AS SOON as he seized Delilah's hand, he grabbed her and walked until they both reached his private cubicle, but it was a huge office, just meant for him. Malayo iyon sa ibang faculty dahil pinasadya naman niya iyon. Gusto niya ng privacy.
Perks of being a Reviente's only heir. And they are the major stockholder of this school, so he can do whatever he wants.
Binuksan niya iyon gamit ang susi at wala sa sariling binitiwan ang kamay ng katrabaho.
Inis siyang humarap dito matapos maisara ang pinto ng opisina. "Ano bang ginagawa mo?"
"Hey, don't be mad. Namiss lang naman kita." Madamdamin nitong sabi at niyakap na naman siya. Agad niyang binaklas ang mga braso nito at lumayo dito.
Alam niyang naiinis na sa kaniya ang dalaga. Pero hindi niya kasi malimutan kung bakit mainit na ang ulo niya ngayon at nakita niya pang nagdadabog na umalis ang estudyante niyang kani-kanina lang ay ipinagtanggol niya.
"Don't you miss me?" Yumapos naman ang mga braso ni Delilah sa leeg ng binata.
Gusto niyang sundan ang dalaga ngunit heto siya at nagpapakabugnot pa lalo.
Yamot na lumayo si Delilah sa kaniya. "Why are you being like that? Kanina ka pa. Sinurprise na nga kita sa klase mo kaya bigla akong sumulpot do'n pagkatapos ito lang makukuha ko sa'yo?"
"I didn't ask you to do that. No one did."
"Ano ba, Esaiah?! Bakit ka ba nagkakaganyan? Bakit? May iba ka na ba?"
"Wala akong iba. At pwede ba," nameywang siya sa harap nito, "hindi naman tayo kaya wag kang umasta na para kang girlfriend ko."
Napahinto naman ito bigla ngunit minuto lamang iyon. Kapagkuwan ay nagsalita ulit, "ang sakit mo naman magsalita. Eh dati naman payag ka kahit landiin kita sa harap ng klase mo."
"Not this time, Del. Respect my class. Don't appear just that and ambushed me. Nakakahiya!"
"Nakakahiya? At kailan ka pa nahiya? Wow!" Delilah shouted sarcastically at him.
Agad naman siyang napipilan. Why does it have to be like this? First day of school and yet he's so stressed.
"Please, Del. 'Wag mo nang uulitin." Iyon na lamang ang nasabi niya.
Masasamang tingin ang ipinukol nito sa kaniya.
"Sige, if that's what you want. But I'm not gonna leave you alone. I'm not stupid, Reviente. Alam kong may dahilan ang lahat ng ito. And I'm not that easy to forget. Sigurado ako, hahanapin mo din ako. And also, I'm not that easy to take away from your life." Delilah gave him a smirked and leave him alone.
Pabalya pa nitong isinarado ang pinto ng opisina niya.
Siya naman ay nanghihinang napaupo sa kaniyang swivel chair at napayuko habang sapo-sapo ang ulo.
Hindi niya din maiwasang magtanong sa sarili. Bakit nga ba siya nagkakaganito? Ano na bang nangyayari? Ano bang mayroon ang estudyante niya at bigla-bigla na lamang siyang nagagalit? Mahaba ang pasensya niya, kaya nga naging guro siya. Pero kanina, parang nawala ang lahat ng iyon.
Bakit ba ginugulo nito ang sistema niya?
Ngayon naman ay ipinagtatabuyan naman niya si Delilah. Matagal na niya itong katrabaho. Katunayan, mas nauna itong magtrabaho sa unibersidad na iyon at ito na halos ang tumulong sa kaniya para mag-adjust at malaman ang lahat ng pasikot-sikot doon.
Kaya hindi niya maintindihan kung bakit pati ito ay naaway niya ngayon.
Oo hindi sila, pero akala niya papunta na sila pareho doon. Kaya nagulat din siya kung bakit nabulyawan niya ito kani-kanina lang.
