"W-who are you?" natatakot na tanong ko. Nakapiring ang mga mata ko, i don't see anything.
"It's me my love," he whispered. Halos magtayuan ang mga balahibo ko ng ibinulong niya 'yon sa mismong tainga ko.
"Why i'm h-here?" tanong ko ulit. Ramdam ko ang nanginginig ng mga nakatali kong kamay, sa likod ng upuan.
"Because you're supposedly here," he whispered again. "Not in his house!" he growled. Napaigtad ako sa gulat.
Ramdam ko na rin ang pagluha ng mga mata ko. Can someone help me.
"Please don't shout at me," pakiusap ko.
Naramdaman ko ang paghaplos niya sa buhok ko. "I'm sorry for shouting you my love. I'm just so angry earlier," he said to me. Nailayo ko ng ang mukha ko ng maramdaman ko ang palad niyang inaabot ito. "Don't move," he commanded. Kaya wala na 'kong magawa kundi ang hindi gumalaw.
"Don't hurt me please," pakiusap kong muli.
"I wouldn't," aniya. At naramdaman ko ang paghaplos niya sa pisngi ko, he's wiping my tears. With full of tenderness. Pero hindi ko maiwasan na makaramdam ng pandidiri.
A stranger who kidnapped me was touching me now.
"Can you unfold me?" i asked to him. Sa sandaling pag kausap ko sa kan'ya. And he's calling me my love. I know he likes me romantically.
"No," tanggi niya sa matigas na boses. Pagkatapos ay naramdaman kong lumayo na siya sa 'kin.
"Please m-my love," pakiusap ko ulit. I hope by calling him by that endearment, he will do me a favor.
Naramdaman ko ulit ang presensya niya sa harap ko. "Please call me again, like that. Repeat it my love," he said to me.
"My love,'' I stopped myself from stuttering to convince him more. "Please unfold your love now," sabi ko pa, gamit ang malambing na boses
I can feel that he's kissing my hair. "Okay my love," sabi niya.
Pagkatapos ay nararamdaman ko na ang unti-unti niyang pag alis ng piring sa mata ko.
Dahan-dahan kong idinilat ang mata ko. Sumalubong sa 'kin, ang mukha niya. He's familiar face.
"Kio,'' I mumbled his name unconsciously. It's him. The guy I met at Xander's birthday party. The guy i tought is a good guy.
"Yeah, that's me my love. I'm happy that you remembered my name," he said to me while smiling.
"W-why are you doing this? I tought we're friends?" sunod-sunod na tanong ko.
Matalim siyang tumingin sa 'kin. "Friend's is not enough for me. I want more my love," he answered me. Then, he stood up. "I'll prepare your dinner. You need to eat, baka magkasakit ka," dagdag niya pa.
Nakaawang ang labi lang akong nakatingin sa kaniya, hanggang makalabas siya ng pinto.
I want to cry. But it will not help me. Pinatili ko na matatag ang loob ko.
Pa'no nga ba ako napunta dito? Hindi ko maalala lahat pero sobrang bilis ng pangyayari. Basta paglabas ko ng gate ni Xander, may bigla na lang humilila sa 'kin at tinakpan ng kung ano ang bibig ko. Kaya ako nakatulog. Tapos pagkagising ko nandito na ako.
Inilibot ko ang paningin ko sa buong lugar. I tought it's the same with movie i've watched. Na sa bodega ako dafalhin or abandunadong lugar but it's not.
My lips parted again, when i saw many pictures of me in the room. It's really creeping me out.
Parang lahat ng event sa buhay ko, he's there. Dajil may picture ako do'n na nung na sa ibang bansa pa kami nila Yeshua.
Yumuko na lang ako at tahimik na nagdasal na sana may magligtas sa 'kin sa sitwasyon na 'to. And this scene is so familliar to me, like it happened to me before already.
Napaangat ako ng tingin ng bumukas ang pinto. It's kio, with a tray that full of different kinds of food.
Nilapag niya muna ang dala niyang tray sa lamesa. Bago siya kumuha ng upuan, hinarap niya sa 'kin 'to. We're now facing each other.
