"Clarriniette Romano!"
"P-po?" mahina kong tanong kay tita na nanlilisik at halos mag usok na ang tengang nakatingin sa 'kin.
"Ano?! Uupo ka nalang ba diyan? Hindi kita pina-aral para umupo at maging senyorita. Hindi mo ba nakikita na kumikilos na ang iba? Ikaw pa itong may ganang magpahinga?! ang kapal kapal rin ng mukha mo ano?!" dire-diretso niyang pang iinsulto kaya halos lahat ng tao sa loob ng restaurant ay sa akin nakatuon ang atensiyon. Napayuko na lamang ako  sa hiya.
"Pasensiya na po," paumanhin ko bago dinampot ang basahan at tumayo sa pwesto para simulan ang pagtratrabaho.
"Bakit pa nga ba kita pinapa aral gayong simpleng trabaho di mo magawa ng maayos. Sigurado akong di ka makakapagtapos ng pag aaral dahil sa kabobohan mo," rinig ko pang turan nito bago umalis. Bumuntong hininga na lamang ako at sinimulan ang pagtratrabaho.
Masakit man pakinggan ang pang-iinsulto at pagpapahiya ni tita sa akin kanina pero wala akong magagawa. Kasi bukod sa nire-respeto ko siya, ito rin ang gumagastos sa aking pag-aaral. Mabunganga at masyado mang prangka ito magsalita ay pinilit ko na lamang ang sarili na indahin ang lahat para makapagpatuloy at makapag-tapos sa pag-aaral.
Nagwo-working kasi ako para makatulong sa aking 'tay. Tindero lang si tatay kaya alam ko na hindi niya masu-suportahan ang pag-aaral ko dahil ang kinikita niya kada araw ay sakto lamang sa pang araw-araw na pagkain namin, ayoko namang magkasakit na si tatay kakayod para lang masuportahan ako sa pag-aaral.
Hindi rin ako pwedeng tumigil, kasi ako ang panganay, ako lang ang pag-asa para maiahon sa hirap ang aking pamilya, kaya nga nang malaman kong nagpapa aral si tito ay hindi na ako nagdalawang isip pang mag-volunteer. Kaso nga lang tutol si tita, kaya nga kailangan ko raw mag trabaho sa restaurant na minamay ari nito bilang bayad sa pagpapa-aral ni tito sa 'kin. Hindi niya lang sabihin na ayaw niya talaga sa 'kin.
"Pwede ka ng umuwi Clarriniette para magluto ng hapunan para sa tito mo. Wag na wag mong sabihing nagmamadyong pa ako, kasi malilintikan ka sa 'kin makikita mo," pananakot niya kaya tahimik na lamang akong tumango at umuwi sa bahay.
Pagka uwi na pagka uwi ko ay agad akong nagsaing at nagluto ng ulam. Isang simpleng sinigang lang ang niluto ko. Saktong alas syete ay dumating na ang aking tito galing trabaho kaya agad kong inayos ang lamesa at naghain.
"Wala pa ang tita mo?" tanong niya matapos magbihis ng pangbahay.
"Marami kasi ang costumer sa restaurant tito. Gagabihin raw siya ng uwi," pag sisinungaling ko at umupo. Pinagmasdan pa ako ni tito bago tumango at tahimik na kumain.
Magmamadaling araw na nang marinig ko ang pagkabasag ng baso sa kusina. Napabuntong hininga ako at binuksan ng maliit ang pintuan ng aking kwarto para makinig.
"Nag mamadjong ka na naman estrella! Akala ko ba tinitigil mo na 'yan? Kaya hindi gumiginhawa ang pamumuhay natin eh kasi bukod sa mahina ang kita ng restaurant mo, sinusugal mo pa ang perang kinikita mo araw-araw!" Sigaw ni tito galing sa sala. Rinig ko naman ang pagtawa ni tita.
Ako na naman ang sisisihin niyan.
"Ako pa ngayon ang sinusumbatan mo Rafael? Matagal ng hindi gumiginhawa ang pamumuhay natin simula nang kinukupkop mo ang batang 'yan. At ano? Pinapaaral mo pa?! Alam mo ba kung gaano ka bobo ang batang iyan!? Sigurado akong hindi yan makakatapos at masasayang lang ang perang ginagastos mo!" Sagot ni tita.
Napabuntong hininga na lamang ako at bumalik ng higa sa kama. Mariin kong itinakip sa 'king ulo ang unan at pilit na itulog ang narinig.
Hindi naman bago sa 'kin ang mga pinagsasabi ni tita kapag nag-aaway sila ni tito. Ako lagi ang nagiging rason nito kasi ayaw niyang tanggapin na dahil sa kakasugal niya na palagi nalang talo, ang rason kong bakit sila naghihirap ngayon.
Kinabukasan ay maaga akong nagising para maghanda ng agahan. Nauna na akong kumain, pagkatapos ay nagsulat nalang para ipaalam sa kanila na umalis na ako patungong paaralan.