What the hell is happening with you, Esaiah? You shouldn't be acting like that! You're a teacher! A professor! And what you're feeling is harmful to the both you! Pangaral niya sa sarili.
Esaiah stared blankly as he recalled what happened a while back. Agad na nagdilim ang paningin niya kung paanong nabastos ito sa klase niya. And knowing himself, he would never ever let any man hurt someone like her. Kung siguro wala sila sa klase kanina at nasa ibang sitwasyon siya, malamang nasuntok na niya ang lalaki.
Ayaw niyang may nakikitang binabastos na babae. Kaya nga dito na niya kinausap si Delilah sa opisina at hindi sa silid kanina dahil na rin sa ayaw niya itong mapahiya.
Pero napapaisip din siya. Why acted like that?
Makalipas ang ilang segundo, wala pa din siyang mahagilap na sagot.
Esaiah then looked at his watch. May ilang minuto pa bago magsimula ang klase niya.
Nasaan na kaya ang babaeng iyon? Bakit ito nagdadabog ng umalis ito kanina?
At bakit ba apektado ka masyado ha?
"Oh, fuck!" Esaiah frustratedly combed his hair.
He paced back and forth. Iniisip niya kung hahanapin niya ba ito o pababayaan dahil babalik din naman ito mamaya.
But in the end, he needed to calm his mind so instead of doing what a professor needed to do, to go back to his room already, he intended to be a man and chose to find the woman.
***
PADASKOL NA naupo si Kiera sa sahig at naiiritang binuklat ang librong hawak matapos na maghalungkat sa library ng mababasa.
Pumunta siya sa pinakamadilim at pinakamalayong parte ng library. Ayaw niyang may makakita sa kaniya at ayaw niya ding may mang-istorbo sa kaniya.
Sapat na sa kaniya ang sumalampak sa sahig at sumandal sa malalaking shelves na nandoon.
Sa cafeteria dapat siya magpapalipas oras hangga't naglalampungan sa harap niya ang dalawang propesor pero dahil matao ang lugar, umalis na lang siya doon.
Ayaw niyang makita kung paanong magdikit ang mga braso ng dalawa at kung paanong itinatapon ng babae ang sarili sa binata.
Nakakapang-init ng dugo ang senaryo. Masyado iyong detalyado sa isip niya. May pahaplos-haplos pa itong nalalaman sa lalaki. Kung hindi siguro propesor ang babae, nasabunutan na niya iyon ng wala sa oras.
Hindi niya alam kung bakit ganoon na lamang ang nararamdaman niya ng mga sandaling iyon. Pero isa lang ang nasisiguro niya, nanggagalaiti siya at ayaw niyang makita ang dalawang magkasama.
Baka 'di siya makapagpigil, makalmot niya ang gurong iyon.
Hindi naman siya warfreak. Pero marunong siyang lumaban. At kapag ganitong naiinis siya sa mundo, inilalayo niya ang sarili baka mabuntunan niya ang sinuman ng galit.
Mahirap na, ayaw pa man din niya ng gulo.
Habang hawak ang libro na nakita, binasa niya ang pabalat. Nagulat naman siya ng ang latest Almanac ang hawak niya ng mga oras na iyon. Basta dinampot niya lang kasi iyon at hindi tiningnan.
Ngayon niya lamang ito pinasadahan ng tingin.
She heaved a deep sigh. Dito muna siya dahil may mahaba-haba pang oras.
Malapit naman ang library sa building nila kaya walang problema.
She started reading it. Nang 'di pa makuntento, hinubad muna niya sandali ang sapatos na suot at sumandal ng maayos.
Wala namang makakakita sa kaniya, mapwera nalang kung sasadyain siya doon sa bahaging iyon.
Kiera was turning the pages, looking at every pictures of astronomical and different important events.
Nawiwili na siya sa pagtingin dito ng maramdamang mayroong mga yabag na papalapit sa kaniya.
Hindi niya iyon pinansin. Patuloy lang siya sa ginagawa at kahit papaano ay nakakalimutan na niya ang ilang tagpo kanina.
