้เล่นกว่าเพื่อนของเขามาก “ไม่เรียกยายก็ได้ ผมลืมไปว่าผู้หญิงยุคของคุณอิงกลัวความแก่มากๆ”
พูดยังกับอนาคตผู้หญิงไม่กลัวแก่งั้นแหละ ฉันหันไปมองรอบตัว “นี่ที่ไหน แล้วพวกนายพาฉันมาที่ทำไม ฉันอยากกลับบ้าน ถ้านายเป็นญาติของฉันจริงๆ ก็รีบพากลับบ้านสิ”
นาธานส่ายหน้า “ผมอยากจะพาคุณกลับเหมือนกันนะครับ แต่...ตอนนี้ยังทำไม่ได้”
“หมายความว่ายังไง”
“ไอซ์พาคุณยายข้ามเวลามาที่นี่ โลกอนาคตสองร้อยปีนับจากที่คุณมีชีวิตอยู่”
“นายก็พาข้ามกลับไปสิ...ไม่เห็นจะยาก ถ้าเขาพามาง่ายๆ แบบนั้นละก็ พาฉันไปที่กล่องแปลกๆ ของพวกนาย แล้วพาฉันกลับไปเดี๋ยวนี้”
คนฟังถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ผมก็อยากจะทำให้หรอกครับ ถ้าเป็นไปได้ อยากตามคุณไปที่โลกโน้นด้วยเลย แต่...มันมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นแล้วน่ะสิครับ” คนพูดนิ่งไปอึดใจ “นายไอซ์พาคุณกลับมา เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น แต่ระหว่างเดินทางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เครื่องย้อนเวลามันทำงานผิดปกติ แล้วก็…”
หมายความว่า ไม่...ให้ตายเถอะ ฉันหวังว่าสิ่งที่กำลังได้ยินอยู่นี่เป็นฝันร้าย ไม่ใช่ความจริง
นาธานก้มหน้าหลบตา “ผมพยายามจะแก้ไขแล้ว แต่ยังไม่สำเร็จ”
ฉันหรี่ตา “นายไอซ์นี่ไม่ใช่หุ่นของนายหรอกรึ”
นาธานส่ายหน้า “เขาเป็นเพื่อน...เพื่อนสนิทที่ทำโครงการนี้กับผมครับ”
แสดงว่าฉันเข้าใจผิด
“แล้วนายไอซ์นั่นไปไหน ทำไมไม่มาช่วยแก้เครื่องย้อนเวลาที่เสียล่ะ...ทำอะไรแล้วไม่รับผิดชอบแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน อยากไปก็ไป อยากมาก็มา แถมบังคับให้ฉันมาโดยไม่เต็มใจอีก พวกนายนี่ทำอะไรไม่คิดถึงใจคนอื่นกันเลยนะ”
นาธานส่ายหน้า “ผมว่ายายนี่ขี้บ่นจริงๆ มิน่าถึงถูกผู้ชายทิ้ง”
“น๊ายยยย” ฉันคว้าหมอน ขว้างไปยังร่างท้วม เขาหลบไม่ทันจึงโดนเข้าอย่างจัง แต่แทนที่จะโกรธ กลับกลั้นยิ้ม
“นายขำอะไร”
“ยายอารมณ์ร้ายเหมือนแม่ของผมเลย เชื่อแล้วว่าตระกูลเดียวกัน”
ฉันเม้มปาก “ไปตามนายไอซ์มา จัดการแก้เครื่องอะไรนั่นของนายเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นนายจะเจออารมณ์ร้ายของฉันมากกว่านี้อีก จะหาว่าไม่เตือน แล้วช่วยเรียกฉันว่า อิง ไม่ใช่ยายได้ไหม”
“ผมลืมอีกแล้ว…เสียใจด้วยครับคุณอิง ผมทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะตอนนี้ไอซ์อยู่โรงพยาบาล...”
“อะไรนะ”
“เขาหมดสติ ยังไม่ฟื้น” สีหน้าของนาธานกังวลขึ้นทันที “พ่อของไอซ์ ซึ่งเป็นนายแพทย์ใหญ่ประจำโรงพยาบาลกำลังพยายามช่วยเขาอย่างเต็มที่ ผมรีบกลับมาดูคุณก่อน เพราะกลัวว่าฟื้นขึ้นมาแล้วไม่เจอใคร หรือคุณอาจเป็นอะไรไปอีกคน แต่เท่าที่ดูจากท่าขว้างหมอน คุณน่าจะโอเคกว่าเพื่อนผมเยอะ”
“....”
ฉันเม้มปาก ไม่ได้ตกใจที่นายนั่นอาจจะตาย หรือเป็นเจ้าชายนิทราตลอดชีวิต ที่กังวลเพราะว่าการที่เขาอาจป่วยมันหมายถึงว่าฉันจะไม่ได้กลับไปยังที่ที่ตัวเองจากมา...อย่างน้อยก็อีกระยะหนึ่ง
“พวกนายทำอะไรลงไปรู้หรือเปล่า” ฉันคว้าหมอนอีกใบที่อยู่ใกล้ตัว ตั้งใจจะปาใส่เขาอีกที ...จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นที่นาฬิกาข้อมือของเขา
“ครับคุณน้า” นาธานกรอกเสียงผ่านหน้าปัดนาฬิกาโดยไม่ต้องรับสาย “ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ สวัสดีครับ” พูดจบก็เงยหน้าขึ้นมามองฉัน “คุณยาย เอ๊ย คุณอิงครับ เจ้าไอซ์ได้สติแล้ว”
หมอนที่อยู่ในมือของฉันลดลงอยู่ในระดับที่ปลอดภัย
“พาฉันไปหาเขา เดี๋ยวนี้”
“ไม่ได้หรอกครับ ไม่มีใครรู้เรื่องที่ไอซ์พาคุณมาที่นี่ มันผิดกฎหมาย และเป็นเรื่องร้ายมากหากข่าวว่ามีมนุษย์ในยุคสองร้อยปีก่อนมาอยู่ในปัจจุบัน พวกผมจะถูกสอบสวนหนัก โครงการวิจัยอาจถูกยกเลิก แถมคุณอาจจะถูกกักขังหรือทำอะไรสักอย่างที่พวกผมคุมกันไม่ได้”
“แล้ว...”
“ผมจะรีบไปโรงพยาบาล ไปดูอาการของไอซ์ ถ้ามันโอเค ผมสัญญาว่าจะพามันกลับมาแก้เครื่องให้คุณเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนนี้ ผมขอให้คุณเชื่อใจผม รออยู่ที่นี่ ห้องนี้มีทุกสิ่งที่คุณจำเป็น เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมกลับมา แล้วเราค่อยคุยกันต่อ...นะครับ” คนพูดไม่ยอมให้ฉันได้คิดอะไรต่อ หันหลัง ก้าวเร็วๆ ออกจากห้องนั้นไปทันทีที่พูดจบ
ฉันทิ้งหมอนลงบนพื้น มองไปรอบๆ บริเวณ แม้ห้องนี้มันจะสวยน่าอยู่ และคงไม่มีใครในยุคของฉันที่จะมีโอกาสได้มาอยู่ ณ จุดเวลานี้เหมือนฉัน แต่...ถ้ากลับไปไม่ได้ การมาที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันเลย ให้ตายเถอะ!