Malapit na ako sa mismong pintuan nang maaninag ko ang isang anino na malapit sa bintana. Nagsitayuan ang balahibo mula baba hanggang sa itaas. Isang aninong wala namang tao. Dahan-dahan akong lumapit sa bintana at napaatras ako sa sobrang gulat na ang anino ay biglang lumabas ng pintuan.
Nakabasag pa ako ng vase dahil sa sobrang takot ko sa bagay na iyon. Umakyat ang mama ko at tinanong kung ano ang nangyari.
"Wala mama..."
Nakita ni mama na nagdudugo ang kamay ko dahil hawak-hawak ko ang vase na nabasag upang ayusin.
"Darling, na sugatan ka bumaba ka at linisin natin ang sugat mong 'yan." Pagsasabi ni mama na halata ang pangamba sa kanyang mukha.
Pinabayaan ko ang vase na nakakalat sa sahig at sabay kami ni mama bumaba tinanong muli niya kung ano ang nangyari.
"Wala po mama may nakita lang kasi akong di maganda." Sabay pagtaliwas ko ng tingin at pagbuntong hininga ko ng malalim.
"Anyway next time Darling be careful para di ka masugatan. Ah?" Nakangiti nitong sabi habang nililinis ang sugat ko.
Although nasa tamang edad na ako hindi pa rin nagbabago si mama. She always there for me lalo na sa mga down and bad times ko.
"Yes mama..." pagsagot ko na nakangiting pilit.
Nakangiti ako na parang na pipilitan dahil iniisip ko pa rin kung ano ang nakita ko. Pagkatapos naming lumipat dito tila nag uumpisa na naman ang pangkaraniwan kong nararamdaman na walang eksplenasyon.
Hindi ko na maipaliwanag ang mga nangyayaring ito kaya inumpisahan ko kinagabihan ang pag-alam sa History ng bahay na tinitirhan namin.
And I ask my Mom why I did felt so confused, curious, and strange sa tuwing lilipat kami ng tirahan.
Kumakain kami noon kasama si papa. Bilang na bilang ko ang subong ginawa nina mama at papa nang maitanong ko ulit ang bagay na matagal ko nang hinahanapan ng sagot.
"Arstein!" pagsasabi ni papa na may kalakasan ang boses kaya napahinto rin si mama sa pagkain.
Binalikan ko muli ang inilahad ni mama at papa na kuwento sa akin. Papahiga na ako nang humarap ako sa salamin para mag-ayos.
"Arstein, ang totoo kasi niyan you are not a normal girl alam na namin ng mama mo na kakaiba ka sa lahat. You are so different sa lahat ng batang kasabayan mo sa paglaki. I still remember the day you told us that you are playing with someone on your room pero noong tinignan namin ay wala naman. Also, in your elementary days madalas kang makakita ng mga bagay na di naman." Pagkukuwento ni papa na halata ang pagiging seryoso nito.
Sinundan ni mama ang kuwento ni papa na mas lalo kong ikinagulat at ikinatakot.
"Arstein, naaalala mo pa ba yung araw na dinala niyo ko sa Hospital? Ikaw ang tunay na dahilan kung bakit takot na takot ako na makita kita." Pagkukuwento naman ni mama na bakas pa ang takot sa nakaraan.
Ikinuwento nina mama at papa na hindi ako pangkaraniwan na bata kasi may third-eye raw ako. Ang pinagtatakhan ko lang kung nakakakita ako dapat may nakikita ako. Tanging nararamdaman ko lang ay mga bagay na hindi dapat. Nakakaaninag ako pero yung totoong nakakaharap ko hindi pa. Nasabi rin ni mama na bukod sa nakakakita at nakakaramdam ako ay sinasapian rin ako.
Nilahad ni mama ang tunay na kaganapan sa dahilan kung bakit siya na ospital.
Halos mabaliw raw si mama sa tuwing nakikita niya ako sa ospital. Dahil sinapian ako ng isang ligaw na kaluluwa at nasaksak ko si mama ng kutsilyo ng tatlong beses. Mabuti nalang daw ay hindi malalim ang ang mga natamong saksak ni mama sa kanyang tagiliran.
Mga nanlilisik na mata at malademonyong ngiti raw ang aking ginagawa habang ginagawa ko ang bagay na iyon. Sa ngayon patuloy kong tinatanong ang sarili ko kung bakit kailangan ako?
Si papa naman raw noon ay muntikan kong barilin sa ulo mismo. Nakita ako ni mama kaya mabilisan niyang inagaw sa akin ang baril.
Sa paraan ng paglalahad nilang dalawa ay napagtanto ko na hindi naman pala lubusang masama ang mga sumapi sa akin. Dahil kung masama talaga sila ay matagal ng wala ang mga magulang ko.
Isang gabi napukaw atensiyon na naman ako sa frame na nasa hagdan. Nakakaramdam talaga ako ng labis na kaba at takot nang makita ko na ang sulat na nakita ko ay nagkaroon na ng bahid ng dugo. Nabigla ako nang mabasa ang nilalaman ng papel.
Isang sulat na nagpapahayag ng labis na pagmamahal.
Dear Herminia,
Labis kitang iniirog kaya naman handa akong lipunin ang bituin sa kalangitan ng maykapal. Handa akong abutin ang buwang milya ang layo sa kalupaan upang gawing alay sa iyo. Nais kong ipabatid sa'yo na ang mga ginawa ko ay buhat ng labis kong pagmamahal kung kaya't patawarin mo ako kung...
Naputol ang aking pagbabasa nang umakyat si mama sa aking kuwarto.
"Arstein akala ko natutulog ka na?"
Itinago ko ang sulat sa aking likod upang hindi makita ni mama. Sumagot ako sa kanya na huwag na siyang mag-alala at ako'y matutulog na.
Nginitian ako ni mama at sabay nagpaalam na rin ito upang matulog. Muli kong binuklat ang papel upang basahin.
Kung sakali mang tayo ay hindi nakalaan sa isa't isa. Hihintayin ko ang araw na kusa mong maramdaman ang pagmamahal na dapat sa akin.
Tumaas ang balahibo ko nang makarinig ako ng isang boses ng lalaki at nasa seryosong tono ito.
"Masaya bang basahin?" tinuran ng misteryosong boses sa kuwarto ko.
Kasabay nito ang malamig na simoy ng hangin na siyang nagpaigting ng takot kong nararamdaman.
"Huwag kang mabahala dahil hindi kita sasaktan."
Isang malamig na boses sa aking tainga at tila niyayakap ako ng hangin na may dala dalang yelo sa lamig.
Nagulat ako sa nakita ko sa aking tabi.
Isang katawang walang ulo. Napahawak bibig ako at panglalaki lamang nang mata ang naging reaksyon ko.
Napadasal ako nang magsalita muli ang misteryosong boses.
"Sabi ko huwag kang matakot dahil hindi naman kita sasaktan."
Tumambad sa aking kaliwang bahagi ang kaputol na ulo na hawak-hawak pala ng kamay niya.
Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko at sumalpak sa isang gilid.
Tumayo yung katawan habang hawak-hawak ang ulo niya.