Yesha POV
Nandito ako ngayon naghihintay sa labas sa isang sikat na kompanya dito sa Pilipinas ang 'Lee Company'. May hinihintay kasi ako, ang CEO lang naman ng Lee Company kailangan ko siyang makausap ngayon bago ako magdesisyon para sa ikakabuti ko.
Nakita ko siyang nag-iisang naglalakad papalabas papunta sa parking lot.
"Aiden, wait!" Sigaw ko, habang hinahabol ko ang paglalakad niya. Ang lalaki naman ng hakbang ng lalaking 'to.
"What now woman?" Aiden angrily said to me. Humugot muna ako ng hininga ko, bago ako nagsalita.
"Makinig ka muna sa 'kin, please? Kahit ito nalang, last na 'to promise. Pagod na rin kasi ako kakaintindi sa iyo palagi," mahinang sabi ko sa kaniya at hindi pinapahalatang nasasaktan ako.
"Nanunumbat ka na ngayon sa akin, ha? Just tell me already, kung ano man iyang walang kwenta mo pang sasabihin sa 'kin ngayon, Yesha." inis niyang sabi at halatang gusto ng umalis sa harapan ko.
Kahit nasaktan ako sa sinabi niya ay isiniwalang bahala ko nalang iyon. Huminga muna ako ng malalim bago ako magsalita.
"Magsabi ka nga nang totoo sa 'kin, Aiden. Minahal mo ba talaga ako sa loob ng limang taon na pagsasama natin?" Nagbabasakaling tanong ko sa kaniya. I hope kahit kunting katiting ng pagmamahal mo meron kang ibinigay sa 'kin, Aiden.
Bigla namang nang dilim ang mukha niya, napalunok naman akong nakatingin sa kaniya. "Why would you ask? When you already know the answer to your question, Yesha."
Hindi ko namalayan na may tumulong luha sa mata ko dahil sa sinabi niya. Pinahidan ko naman 'yon agad at wala akong pakialam kung nakita man iyon ni Aiden. Kahit masakit gusto ko talagang mula mismo sa bibig niya marinig ko ang mga katagang na 'yon.
"Hindi naman talaga iyan ang sagot sa tanong ko, Aiden. Please, just please... Pakiusap ito na talaga ang huli. Aalis rin naman ako sa buhay mo pagkatapos nito," pagmamakaawa ko sa kaniya.
I have never do this in my whole life, just this day. Kaya lulubusin ko na. I have been always desperate when it comes to him. But I know it's reach my limits today. Because, it's hurts a lot and I have now a goal to continue my life without him.
Ayaw ko na. Sobra na akong nasakatan sa one-sided love na 'to. It's super unfair. But what can I do? I'm just a person loving a man that not even bother to love me back. I sighed. Anyways, sino ba naman ako para mahalin niya.
Nanginginig na ang tuhod ko na naghihintay sa sagot niya at pinipilit ko pa ring tumayo ng maayos. Ayaw kung magmukhang mahina sa harapan niya.
"Fine! Kung gusto mo talagang marinig. Bahala ka! I don't even like you, nor love you from the start, Yesha. So don't assume anything, okay? We've already have an agreement, right? Tapos na 'yun, kaya hiwalay na tayo ngayon. Kaya magagawa mo na ang lahat ng gusto mo sa buhay and please stop pestering my life anymore. You are just nothing for me from the day after we've divorced," seryosong sabi niya habang walang emosyon na nakatingin sa mga mata ko. Napaiwas naman ako nang tingin at naramdaman ang paninikip ng dibdib ko.
Para naman akong nabuhusan ng malamig na tubig sa katawan sa lahat ng mga sinabi niya. Ang sakit-sakit talaga kapag galing talaga mismo sa bibig ng taong mahal mo marining ang lahat ng 'yun. Pinipigilan ko lang humahagulgol sa harapan niya ngayon. Ayaw ko namang malaman niya na ganito na pala ako ka tanga sa kaniya.
"Hahaha, 'yun lang naman talaga ang tanong ko. Salamat sa pagsagot, sana maging masaya ka na sa girlfriend mo ngayon. Sana hindi na ulit tayo magkita pa kahit kailan, Aiden." Binulong ko nalang 'yung huli kung sinabi ayaw kung marinig niya 'yun.
Magsasalita na sana siya pero pagkatapos kung magsalita ay may biglang tumawag sa kaniya. Inis naman niya itong kinuha sa bulsa niya. Tahimik ko naman siyang pinagmamasdan.
Nabigla naman ako nang biglang lumambot ang ekspresyon sa mukha niya. Siguro ang girlfriend niya ang tumawag sa kanya dahil halata sa mga ngiti niya ngayon.
Naramdaman ko namang sumikip ang dibdib ko kaya iniwas ko na ang tingin ko doon. Dahil feeling ko mawawalan ako ng hininga anumang oras kung titigan ko pa si Aiden ng matagal.
Nang ibaba ni Aiden ang tawag ay agad-agad siyang umalis sa harapan ko na hindi ako tiningnan at nagpaalam man lang.
I sadly watch him smiling ear to ear walking to his park car. For the last time, I looked at his handsome face. The most handsome in my eyes. I don't know if makikita ko pa ba siya sa susunod kaya I let myself gazing at him right now.
Kahit alam kung magkaka-anak kami ay hindi ko rin naman siya mapipilit maging ama sa mga anak namin kung ayaw niya naman talaga. I don't want him to burden such as a responsibility na ayaw niya namang gawin. Makokonsensya lang ako.
Naisip ko na ito dati na ito ang kakalabasan pagpinatuloy ko pa ang pagmamahal sa kaniya. Pero anong magagawa ko hindi naman natuturuan ang mga puso kung sino ang mamahalin. Sobrang rupok ko pa nga, mabuti at hindi ako bumigay kanina. Kung hindi masasabi ko sa kaniya ang tinatago ko.
Kung pwede lang sana ay matagal ko nang ginawa. Ayaw ko naman siyang mapilitan dahil sa responsibilidad niya bilang ama. Kung saan siya masaya ay doon na rin ako sasaya.
Ganon naman talaga 'di ba? Kung saan masaya ang taong mahal mo susuportahan mo nalang kahit masakit na para sa iyo. Wala ka namang magagawa kundi hayaaan nalang siyang masaya sa iba.
Kahit gusto kung sirain ang buhay niya dahil pinapaasa lang niya ako sa mga kinikilos niya ay hindi ko rin kayang gawin. Kung mapupunta naman siya sa 'kin ay alam kung napilitan lang siya at lalong hindi niya naman ako mahal. Parang maraming karayom na tumutusok sa puso ko ngayon dahil sa naisip ko.
I erased that thought of mine, habang tinitingnan ang papalayong sasakyan ni Aiden.
I'm Yesha Davis and he's Aiden Lee. We're a couple before because of our parents agreement and now we are divorced. And now I'm currently hiding my babies from him.