"A cigarette, Penelope. A stub of cigarette started the fire." Mommy rebuked and the controlled anger is evident on her face, ito ang unang beses na nakita ko siyang sobrang galit at pagtaasan ako ng boses.
"I'm sorry ho," I mumbled as I played with my fingers, may sugat iyon siguro dahil sa pagbuhat ng timba. May paso din ako sa braso at kaunti sa mukha pero hindi naman gaanong malala. Nilagyan ko na lang ng band-aid sa may bandang panga.
Pumunta rin dito kaninang umaga ang family doctor namin para tingnan ako. Nang magising ako kinahapunan ay doon lang nila ako kinausap.
"Am I too kind? Do you take me for granted, Penelope?"
Sunod-sunod akong umiling. "Of course not, mommy."
"I know I don't forbid you in so many things, I let you do whatever you want because I don't want you to experience the life I had experienced. You already knew this, your lolo doesn't allow us to go out with our friends if he doesn't know the family they came from. He didn't let us go to other places if he doesn't know what kind of place that is even we had bodyguards with us. Your tita Enid and I were homeschooled, we don't have friends. We can't even get out of our own house. That's how strict your lolo is. We were like puppets. So tell me, did I make the wrong choice, Penelope?"
My tears won't stop from falling, I want to hug her but I know, iiwas lang siya sa akin.
"Nakita mo ba iyong burol? Huh? Penelope?"
Umiling ako, takot na takot.
"Sunog ang kalahati ng burol at may mga windmill din na muntikang masunog."
"I'm sorry ho," I tried to glance at her but I can't.
She's like an exploding volcano that throwing lavas at me. I looked down again.
"But I promised, hindi ho ako naninigarilyo, mommy."
"That's not the point here, Aphrodite Penelope. Kapag hindi agad iyon naapula, anong gagawin mo? Nang mga kaibigan mo? Paano kung pati iyong mga residenteng nakatira malapit sa burol ay nadamay? Paano kung isa sa inyo ang napahamak?" She sighed heavily. "I'm so disappointed in you, Penelope."
Hearing those words, I felt like my heart smashed into pieces. That's the last thing I want them to feel for me. Sumulyap ako sa ama na tahimik lang na nakaupo sa pang-isahang sofa. Si manang Delia naman ay nakatayo sa gilid, awang-awa sa akin pero wala din naman siyang magawa.
"From now on, you are grounded. No cellphone, no going anywhere, no laptop. Maraming libro sa library sa taas at sigurado namang may library din sa school ninyo, magbasa ka. Simula sa lunes, bahay at school ka lang." She declared firmly that even my father wouldn't even dare to interfere then she walked away.
Bumagsak ang balikat ko.
"You know your mother, Penelope. Sa aming dalawa, siya ang maluwag sa iyo. Kaya sana huwag kang magtatampo sa mga sinabi niya, mahal ka lang niya at sobrang siyang nag-alala sa iyo. Minsan kahit gaano kabait ang isang tao, may hangganan din ang pasensya nila."
Tumayo si dad at lumapit sa akin saka tinapik ang balikat ko.
"I'm just glad that nothing happened to you!"
Tumulo pa ang luha ng marahan niyang halikan ang ulo ko.
"I'm sorry ho," hinging paumanhin ko rin sa kanya. I know I don't have the right to get mad, alam ko pa rin naman kung ano ang mali at tama. Even though it's not entirely my fault, nandon pa rin ako. Kasama rin ako. Just thinking it would affect the entire Cienfuegos breaks my heart.
Just like me, my friends are grounded too. Umiwas ngang sumama ang iba sa amin, mukhang pinagbawalan sila ng kani-kanilang mga pamilya. Winnie has her own bodyguard and she's not also allowed to come near us kaya kaming dalawa na lang ni Gigi ang magkasama. Minsan naman ay ginugulo kami nila Bernard. Nang makasalubong ko si Trisha sa hallway, mapang-asar siyang ngumisi sa akin. Para bang ikinatuwa niya pa ang nangyari sa akin.
Nang uwian ay nagtaka ako ng makitang nag-aabang sa labas ng classroom si Jacob. Ayaw ko namang magtanong at mangealam kaya nagpatuloy ako sa paglalakad.
"Penelope!" Tawag niya sa akin at mukhang ako talaga ang sadya.
Tumigil ako, humugot ng malalim na hininga bago nakangiting hinarap siya.
"Kamusta, Jacob. May kailangan ka?"
"Nabalitaan ko ang nangyari. Ayos ka lang ba?"
I don't know why the fear and worry in his eyes scare me.
"Ang dami mong sugat, nagpa-check-up ka na ba? Anong nangyari sa kamay mo..." Hinawakan niya iyon pero agad ko ding hinila. Tumikhim siya, dumilim ang mukha. "Sorry!"
"I'm fine! Don't worry about me, Jacob."
"Huwag ka na kasing sumama sa mga iyon. Ipapahamak ka lang nila, Pepe."
