Chapter 7 –

Lunes ng umaga na at kitang-kita maaliwalas at napakagandang umaga ang bumungad sa amin nina Ricafer at Makki na kasama ko ngayong mag-breakfast sa cafeteria.
"You know what, I regretted going to the cinema," panimula ni Ricafer pagkatapos uminom ng orange juice niya.
"Bakit? Ang ganda kaya ng pinanood natin," sagot naman ni Makki.
Nagkibit-balikat si Ricafer sakanya at tumingin sa akin. "How about you? Anong masasabi mo sa movie?"
I drank my orange juice and looked at them. I don't like eating breakfast, kahit na ang sabi ng elementary teacher ko dati na pinaka-importanteng meal ay almusal pero tamad akong kumain kapag umaga. Anong magagawa ko? Well, back to her question. Anong isasagot ko? E hindi naman ako nanood, pagkatapos kantahin ang Pambansang Awit umupo na ako sa upuan ko at natulog. Thankfully, hindi ko na kailangan sumagot dahil may biglang tumawag sa pangalan ko at sabay kaming napatingin ni Ricafer sa entrance ng cafeteria.
There he goes, walking toward our table with his regal look.
"Gary!" Sigaw niya sa pangalan ko na nakapagpa-taka sa akin at sa mga ibang estudyante na nag-aalmusal sa cafeteria.
"Kilala mo na ako?" Turo ko sa sarili ko ng makalapit si Rage.
Napatayo naman si Ricafer at tinuro kaming dalawa. "Magkakilala na kayo?"
Tumingin ako kay Rage na tumabi sa akin at kinuha ang sandwich ko na nasa lamesa.
Nakalimutan ko crush nga pala ni Ricafer si Rage at hindi ko pa nasasabi sa kaibigan ko na nakita ko ang crush niya sa bookstore nang manood kami ng movie pero hindi niya ako nakilala kahit na dalawang beses na kaming nagkita at tumitigil ang mga babae sa university kapag nakikita siya, bakit niya ako hindi nakilala?
"Nga pala Makki diba oras na ng class niyo ni Ricafer?" malakas na tanong ko para marinig niya. Humarap ako kay Makki at nginitian siya.
Napatigil siya sa pagkain at tumango bago hilahin si Ricafer palabas ng cafeteria. I think I'm starting to like Makki. He can read between the lines to save me from the pits of another embarrassment.
"So.... " The guy beside me trailed putting the half eaten sandwich down.
"Anong so?" kunot-noong tanong ko.
"We're friends now right?" Sabi niya sa akin at ako naman ay napa-ihip ng hangin. Rage Frias is definitely a charmer.
"I guess," uminom ulit ako sa orange juice na hawak ko bago ipagpatuloy ang sasabihin, "yes, why?"
Kahit hindi niya ako nakilala sa bookstore madali naman akong kausap at sabi niya ay kilala na niya ako ngayon kaya okay lang na pumayag na maging kaibigan niya. Isa pa, past is past at madali lang akong makalimot sa mga ginawa sa akin ng mga tao, sa sarili ko lang hindi ako marunong makalimot.
"Good," sagot niya na may nakakalokong ngiti.
May kinuha siya mula sa back pocket ng pantalon niya at pinakita sa akin ang isang papel. "May we go here together?"
Nanlaki ang mata ko at kinuha ang hawak niya at nakita ang litrato ng blonde ang mahabang buhok na babae. Isang birthday invitation at welcome party ng isang magandang babae.
Tumingin ulit ako sakanya at nagtatakang tinanong siya. "Anong? bakit? sino ba 'to?"
"Twenty-first birthday ni Renata at parang welcome party na rin dahil sa pagpunta niya rito sa bansa, kaibigan ko siya at gusto ko sanang isama ka sa pag-attend ng party niya."
"Pero bakit?" Takang tanong ko at tinuro ang sarili ko na puno ng pagdududa. Ako ba talaga ang napili ni Rage para rito?
Inubos niya ang sandwich na kinakain niya kanina at pinakita sa akin ito. "Treat this as a payment."
Kinuha niya rin ang tumbler ko na lagi kong dala kahit saan at ininom ang tubig nito pagkatapos maubos ang sandwich. Patay-gutom ba 'to?
"For eating your breakfast.” He continued with a goofy grin and wiped his lips with the back of his hand.