Kiera stopped her breathe literally when she felt a heavy presence on her left side. She felt cornered! Nasa pinakadulo siyang bahagi ng shelves. Pader ang nasa kaniyang kanang bahagi na kulay krema at sa harap at likod naman ang mga naglalakihang bookshelves na kailangan pa ng hagdan kung kukunin ang mga libro na nasa itaas na bahagi nito.
Agad siyang napalingon sa gawi niyang iyon.
Her lips parted. Why is he here?
Madilim ang awra nito. Nakapamulsa at matiim siya nitong tinititigan. Baka kailangan lang nito ng libro kaya ito nandoon. Iyon na lamang ang naisip niya ng mga oras na iyon para lamang mapakalma ang sarili. Naiinis pa din kasi siya.
Guro ito pero parang nakalimutan nito kanina na may mga estudyante na nandoon, oh well, siya lang naman ang pumansin sa mga pinaggagagawa nito kanina.
Nang wala pa din itong kibo, isinara niya ang libro saka isinuot niya ang sapatos saka tumayo ng dahan-dahan.
Sinundan lang nito ng tingin ang ginawa niya. Napaangat ng bahagya ang kaniyang kilay ngunit ibinaba din niya ito kaagad ng maalalang baka may kailangan ito.
"Do you need anything, sir?"
He stared at her for a minute when he spoke, "yes."
A long stretched of silence occupied them.
Oh, oh. This is really awkward... Bulong ng isip niya.
She initiated a conversation again. "A-Ahm... why are you here, sir? If you don't mind me asking though." Pabulong niyang sambit sa huling pangungusap niya.
He walked slowly and stopped just a few steps away from her. Shit! Ang lapit niya.
Kiera started to imagine how this situation seemed like a deja vu or more like a scene she created before when she come to encounter a handsome professor. And she thought this is it. This is that very moment she was thinking before.
Akala ko ba inis ka sa kanila? Sa kaniya?
Muntik na niyang malimutan iyon kaya napasimangot naman siya. Ngunit ipinagtanggol naman siya nito kanina. Wala man lang siyang nasabi dito.
She sighed and gazed at him. "I-I just wanna say thank you for what you did way back there. And ahm, just—ahm, I really am thank you. I appreciate it, sir. Though I hope that it will never happen again." She smiled after that.
He tilted his head a bit and looked at her amusingly.
"If it isn't for you, I probably sent him to detention. But thanks to you, you stopped me." She pursed her lips together.
"Yes, I know. That's why I'm saying thank you. It means a lot to me. What I thought earlier was that 'Oh, there's still a living man up to this days who protect women from shame and awful things to happen.'"
Nang wala pa din itong imik ay nagsalita siya. "But I know it is my fault that I forgot to tell you my gratitude." When he was still not moving an inch, she said again, "If you don't mind, I'm leaving now, sir."
Yumuko pa siya ng marahan at bahagya saka naglakad. Akmang lalagpasan na niya ito ng hawakan siya nito sa braso at hapitin siya nito paharap dito.
Napatili siya ng mahina. Naalala niya kasing nasa library siya. Bawal na bawal ang maingay dahil baka palayasin sila ng librarian. At hindi makakatulong na makita sila sa pinakadulong parte na walang tao kundi sila lamang—siya at ang kaniyang propesor.
Kumalabog ng husto ang puso niya. Nagwawala iyon. Hindi na din siya makahinga ng maayos.
"W-What a-are you d-doing, s-sir?" Kapos at buhol-buhol ang hininga niyang sagot. "M-Masyado k-kayong m-malapit, s-sir."
"Oh? Pa'no ba dapat?" Wika nito, "Ganito ba dapat?" She caught her breathe when he closed the gap between them. Magkalapit na magkalapit na masyado ang mga katawan nila.
Hawak pa din ang braso niya, lumapit pa ito lalo sa kaniya. Nanlalaki ang matang tumitig siya dito. Ano ba ang balak nitong gawin?
"S-Sir, someone might see us." Tila bingi ito dahil hindi man lamang lumayo sa kaniya, bagkus ay inilapit pa nito lalo ang sarili sa kaniya.