"I prepared foods for you. I'm not sure kung anong gusto mong kainin ngayon, kaya hinanda ko lahat ng paborito mong pagkain," he said to me. At inimwestra niya ang pagkain sa harap ko. Truth to his words, nakita ko lahat ng paborito kong pagkain don. But i'm not hungry, wala akong gana kumain.
Sumandok siya ng pagkain, gamit ang kutsarita. Linagyan niya ng kanin at ulam at itinapat sa bibig ko. Pero itanabingi ko lang ang ulo ko.

Nakita ko kung pa'no lumabas ang mga ugat sa kamay niya. Ng humigpit ang hawak niya sa kutsara.
"Don't be so stubborn my love. I don't want to hurt you!" he said to me, with full of authority on his voice. Sinubukan niya ulit akong subuan, pero mas lalo kong pinilig ang ulo ko. Napaigtad na lang ako sa gulat ng bigla niyang itapon sa sahig lahat ng dala niya kanina. "Da*n this!" he cursed. Binalibag niya rin ang upuan na inupuan niya.
Pagkatapos ay sinugod niya ako at mahigpit na hinawakan ang panga ko. "You're crazy!" I shouted at him. Lalong humigpit ang hawak niya sa 'kin. Napapikit na lang ako sa sakit na naramdaman.
"Yes i am my love. And you're the reason why i'm like this," aniya. Habang inilalapit ang mukha. Matalim ang mga titig na binibigay niya sa 'kin. "You're the oly reason, so if you want to blame someone. Blame yourself!" he added.
'What does he mean?'
Hindi ko maalala noon na nakita ko siya, maliban sa birthday party ni Xander.
Naglandas ang mga luha sa mata ko, dahil hindi ko na mapigilan pa ang sakit na nararamdaman dahil sa pagkakahawak niya sa 'kin.
Para siyang natauhan at agad binitawan ang panga ko. Pilit niyang tinuyo ang luha ko, at marahan na hinaplos ang panga ko na siguro namumula ngayon. Dahil sa higpit ng pagkakahawak niya kanina.
"I'm sorry," he whispered to me. I saw guilt in his eyes, and I know eyes never lie. I understand him, he is just blinded by his love for me. Kaya niya nagagawa ang mga bagay na 'to.
"P-please let me go," I begged him.
"That's not going to happen," he answered to me. Pagkatapos ay tumigil na siya sa paghawak sa mukha ko.
Muli niyang ibinalik sa pagkakatayo ang inuupuan na upuan niya kanina. Piangsiklop noya ang mga palad. "I'll tell you a story instead. Para hindi ka na ma-bored at ispin pang umalis sa puder ko. Dahil kahit mag kamatayan na, hinding-hindi na kita pakakawalan,"he said to me. That give me shivers down my spine. Aminin ko man o hindi kinain ng takot ang buong pagkatao ko, ng dahil sa sinabi niya. "I'm you don't remembered this, because i know. Wala ka pa rin ala-ala at nangyari na 'to matagal na ang panahon ang nakalipas," panimula niya.
"We're classmates on elementary back then, kilala ka sa buong eskwelahan. Because of your good heart, beauty and brain. While me i'm just a typical nerd, with big thick eye glasses on eyes, na laging binubully araw-araw, na walang kaibigan. Na lalapitan lang pag may kailangan. That's me. And i'm used to it, really sanay na sanay na 'ko. Mula pa nung elementary, nangyayari na 'yon. Pero everything turn up and down when you approached me that day," nakangiti siya habang nagkukwento. Para siyang bumabalik sa nakaraan ngayon. Pero meron din sakit at lungkot sa boses niya. Hindi 'yon nakatakas sa paningin ko. "That day, our teacher said find a partner. Lahat sila nagkagulo, while me just quietly sitting on the corner. Hindi na 'ko umasa na may taong lalapit sa 'kin at yayain akong maging ka-partner. Pero isipin mo yung gulat ko no'n, nung makita kitang na sa harap ko. The one and only Sunshine Denise Aragon, was in my front asking me as to be her partner. I asked her why me? She answered because i want too. Da*n man i will never forget that day."
