CHAPTER 06
Nang hindi ko na narinig ang tugon ni Sir Lothaire ay nagprisinta ulit akong maglilinis ng CR. Tanging tango lamang ang ginawa niya. Hindi ko alam kung anong iniisip ni Sir Lothaire. Pero alam kong malalim 'yon. Na parang hindi niya kayang bumangon pa.
Hindi ko pala natanong kung anong pangalan ng babae. Pero 'di ko na rin naman inusisa pa. Sapat na saakin na magsabi siya saakin. And believe me or not, I can't believe na nakausap ko siya sa ganung paraan.
Gusto ko sanang tumili sa CR pero pinigilan ko na. Eh kasi!, Wala akong ideya kung ano'ng ginawa ni Sir lothaire at naging ganito ako. Kung 'di lang sana siya ang unang nagsalita, baka isipin ko na ako ang gumagawa ng paraan.
Lumabas na ako nang mayari sa paglilinis ng banyo. And I was surprised when I saw someone behind.
"Kuya, teka lang po..." Nagpunas ako ng basang kamay at inayos ang floor mat na nakalat sa sahig.
"What are you doing??"
Napalingon ako sakanya. And that was the time that hits me, nahalata niyang naglinis ako ng room na ito.
"Bakit ka naglilinis sa kwarto nina Sir Lothaire ha??" Dugtong nito, wala akong masagot kaya napalunok nalang ako.
Lothaire cleared his throat. "Gusto niya, why not? She has responsibilities with that..." Matigas na english na pagkakasabi niya.
I never thought he will interested with our argues. And Now, I need to spill out, he gave kuya some clues.
"Uh, kuya. May sasabihin po ako sa'yo." Panimula ko. Magsasalita pa sana ako nang biglang nagsalita si kuya.
"Naguguluhan na ako sainyo. What responsibilities ba?? Eh dumating ka lang naman dito para hatiran ako ng pagkain. There's no reason for you to commence cleaning this room."
Napuyos ko ang kamay sa suot kong jeans. Naguguluhan si kuya, and I don't think it was a good decision to tuck my mouth to bursting out this words for the first place. Dapat sinabi ko na, ngayon tuloy, deads na tayo!.
Tiningnan ako ni Sir Lothaire na may kunot sa noo. "He doesn't know Lucy?" He asked.
Pare-pareho kaming nakatayo ngayon habang magkakaharap. Palipat-lipat ang tingin niya saamin ni Sir Lothaire.
"Ano'ng 'di ko alam kristina??"
"Uhh, sasabihin ko naman po, Kuya." Panimula ko.
"May tinatago ka ba saakin??" His words was badly.
He doesn't know about this stuff. At kung ano man ang nasa isip ko, malamang ay magiging totoo ang mga iyon. Parang isang sinungaling ang tingin ko sa sarili ko eh.
Tunog lamang ng air conditioned ang naririnig namin ngayon. I tried to open my mouth pero sinakbit na ni kuya ang aking kamay. Mabilisan siyang nagpaalam kay Sir Lothaire. And the last thing I knew, nasa tapat na kami ng hagdan. Doon niya lang ako binitawan.
"Nagtatrabaho po ako bilang katulong- kuya. I started last week. At-"
"Ano!? L-last week pa??" Hindi makapaniwalang saad niya.
"Sigurado ka ba sa mga sinasabi mo kristina?? Does your brain are nodded off?? Alam mo ba ang ginagawa mo??"
"Nagsasabi po ako ng totoo kuya. And I know what I'm doing right now. Just trust me." I almost whispered that dahil may dumaan. I was hoping to saw some smiles at his mouth pero wala akong nakita. He was disappointed from what I did.
"How do I trust you?! Hindi mo sinabi saamin na nagtatrabaho ka na pala in the first place! And..." natigil siya. "Yung mga palusot niyo last time, totoo ba 'yon?"
Wala na akong kawala. Alam ko na walang alam si Kuya tungkol dito kaya napatango ako sa sarili niyang tanong.
"See!? You're swamped with that work!" Sigaw niya at Hindi ininda ang mga taong dumadaan.
"Kuya, hayaan mo na po ako... Alam ko po ang ginagawa ko," aniya ko at hinigpitan ang lunch box na hawak ko, habang siya naman ay nakahawak sa sintido at marahan iyong inihihilot.
"Timang ka na ba, pinsan? Y-you're working with no reason??"
"May rason ako kuya? Marami po." I defended my side.
"Nagtatrabaho ka dahil alam mong 'di sapat ang binibigay ko sa'yo diba??" Di makapaniwalang turan niya.
Nabigla naman ako sa naging Turan niya kaya nagsalita agad ako. "That's not it. I trying to say that."
Umiling agad ang pagod niayng mukha. "You're working because-"
"Please kuya!? Let me talk first!" I shouted. At kahit na alam kong wala siya sa mood para magsalita ay pinagpatuloy ko pa rin ang balak kong pag-amin.
"I know it was too hard for you to work para lang saamin. Eh sa naaawa ako, at sapat na ang mga binibigay mo saaming tulong,"
"Yun naman pala eh! Why are you-"
"I am working just to help you to paid off, I want you to help, para mabayaran natin ang utang sa mga Flavier," I said. And was expected, I saw how was Kuya surprised with that. Sekreto namin ni Kuya Marco ito eh, pero hindi ko maiwasang hindi sabihin.
Gayong, yun naman talaga ang rason kung bakit ko ito ginagawa.
"Saan mo 'yan nalaman??"
"You did well Kuya James. Let me help you please??" I said, and did not answered his questions.