And then after so many tries that she conversed with him, he already spoke. "Why are you storming like a brat a while ago?"
Kaagad siyang napayuko ngunit itiningala nito ang kaniyang mukha gamit ang hintuturo nito.
Nagsalubong ang kanilang mga mata. She couldn't read it because of so much emotions that clouded his eyes.
Asul pala ang mga mata nito. Ngayon niya lamang napansin. Mahaba din ang mga pilikmata. Bumaba pa ang tingin niya sa ilong nito. Matangos iyon. At nang mas ibinaba pa niya ang tingin, nakita niya kung gaano kapula ang mga labi nito. Ano kayang pakiramdam ng mahalikan ng mga iyon? Naipikit niya ng madiin ang sariling mga mata. Ano ba itong mga iniisip niya? Hindi iyon tama!
Napapitlag siya at agad na napamulat ng mata nang hapitin pa siya nito lalo. "Eyes up here, woman. Don't look at my lips like your going to kiss it." He said in a deep baritone voice.
She gulped and then whispered. " I-I am v-very sorry, s-sir. I didn't mean it—"
"I have enough of your sorry today. Just answer my question." He looked at her like his going to devour her if she got him a wrong answer.
Shit! What a badass professor!
Kiera gulped again before answering, "I-I didn't storm out of your room, sir. I just walked away."
"You sure? Because the way I see it, it's actually the opposite. You better answer me honestly, woman."
Lalong lumakas ang kalabog ng puso niya ng makita niyang mag-igtingan ang mga panga nito.
"No, sir. I didn't." Nilakasan niya ang loob saka sumagot ulit, "And I don't have any business with you. Why are you here anyway? Hindi ba't may kalampungan kayo sa room kanina?" Hindi niya maiwasang tarayan ito. Sino ba ito para pagsabihan nito ng mga iyon?
She felt like she tasted acid while spitting those words. She felt her body boiled and hot. Their bodies, close to one another, was not a good idea really.
Samu't sari ang kaniyang nararamdaman. At hindi niya iyon maipaliwanag kahit mismo sa kaniyang sarili.
She blinked enumerable times when he saw him smirked. Oh, shit! What did she do again?
"Is that why you left the room?" Nangingiti nitong tanong sa kaniya. Hindi niya maiwasang pamulahan ng mukha. She cursed herself for that. Why sounded like a jealous girlfriend? She was so doomed. "Am I right, Eri?"
"E-Eri?"
"Yeah."
"Is that my name? My name's Kiera not Eri." She clarified.
"You do realize that you have your second name, yes? And Eri is from Eritrea." The man explained.
"Oh..." Nabobo na yata siya kaya nalimutan niyang may pangalan siyang ganoon. Maya-maya pa ay napataas ang kaniyang kilay. "Just call me, Kiera."
"I'll call you whatever I want. And that's Eri."
"That's awkward. You, giving me nick name. It's ahm, you know, out of place. And you're my prof."
He looked at her deep in the eyes. "Good thing I make you feel uneasy. That's good to hear." He said and smirked again. What the hell? Ano bang klaseng pag-iisip mayroon ang isang ito?
"You can let go of me, sir. I'm gonna leave because I don't wanna be late in your class and I don't have any business with you here anymore."
Sinalubong niya ang mga tingin nito sa kaniya. She shivered on the way he looked at her admiringly. And she doesn't know what to do. She stucked out her tongue and ran it into her slightly parted lips.
She saw how he followed her tongue and how he changed his aura even more. She was taken a back and tried to step away from him but to no avail.
Hawak siya nito sa braso at ang isang kamay nito ay nakahawak na pala sa baywang niya ng 'di man lamang niya napapansin.
Slowly, he was getting nearer inch by inch. She could smell his minty breathe and his perfume as he closed their gaps.
"Actually..." he trailed off, "you do have business with me." With that, he sealed everything. She was shocked to the core when his lips landed on hers, making her gasped.
She just kissed her professor!
_notborntoimpress©