Mahalaga ang bawat sekundo na mayro'n tayo sa mundong ito pero sa tulad kong iba ang nararamdaman sa mga nangyayari ay mas hihilingin ko na lang ang maglaho para 'di ito maranasan ng paulit-ulit. Minsan nagtataka rin ako kung ang oras ba ay nababago o kayang manipulahin ang kanyang sarili, palaisipan kasi sa akin kung bakit lagi kong naririnig ang katagang, "Siguro hindi mo pa oras!" hindi ko mahanap ang kasagutan sa mga gan'yang salita dahil parang ako hindi ko malaman kung sino ba talaga ako: at ano ba talaga ako.
Hihintayin ko na lamang ang araw kung kailan ang oras ang siyang magdadala sa akin sa katotohanan at mga kasagutang nais kong malaman sa patuloy kong buhay.
"Sabi nila ang oras ang pinaka importanteng bagay sa mundong ito pero papaano na lamang kung ang oras mismong oras ang makipaglaro sa'yo. At ibigay niya ang matagal mo nang hinahangad o ang iyong kinakatakutan sa lahat."
Nakaramdam ako ng takot at pagkabigla nang makita kong wala ako sa katawan ko. Mahimbing itong natutulog sa kama at mas nakaramdaman ako ng takot nang makarinig ako ng ingay sa ilalim ng kinahihigaan ko. 
Sinilip ko ang ilalim ng kinahihigaan ng katawan ko. Isang pusa lamang pala na naglalaro kaya napatitig ako rito hanggang sa ay pumatak na pulang likido sa mga mata ko sa di malamang dahilan.
Gayunpaman sa patuloy na pagtitig ko sa mata ng pusa ay unti-unti itong lumaki. Lumalaki rin ng pa unti-unti ang buka ng bibig nito na tila ba'y kakainin ako kaya sa sobrang gulat ko sa pagkalmot nito sa akin ay na gising ako sa mismong katawan ko. Isang dahilan upang mapatingin ako sa ilalim ng kinahihigaan ko habang hawak-hawak ang unan. 
"Isang panaginip lamang pala," sambit ko na madiin ang pagkakahawak ko sa aking dibdib.
Batid ko ang lahat ng nangyari ngunit tila ang oras ay masyadong maaga upang ako ay magising kaya sa paghiga kong muli ay 'di ko na maiwasang isipin bakit ganoon ang jitsura ng pusa at gusto ako nitong patayin sa paraan ng pagkain nito.
Wala naman akong hilig sa anumang hayop ngunit ako ay bahagyang napaisip bakit pusa ang nasa ilalim ng kama ko.
Hindi ko mawari ang dapat kong maramdaman sa tagpong tila hinahabol ko ang sarili kong pahinga dahil sa nakita ko sa kisame. Isang lalaking may anyong pusa at may mahahabang pangil na mahihintulad sa isang buwaya. Sa labis kong pagkagulat ay nang laki nalang ang mga mata ko at bigla itong bumagsak sa aking.
Nagising ako sa tunay kong katawan ngunit nakakapagtakhan ang mga nangyayari. Dahil sa pagkakaalam ko ako ay nakagising na ngunit hindi pa pala, napansin ko ang orasan na halos hindi nagbago. Tila yata pinaglalaruan ako ng oras sa iisang lugar na kung saan walang ibang makakapasok kung hindi ako lang.
"Ano ba 'tong nangyayari? Naguguluhan na ako." Pagsasabi ko na nakahawak sa ulo na para bang nakapatay ako sa reaksyon ko.
Gabi-gabi kong nararanasan ang parehas na sinaryo hindi ko na alam kung mababaliw na ba ako dahil sa patuloy nitong paggambala sa oras ng aking tulog.
Lumipas ang ilang buwan ay lumipat kami ng tirahan isang tirahan na sobrang kinatatakutan ng lahat. Naging housekeeper kami ng isang bahay na kung tawagin ay "La Imperyana Solidad." Sa unang tingin nito sa labasan na may luma at maitim na awra kung ito ay makikita bilang isang pinakalumang gusali na preserba ng panahon.
Ang lugar na ito ay kinilala bilang lugar ng kasawian at hinagpis. Lubos akong nagtaka dahil pagpasok ko naman sa loob ay isanb maayos at mala pantasya ang ganda nito. Isang tirahan na mahahalintulad sa isang palasyo, ang kaibahan nga lang ang palasyong nakagisnan ng nakakarami na marangya at puno ng saya ay kabaligtaran ng kuwentong aking nalaman.
Lumipas ang ilang linggo tila nakakaramdam na ako ng kakaiba sa paligid ko tila ba na ang anino ko ay tatlo dahil nakakaaninag ako ng may kung anong nasa tabi ko. Nakakaramdam ako mg takot sa tuwing maglalakad ako sa bakurang bahagi ng bahay. Tila may isang babae ang laging nakamatyag sa akin sa tuwing nagdidilig ako ng mga halaman.
Isang gabi habang papatulog na ako matapos ang mahabang gawaing bahay at gawaing pang eskwela nakaramdam ako ng bigat sa puso ko. Bigla ko itong naramdaman nang makita ko ang isang larawang nakakabit malapit sa kuwarto ko. Ito ay isinabit ni Papa upang pag-alala sa tunay na may-ari ng bahay na namayapa na.
Nilapitan ko ito at napansin kong may isang papel na nakaipit sa frame nito. Hindi ko alam kung nanadya ba talaga ang oras na ako ang dapat makakita nito o sadyang di ito napansin ni Papa.
Pagkahawak ko sa papel napalingon ako sa kuwarto dahil may nakita akong pumasok rito. Ramdam ko ang bigat ng bawat pagtapak ng aking paa sa sahig papasok rito.