***
Alam ko na kung ano ang kakahantungan nito, nagpaalam si Kiya James na magleleave muna ngayong umaga. Sumama siya saakin umuwi. And that makes me nervous, knowing na malaki ang tsansyang mag-sumbong siya kay ate.
Hindi siya isang katulad ko. Sasabihin niya talaga kay ate lahat lahat, walang matitirang iba. At 'yon ang ikinakatakot ko- magagalit din saakin si ate panigurado.
Walang imik ako ngayon habang si Kuya naman ay matalim na nakiki-pag-usap kay Ate. Napa-upo nalang ako sa sofa, Kuya's words brings Ate to look down to me. May gulat sa mga mata nito at lumapit sa pwesto ko.
"Ano bang nangyayari sa'yo Lucy ha?? Buti at nagsumbong si James saakin??" Panimula niya at halatang mabilis ang pag-hinga.
"Ate, relax ka lang po. Baka makaapekto pa yan sa puso mo eh," mapag-alala kong turan sakanya ngayon.
Umiling siya nang may puyos na tingin saaking mukha. "Hindi 'toh maaapektuhan kung hindi mo ginawa ang mga bagay na ganyan!"
"I want to help you, in money. Alam ko pong nagkaroon ng pagkaka-utang si kuya sa mga Flavier."
"Pero 'di pa rin sapat lucy na tulungan mo kami sa bayarin! College ka na, kailangan mo ng focus." Natigil siya sakanyang sinabi at tila ba nakalimutan ang kanyang idudugtong.
Habang si Kuya James naman ay umiiling saakin. This is my chance to talk to-
"May mga college po ateng nagpapart-time," saad ko.
Tama naman diba? Kailangan maging madiskarte sa buhay. Don't be impatient on achieving our wanted.
"Meaning nun, gagayahin mo sila??" Turan nito.
Ewan ko kung bakit ko nararamdaman ito. Bakit parang kinukulong nila ako sa hawla? Do I lose my freedom as a person? May mga karapatan naman ako ah?? At tiyaka tama naman itong ginagawa ko, they more on looking at me.
Hindi nila iniisip na may paa at kamay naman ako para maging stabled individuals.
Dumating si Kuya na may dalang tubig kay ate. Hindi ko iyon pinansin, at pinunasan ang tumutulo ko na palang luha. I stood up, at hindi sila pinansin saaking paglabas.
"Lucy! Lucy Maury Derjas!" They both shouted. At kahit na anong sigaw nila ay hindi ko sila lilingunin!.
***
Mainit ang dumampi saaking balat habang tumatakbo. May mga nadadaanan pa akong tao na nakasulyap saakin. Pero hindi ko sila pinansin. Malay ko bang maiinis ako sa sinabi nina ate at kuya.
Umupo ako sa waiting shed nang mapagod. May mga damo sa sementadong upuan, gamit ng aking inis ay iniisa-isa ko iyong bunutin upang maka-upo ng maayos.
Mainit naman kanina ah? Pero bakit may mga butil ng ulan ang tumatama saaking balat?
It was damn raining. At mas lalo lamang ako nainis ng lumakas pa lalo iyon. Wala pa naman akong dalang payong. Sira pa ang bubong ng waiting shed kaya kahit na nasa loob ako ay nababasa pa rin ng todo.
"Urggh!" I shouted.
Ang malas mo ngayon Lucy Maury Derjas!.
Ilang minuto pa akong naghintay pero wala pa ring tigil ang pagbagsak ng ulan. I only have my phone kaya ginamit ko iyon para matawagan ang natatanging taong nasa isip ko ngayon.
Si Jynno.
But he's not answering calls. Kaya ni-text ko ng tatlong beses.
I was in a boredoms, pero wala akong magawa kundi ang maghintay. Sana naman ay mabasa niya.
I was in a luck time kaya napaangat na ako ng tingin sa lalaking nakatayo sa harapan ko. I thought it was Jynno but-
"Lucy??" Mabilis ang tulo ng ulan galing sa payong ni Sir Lothaire pero kita ko pa rin ang pagtataka sa mga mata niya. Napatayo naman ako.
Sa likod niya ay ang kanyang kotse.
"S-sir Lothaire." Aniya ko at inipit ang basa kong buhok saaking tainga.
Nakakahiyang set up naman ito, oh. Akala ko pa naman ay si Jynno na. Tapos mukha pa akong basang sisiw ah, Sa harap pa ng isang Flavier!.
He fake cough. "It's raining..."
Hindi ko siya magawang tingnan sa mukha kaya sa matatambok niyang dibdib ako napako.
"Alam ko ho," aniya ko.
"Huwag mo 'kong pilosopohin."
Nabigla ako sa nilahad kong salita sakanya. Napayuko ako. "S-sorry po. Ano pong kailangan niyo ngayon??" I ask as if naman na wala siyang ibang agenda saakin kundi ang utusan.
Kasing lakas ng ulan ngayon ang inis ko kay ate at kuya. And the worst is mas lalo lamang lumakas ang pagbuhos nun, mas nababasa ako!.
Gusto kong sumigaw sa inis pero naupo na lamang ako para di masyadong mabasa pa.
"Be with me...."
Napatingin ako sa sinabi niya. Napatikhim naman siya doon.
"In the umbrella." He added. Malambot ang accents niya ngayon. As if he really cares for me.
My stomach felt some lava like flows.
"I won't hesitate to lift you up..."
"Ayos lang po ako dito, Sir." Umiwas ako ng tingin at ewan ko kung dahil nahihiya ako o yung mga sinabi niya ang naging dahilan kung bakit ako namumula ngayon.
"You won't??" He sounds disappointed.
"Uhh," Aniya kong pabalang at hindi alam kung ano ang isasagot ko sakanya ng maayos.
"Come on, I was damnly wet in this rain."