"Iyong sinasabi mong mga ipapahamak ako, mga kaibigan natin. Mukhang nakakalimutan mo na ata." Bahagya akong tumawa kahit sa totoo lang ay naiinis na ako.
"May kaibigan bang magpapahamak at magtra-traydor sa iyo?"
I exhaled deeply, umiiling-iling. "Kailangan ko ng umuwi. Mauna na ako sa iyo, Jacob!"
I don't know what happened that caused him to change but I hope it's not because of me. I will never ever forgive myself if I'm the reason.
"May gusto ka bang i-text, Pepe? O tawagan? O di kaya tingnan sa FB at i-chat? Naka-unli call at text ako, madami rin akong data, Pepe." Salubong sa akin ni manang Delia, nang makuha ang bag ko ay nagsimula siyang bulungan ako habang sabay kaming naglalakad paloob ng bahay.
"Ipapahiram ko sa iyo ang telepono ko. At pangako, hinding-hindi kita isusumbong. Kaso, 2G lang iyon, hindi rin kagandahan ang camera at mahina ang signal pero pwede mo naman ng pagtyagaan."
"Si yaya, para hong sira. Baka ho mapahamak ka pa dahil dyan. Ayos lang ho talaga ako, huwag ka na hong mag-alala." Kinuha ko sa kanya ang bag at dumiretso na sa hagdan. Natigilan lang ng madaanan ang library.
Nandito kaya siya?
Magpapatuloy na sana sa paglalakad ng biglang bumukas ang pinto at parang namatay at nabuhay ulit ang puso ko ng makita siya. May ilan pa siyang sugat at mayron pa rin siyang gauze sa braso.
Gumalaw ang kaniyang panga. "Papasok ka?"
Wala sa sariling tumango ako, nagbaba ng tingin bago pumasok. Nang marinig ang pagsara ng pinto ay mas lumakas pa lalo ang kabog ng dibdib.
"How's your wound?"
Napalunok ako. "Ayos naman. Hindi ko nga namalayang nagkaron pala ako ng mga paso."
I faced him because I think it's rude not to look at someone while they're talking to you. Pero nagsisi din nang makitang nakatayo na siya malapit sa akin. I stepped back a little and looked down as I bit my lower lip. I can't look at his eyes, it's the scariest and most fascinating thing I've seen if that even makes sense.
"Ikaw? K-Kamusta ang paso mo?"
"Magaling na."
Nakita kong gumalaw ang kaniyang sapatos palapit sa akin, his scent is not that wild and lavish. It's even addictive like the fresh morning.
My breath almost stopped when he raised his hand and touch my jaw.
"Masakit pa ba?" Tanong niya, mabigat ang paghinga.
Tuluyan na akong nag-angat ng tingin sa kanya, I shook my head and I felt lost when his thumb gently rubbed the band-aid on my jaw.
Chapter Four
Vitamin
Nagtaka ako ng hindi siya makita pagpasok sa library, I'm holding a tray full of his meryenda. I was the one who prepared it with the help of manang Delia. Dapat pala hindi na ako nagbihis at dumiretso na lang dito pagkagaling ng school. Inilapag ko sa mesang ginagamit niya ang tray at napangiti ng makitang nandon pa naman ang kaniyang mga gamit.
I'm not that bad in math and I never hated it but looking at the papers and his laptop with numbers and mathematical operations, parang sumakit ata ang ulo ko. Hindi kaya dumugo ilong ko nito at matuyuan ang utak ko? If this is what math in college would be looked like then I really need to work hard kung hindi baka sa kangkungan ang bagsak ko.
"Grabe talaga si Aldeguer The Fifth." Bulong ko, umiiling pero nakangiti. "Tsk! God really took extra care while creating him!"
Isang tikhim mula sa likuran ang nagpagulat sa akin dahilan para masagi ng siko ko ang baso ng juice at nabasa ang mga papel sa mesa, kasama na ang laptop niya. Nanlaki ang mga matang agad kong pinulot ang mga papel, mabilis naman din siyang lumapit.
"I'm sorry! I'm sorry!" I said repeatedly and hopelessly, I can't even look at him.
Sinubukan pa naming isalba ang mga nabasang papel pero tuluyan na iyong nasira, dahil sa pagmamadali, may iba pang napunit. Hiyang-hiya ako at gusto kong saktan ang sarili sa mga oras na iyon. Siguradong pinagpuyatan at ilang araw niya bago iyon natapos.
"I'm r-really sorry!" My lips trembled as tears shimmered in my eyes. I watched him fix and wiped the table.
Bumuntong hininga siya. "Don't worry about it, uulitin ko na lang."
Mas lalo akong nanghina.
"P-Paano iyong laptop?"
Doon na siya lumingon sa akin at ng magtagpo ang mga mata namin ay tuluyan na akong napaluha. Nahihiyang nagbaba ng tingin, pinaglaruan ang mga daliri. Alam ko na kaya niyang bumili ng libo-libong laptop pero ang problema ay ang mga nasa laptop mismo.