"And?" Tanong ko, hindi naman pwede na dahil lang sa pagkain niya sa almusal ko. That's not even a valid reason. Hindi naman talaga ko kumakain ng almusal, kasama lang sa orange juice yung sandwich.
"Okay, para talaga 'to sa nangyari sa bookstore nung isang araw. I felt rude for not acknowledging you and for leaving you in our mid-convo kaya nag-isip agad ako ng paraan para makabawi sa iyo and we're friends now, so yeah. I'll wait for your answer." He winked before getting outside the caf. Sabi ko na nga ba at gentleman nga si Rage gaya ng mga sinasabi ng mga babae rito.
Naiwan akong nakatungangang mag-isa sa cafeteria. Hindi man lang ako nakasagot. Hindi naman niya kailangan na makabawi sa akin. Hindi naman niya kasalanan na ipahiya ako sa bookstore. Hello? My life was already an embarrassment. Sanay na akong napapahiya and did you see what he did? He's totally a charmer. No wonder he's the university prince.
Tinignan kong muli ang invitation sa table. Renata Satchel @ 21 lang ang nakalagay at picture na sa tingin ko ay kay Renata.
Huminga ako ng malalim. Inubos ang orange juice ko. Kinuha ang invitation at inilagay sa bag ko bago lisanin ang cafeteria. Kailangan ko na rin pumasok sa klase.
-
"It's all your fault." Salubong ng roommate ko sa akin pagbukas ko ng pintuan galling sa mga pang-umaga kong klase. Agad kong isinuksok sa bag ang hawak kong envelope para hindi niya makita.
"You killed my cat."
Napataas ang kilay ko at dahan-dahang napaturo sa sarili ko. He's in front of the door, looking like his about to beat me up while giving me a scrutinizing look.
"Anong ginawa ko?" sagot ko how dare he accused me of something I do not even know?
He snorted, at sumama ang tingin niya sa akin. "You gave him soft cake right? Not knowing that he's allergic to soft cake! Nangati ang lalamunan niya dahil don."
Natawa ako sa sinabi at napahawak sa tiyan ko. "Seriously? Diba pinainom mo siya ng milk agad."
I'm starting to get worried I also love cats even if I am a dog lover at kung pinatay ko nga siya dahil sa mamon na pinakain ko edi ang laki namang konsensiya no'n para sa akin.
"Yes, but it's too late." Malungkot na sagot niya at tinalikuran na ako.
Pumanhik siya sa hagdanan at malakas na sinarado ang pintuan ng kwarto niya.
Now, I'm alone. Kinuha ko ang dalawang envelope sa bag ko, binuksan ko ang pinaka-malaki, ito ang dahilan kung bakit natagalan ako sa pagpasok sa bahay at nasalubong pa ako ng pangit na lalaking iyon na nagtataray nanaman. My hands were trembling when I opened the envelope, buti nalang hindi nakita nina Lola at ng lalaking iyon kung hindi patay ako. It was addressed for me from a private hospital somewhere in the big city.
Napaiyak nalang ako sa nabasa ko at agad na ibinalik ang papel sa envelope bago ko takbuhin ang daan papunta sa kwarto ko.
My front door now have label but I can't get to brag it. My roommate said I killed his cat but I'm too tired to digest it. My problems keep on multiplying as the days gone by. Napahiga nalang ako sa kama habang umiiyak. I need to stopped this before it gets too late. Masyado na akong maraming problema and I'm not sure if I can still juggle them in my hand.
My mother doesn't love me. My father's so far away to reach me. I've been told that I am crazy, maybe I am. Back before I even had my thirteenth birthday, I got diagnosed with a disease that can surely kill a kid. And since I am just twelve, I fell into a coma where there was no assurance that I'll ever wake up.
Nasa ICU ako for God knows how long and when I woke up something dear to me died. Hindi ko nga alam kung bakit nagising pa ako kung may mawawala naman sa akin na mas masakit pa na para narin akong pinatay. They said it's a miracle but I'm not so sure about it kasi kung titignan mo ngayon ang kalagayan ko. You can't see miracles. Miracles are not real.
I sighed and stood up from my bed, naalala ko, hindi ko pa pala nakukuha ang mga gamit ko sa bahay ni Ricafer at mga gamit lang na nasa bag ko at tatlong pares lang ng damit ang pinagpapalit-palit kong suotin, kailangan ko ng kunin iyon at makapaghanap na rin ng trabaho. As I was rummaging into my empty closet, I saw a brown envelope, I knew that it was not mine so why was it there?