"Ma'am Joy!" Tawag ko. Si ma'am Joy ang pinakamalapit ko na guro sa loob ng paaralan, simula palang grade 7 ay itinuring ko ng ate ito. Kaya nga marami ang galit sa 'kin, minsan ay harap-harapan pa nila sinasabing nagpapaka sipsip raw ako, na ang kapal-kapal raw ng mukha ko para ituring na kaibigan si ma'am Joy.
Hindi ko nalang ito pinapansin, alam ko naman sa sarili ko na hindi gano'n ang intensiyon ko sa kung bakit ako nagiging malapit kay ma'am joy. I like her joyful personality at hindi ako nagpapakasipsip kasi ang mga markang nakukuha ko ay simbolo ng aking paghihirap at tiyaga sa pag-aaral.
Ngumiti ito at kumaway kaya tinakbo ko ang pagitan namin at niyakap siya. "Evaluation ngayon diba? Bakit narito ka pa?" Tanong ni ma'am dahilan para mapaawang ang labi ko nang mapagtantong nakalimutan kong meron nga palang evaluation.
Mabilis akong napahiwalay sa kanya at tiningnan ang aking orasan. Halos mapamura ako nang makitang limang minuto nalang mag sisimula na.
"Aalis na po ako ma'am," paalam ko na ikinatawa ni Maam Joy. Napakamot na lamang ako sa aking ulo sa hiya at kumaway sa kanya bago sinimulan ang pag takbo.
Di pa man ako makalayo ay may isinigaw si ma'am Joy na ikinatigil ko. "John Eon is here Clarriniette!"
Mariin kong nakagat ang aking labi para pigilan ang susupil na ngiti rito bago pinagpatuloy ang pagtakbo tungo sa gymnasium. Ang venue sa gaganapin na evaluation.
Si John Eon kasi ang kapatid ni Ma'am Joy, at aaminin ko na unang pagkita namin sa bahay nila ay nagkagusto na ako sa kanya.
Ang kaso lang ay napaka suplado at sungit nito. Lalo na sa 'kin, ewan ko ba kung ano ang naging kasalanan ko. Pero kapag nagkikita kami ay napaka sungit nito, magsasalita lang kapag pipintasan na ang aking pagkatao.
Pero kahit ganuon ang ugali niya ay mas lalo ko lamang siyang nagustuhan. Hindi kasi ako masyadong naapektuhan sa pinagsasabi nito kasi pakiramdam ko na immune na 'ko lalo na't ilang taon ko na 'yong naranasan sa poder ng tita ko. Na halos di maubos-ubos ang pang iinsulto kapag ako ang pinag sasalitaan.
"Umusog ka," kunot ang noong tiningnan ko ang kararating lang na lalaki. Hindi man lang ito nag 'please'. Bastos!
"Pwede ka bang umusog?" kumunot ang noo niya kaya dinagdagan ko ang sinabi. "Ganyan ka dapat magsalita. Hindi nakakamatay ang salitang pwede," dagdag ko while qouting the words 'pwede'.
Umirap ito at nag isang linya ang labi. "Umusog ka," madiin niyang pag uulit kaya ako naman ngayon ang napairap. manigas siya!
"Usog ka raw. Hindi ka naman marunong umitindi," reklamo ng katabi kong babae. Halatang gusto lang makatabi ang lalaki na kararating.
Sasagot pa sana ako kaso nakatingin sa akin ang lahat kaya nakasimangot na umusog na lamang ako at hinayaang makaupo ang lalaki kanina. "Pangit-pangit ng ugali," I mumbled out of iritation.
"At least gwapo. Bawi pa rin, " ani niya.
"Conceited," laban ko. His grin flashed before speaking. "Honest lang."
Napaihip na lamang ako sa aking bangs dahil sa inis at ipinokus ang atensiyon sa nag sasalitang principal. Mabwebwesit lang ako kapag tutumpangan ko pa ang walang modong katabi.
Pagkatapos ng evaluation ay agad kong tinungo ang library para ipagpatuloy ang thesis na pinapagawa ng guro namin sa Practical Research.
Mabuti kasi 'yong sa library kasi tahimik at bibihira lang ang tao. Makakapag pokus ako sa gagawin ng maigi.
It was a 30 minutes of silence when a strawberry flavored juice stopped right infront of me. Kunot ang noong napadako ang tingin ko sa juice at tumaas ang paningin sa nagbigay nito sa 'kin.
Mas lalong nalukot ang mukha ko nang makitang galing pala ito sa lalaking walang modo kanina.
"I realized that I've been too rude earlier. It's just that I woke up at the wrong side of the bed," walang emosyon niyang turan kaya nagtaas ako ng kilay.
"Sabihin mo lang na wala ka talagang modo at wala kang paki alam sa taong nasa paligid mo. Pinagbibintangan mo pa ang kamang wala namang ginawa kundi ang indahin ang bigat mo kapag natutulog," masungit kong sagot at humalukipkip. Umawang ang kanyang labi at kumamot sa sariling batok
"I'm not talking literally..."