"As I said, don't worry about it. Stop crying!"
Pero mas lalo lang akong umiyak, I don't want him to pity me or anything and this is the last thing I want him to see, me crying in front of him but I can't control myself. Para akong batang humihingi ng pagkalinga at nangangailangan ng proteksyon.
"Madali lang iyon, matatapos ko din agad." Pagpapasigla niya sa akin.
Kumabog ang dibdib ko ng makita ang paglapit ng sapatos niya sa akin pero tumigil din siya ng bumukas ang pinto.
"Penelope? What happened? May problema ba, Coleridge?"
Agad kong pinunasan ang luha ng marinig ang boses ni Dad at paglapit, handa ng sabihin sa kanya ang kagagahang nagawa ng biglang magsalita si V.
"It's nothing, Mr. Castellano. Hindi ko sinasadyang natabig iyong baso, pasensya ho!"
Hindi makapaniwalang napatitig ako kay V and as I stared at him, I know I fell for him even more and I don't know how to stop it. And even if I know, I don't think I will stop.
"Hindi ka na naman kakain?" Nakataas ang kilay na pinasadahan ako ng tingin ni Gigi. "Pepe, masiyado ka ng payat para mag-diet."
"Hindi ako nagda-diet. Busog ako at wala akong ganang kumain." Pagsisinungaling ko.
Akala ko tatantanan na niya ako pero mas pinakatitigan niya pa ako, I can see the suspicion in her hazel eyes.
"Anong mga nararamdaman mo!? Do you feel like, you know what they call, morning sick—"
I glared at her murderously as my face reddened.
Her mouth twisted and she puffed a breath. "Fine! Fine!"
Umiiling na itinuon ko na lang ang atensyon sa cellphone. I'm saving my allowance because I'm planning to buy something. And it's really hard especially since I'm still grounded. I value money so I have a lot of savings. Though, nabawasan lang noong nag-mall kami.
"Huwag mong sabihing hindi ka na binibigyan ng allowance. Like seriously?"
I rolled my eyes. "I'm fine, Gigi. May binabalak lang akong bilhin kaya nagtitipid ako ngayon."
"Tell me about it, I will help you."
Mabilis akong umiling. Gusto ko ay pera ko mismo ang ibibili at ako mismo ang mamimili. I'm planning to buy a laptop and gave it to V as a gift. Iyong nasira kong laptop niya ay alam kong sobrang mahal at hindi ko alam kung mahihigitan ko pero sisiguraduhin kong mapapantayan ko.
"May bukas na fast food diyan sa kanto, punta tayo mamayang uwian." Anyaya ng isa sa mga kaibigang lalaki ni Bernard, nagkakagulo sila sa likuran dahil wala pa ang teacher namin.
"Libre mo?"
"Anong libre? Ang yayaman ninyo ang hihilig nyo magpalibre!" Apila naman ni Bernard.
"Huwag ka ng umasa diyan, valedictorian iyan sa pagiging kuripot," Winnie murmured.
Dahil sa pinag-uusapan nilang mga pagkain, nagutom tuloy ako. Next time, I will bring my own lunch but for sure my parents would suspect me. Nang uwian ay inabangan ko talaga sila Bernard.
"Ano? Sama kayo? Malapit lang iyon dito. Hindi hassle sa mga sundo ninyo at sa mga grounded sa inyo."
I smiled at Bernard, umabrisete sa kaniyang braso. "Manlibre ka naman kahit ngayon lang."
"Sige na, Bernard. Ilibre mo na iyan, hindi pa yan nananghalian." Singit ni Gigi.
Bernard looked at me suspiciously, he was torn between to believed Gigi or not.
"Inuulit ko sa inyo, valedictorian iyan sa pagiging kuripot."
Bernard glared at Winnie then he returned his gaze at me, parang may gustong sabihin pero bumuntong hininga na lang.
"O sige, ikaw lang at last na 'to ah!"
I rolled my eyes. "First and last!"
Kaunti pa lang ang mga tao sa fast food dahil bago pa. Sa lahat ng mga nandon, ang grupo namin ang pinakamaingay.
"Grabe, hindi naman halatang gutom na gutom ka."
Sa kanilang lahat, ako ang pinakaraming in-order. Well, Bernard said buy anything I want and me being an obedient friend, I just followed him. Mapang-asar lang akong ngumisi sa mga kaibigan at nagsimula ng kumain.
"Di ba si Stella iyan?"
Umirap si Winnie. "Don't know her!"
Bernard smirked. "Maganda naman talaga!"
Gigi faked a coughed. "Lahat naman sa iyo basta nakapalda, maganda."
"Except you."
"G*go!"
Sinipat ko si Stella, mukhang paalis na siya pero napatingin siya sa amin. She smiled, a hesitating one and I don't know why but I smiled at her too. I'm not really that snob or rude anyway.