Agad ko itong kinuha at nakita ang isang kapirasong papel. Nanlaki ang mata ko ng mapagtantong ito ay isang kontrata sa pagitan ni Lola Gethca at ng papa ko.
The contract notes that Lola Gethca needs to find me and let me stay in her house and if she done that, Mr Jackson will take care of the house’s overall payment pero ang mas nakakagulat ay kilala pala ni Lola Gethca ang papa ko, at pinatira niya ako rito hindi gaya ng sinabi niya kundu dahil sinabi ng papa ko. This house was even lease by my father.
That man, he still has control over me after I ran away from him.
--
Gumising ako ng maaga para pumunta sa doctor ko. The paper said that I need to run a test again and I know what that means, to see if I'm at the edge of falling again.
Five years already passed and that disease was still on my side. Sometimes I feel my body trembling especially my hands for no apparent reason. Sometimes I just hid them under the table and hold them until the shaking stops but other times I wonder why I’m experiencing it.
Fearing everyone might recognize me I woke up early and open my window, tinalon ko talaga kahit masakit makalabas lang ng bahay. Sa may ministop nalang ako naghintay ng oras para sa appointment ko. The reason why I don't like eating breakfast was because of fear. Except for my mouth was so lazy to accept food every morning I feel nauseous at the fact that I was eating alone. Let alone think I was being an ignorant.
"Gary?" Napatingin ako kay Rage na tumawag sa akin.
"Why are you in front of the ministop?" Tanong niya ng makalapit sa akin.
"Nagpapalipas lang ng oras. Ikaw?" I shrugged.
"Jogging, gusto mo ba akong samahan?" Sagot niya at pinasadahan ako ng tingin. I'm wearing my denim jeans and my horizontal stripe surplice blouse.
"Wait, it's not appropriate, my pupuntahan ka ba?" sabi niya. I gave him a timid smile and held the hem of my blouse.
"Yeah, may appointment ako..." I trailed, hindi niya dapat malaman kung saan ako pupunta.
"Nang ganito kaaga? It's 6 am." Sabi niya, glancing at his wrist watch.
"Ah, kaya nga nandito muna ako?" I answered, unsure of what to say.
I'm running out of excuses when someone interrogates me like this.
Tumango si Rage at bigla nalang akong hinila papasok sa ministop. "Kain muna tayo."
Hindi niya pinakinggan ang protesta ko at humarap sa saleslady.
"Spicy cup noodles please," sabi niya at tumingin sa akin. "Anong gusto mo?"
Nasa kalagitnaan ako ng pag-iisip kung bakit ko pa siya nakita ngayong umaga. Pano kung malaman niya kung ano talaga ang pakay ko? Paano kapag nalaman niya ang sakit ko? Paano ba tumigil mag-overthink? Nakakainis na. Nagsisimula na akong ma-frustrate, huminga ako ng malalim at tinanggal ang pagkakahawak niya sa braso ko.
"Ice cream. Cookies and cream." Tumingin sa akin ang saleslady ng nagtataka pero wala na siyang nagawa ng panlakihan ko siya ng mata. Agad akong dumiretso sa mga upuan sa harap ng store pagkabigay sa akin ng ice cream ko.
"Grabe ka, sinong matinong tao ang kakain ng ice cream ng alasais ng umaga?" Sabi ni Rage na tumabi sa akin at hinihintay ang cup noodles niyang binigyan ng mainit na tubig.
Binuksan ko ang ice cream at tumingin sakanya.
"Ako." Taas-noong sagot ko na nakapag-snort sakanya kaya napatawa ako.
"Ang ganda mo lalo kapag tumatawa."
Napatigil ako at napatingin kay Rage at kusa nalang dumapo ang kamay ko sa batok niya.
"No wonder girls like you, I can see why you're so popular." Mapait na sabi ko.
Nagulat ako ng bigla niya akong inakbayan at tumingin sa akin. "Isa ka rin ba sa mga 'yon?"
Nasuntok ko nga ang braso niya. "Asa ka pa. I'm not like the other girls that will fall for you."
Hindi pwede. Minsan, gusto ko magkajowa pero ayaw ko, pero gusto ko talaga kaso ayaw ko nga. I can't because I know that I still have excess baggage before me.
Napatingin ako sa orasan sa likod niya at napatayo.
"I need to go, oras na para sa appointment ko." Without letting him say any single word nilisan ko na ang lugar na iyon at mabilis na pumunta sa kanto para mag-abang ng jeep.