"Wag kang mag-alala. Hindi ako nagtatanim ng galit kaya pwede ka ng umalis at hayaan akong tapusin ang ginagawa. Atsaka kunin mo 'yan, ayoko sa strawberry," dire-diretso kong sabi at itinuon ang atensiyon sa librong hawak hawak.
Nang makitang kinuha niya ang strawberry juice at umalis ay bumuntong hininga ako. Pinokus ko ulit ang sarili sa pagbabasa ng libro, kaso kahit anong pakli ko sa libro ay wala akong maintindihan, lalo na kapag naaalala ko ang strawberry juice na binigay niya. Masyado ba akong naging masungit?
Nakakonsensiya! Bwesit!
Sa huli ay iniwan ko ang gamit sa library at halos takbuhin ang daan palabas para mahabol ang lalaki kanina.
"Tigil!" Lakas loob kong sigaw na umalingawngaw sa buong pasilyo. Di ko na ininda ang titig ng ibang estudyante sa 'kin. Dire-diretso lang ang lakad ko palapit sa lalaki kanina at hinablot ang strawberry juice na kani-kanina lang ay inayawan ko.
"Ayoko lang magmukhang suplada. Para sa 'kin to diba? Kaya salamat, " hinihingal kong turan at agad nag-iwas ng tingin nang maramdaman ang aking pamumula.
Tumikhim muna ako bago tumalikod at tumakbo pabalik sa library. Hindi na ako lumingon pa para tingnan ang reaksiyon ng lalaki kanina, dire diretso lang ang takbo ko at tsaka lang tumigil nang maabot ang entrance ng library.
Hinihingal na naglakad ako palapit sa lamesang iniwan ko kanina at ibinagsak ang strawberry juice bago umuklo at pumikit habang hinahabol ang hininga.
Pasado alas singko na ng hapon nang mapagdesisyunan kong lumabas sa paaralan. Schedule ko kasi ngayon ang paglilinis sa library kaya medyo matagal bago ako nakalabas.
I was humming a random song nang madatnan si sir Eon sa labas ng school premises, simpleng jeans at white T-shirt lang ang sout nito pero di parin maiwasan ang pag awang ng aking labi sa lakas ng kanyang dating.
He's not that matcho to show bumps in his arms or have a broad chest and cobra like biceps but damn, he is georgous. And I can't help but admire him.
Sandali kong nilabas ang pulbo ko at liptint para ayusin ang sarili. Matapos ay lakas loob kong tinungo ang kinaroroonan niya, I smiled widely at him kahit hindi na maipinta ang templa ng mukha nito.
"H-hi po," nahihiyang pagbati ko pagkatapos ay marahan pang inilagay sa likod ng aking tenga ang mga takas na buhok na dumadampi sa aking pisngi.
He looked annoyed, pero di 'yon naging dahilan para mas lalo ko siyang nginitian. Mahulog ka na kasi sir.
"Uuwi na po ba kayo?" tanong ko kalaunan nang maramdaman ang pananahimik niya.
"Hindi ba obvious?"
Lihim akong napangiti sa tugon niya. Atleast nagawa ko siyang pagsalitain ng ganun kahaba. John Eon is not the talktaive type, especially with the people he doesn't like. For short ako.
Pero okay lang, someday, in the near future. I will make him fall for me unexpectedly gaya ng ginawa niya sa 'kin.
I looked at him at ngumiti kahit nakapukos ang atensiyon nito sa kabilang side ng kalsada.
"Gusto po kita," magalang na pag amin ko. Ngumisi ako nang maramdaman ang paninigas niya at ang ilang beses niyang paglunok. May epekto pa rin pala ang kalandian ko.
"Hindi kaba nagsasawang sabihin yan?" walang emosyon niyang sagot. Ngumiti ako at umiling.
"At hindi ka ba magsasawang itanggi na naaapektuhan ka sa sinabi ko?" balik kong sagot dahilan para tingnan niya ako mata sa mata.
"I don't like you," malamig niyang turan. Kahit masakit ay nagawa kong ngumiti, the genuine smile I can ever give him.
"Kahit na. Gusto pa rin kita," pagmamatigas ko.
"I don't like kids so f*ck off," ani niya.
My face crumpled. "Hindi ako bata 'no. I'm an adult now, mag-eeighteen na ako next month," giit ko dahilan para tumaas ang sulok ng kanyang labi.
"Precisely. I don't like girls your age," giit niya rin kaya napapadyak ako sa inis.
"Ano ba ang gagawin ko para lang maging girlfriend mo?"
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa at ngumisi. "Can you show your body to me?"
Sandali akong natigilan sa sinabi niya. Wala sa sariling niyakap ko ang sarili at napalunok sa paraan ng pagtitig niya. I feel like I'm his prey.
I'm doomed
(_Kaligayahan)