"Sa sandaling pagsasama natin sa isang subject non. Pinaramdam mo sa 'kin, that i have a purpose on this world. Na hindi lang ako basta taga gawa ng assignment. In the same day i fall, deep. So deep, sa puntong hindi na 'ko makaahon pa. Wala rin naman akong balak. I thought it was just a one time interaction, but I was wrong. Lagi mo na 'kong inaaya. Unang beses kong naramdaman na masayang pumasok sa eskwelahan. You're my inspiration on everything what i did. I know ang tingin mo lang sa 'kin ay kaibigan and i don't care on that. I'll make you fall then, akala ko wala ng makakapag-hiwalay sa 'tin. But my parents want us start a new life on America. I don't want but, i can't do anything because i'm just a kid that time. But there's no second i didn't think about you. Hindi ka nawala sa isip ko, kahit isang segundo. Iniisip ko kung maayos ka ba? Kung may boyfriend ka na ba? And that thought made me angry. Kaya ang ginawa ko, i study hard. And make myself worthy for you. I become the boy that every girls was dreaming for but you never dreamed me. I'm so broken hearted and devastated when i saw you running away for i don't know reason. Because of anger, dahil sa nalaman ko na you already had a boyfriend that time. My emotion ruled me, ako yung na kabangga sa 'yo." Gulat ako napatingin sa kaniya, but he's not looking at me, nakatingin siya sa mga palad niya. "My mind telling me that, if you wouldn't be mine you wouldn't be on anyone too. Akala ko napatay na kita, but i was wrong ng nakita kitang naglalakad sa America. I flew back their to hide but i saw you. That's destiny right? So i did everything, para hindi ka na ulit maalis sa paningin ko. We talked that night, but in the same night you kissed your ex boyfriend too. At hinding-hindi na ulit ako papayag na mapunta ka ulit sa kaniya-."
"You're crazy! Baliw ka! You're supposedly on mental not here in front of me!" i cut his words, hindi ko na siya kayang pakinggan pa. Akala ko simpleng atraksyon lang ang nararamdaman niya para sa 'kin, pero mas malala pa pala 'yon sa inaakala ko.
"No my love this is supposedly my place! This is your supposedly place! Una pa lang tayo na," he fired back. Tumayo siya at lumapit sa 'lin. Inilapit niya ang mukha niya. "I wonder, what was you lips taste like?" he whispered.
Ramdam ko ang hininga niya sa mukha ko, isang dangkal na lang ang layo namin sa isa't-isa.Gusto ko siyang iwasan but i couldn't wala na 'kong maiwasan pa.
Mas ilalapit niya pa sana ang mukha niya ng may narinig kaming malakas na tunog galing sa labas ng kwarto.
Napalingon siya sa pinto. "What was that?" he mumbled on himself.
May biglang pumasok na tao sa pinto. "Sir, may mga tao sa labas!" he reported. Nabuhay ang pagasa sa puso ko. Sila na ba ang mgaliligtas sa 'kin?
"Kill them!" he commanded the man. Then he threw me a look. "I know they're here because they are going to still you from me, i won't allowed that. Even in my dead body," he said.
"P-please d-dont," pakiusap ko.
He just give me a smirk. Pagkatapos ay kinalas niya ang mga tali sa kamay at paa ko.
Kakatayo ko pa lang ng may pumasok na naman sa kwarto. I thought it's one of his man again, but i was wrong it's Xander.
He have gun, on his hand. Pointing at Kio. Agad na lumabas ang mga luha sa mata ko. Pinaghalong saya at takot ang nararamdaman ko. Saya dahil sa wakas maliligtas na 'kot. Pero takot rin, dahil baka masaktan siya, just because of me.
Mabilis na gumalaw si Kio, at nagtago sa likod ko. He pointed a gun on my head.
"Don't you dare come near us! Or no one will have her!" he growled at Xander.
Xander automatically puts his gun down.
Habang hawak ako ni Kio, sa leeg naglakad kami palagpas kay Xander. Binigyan ko siya ng umalis na natingin. But he shrugged his head.
"K-kuya," i cried when i saw him bleeding. Kasama niya ang pamilyar na lalaki. They immediately put their gun down too, when they saw us passing.
Nasa tapat na kami ng hagdan. I'm sure we're on a mansion right now.
Bababa na sana kami ng makita ko si Clif. Pointing gun at kio, beside him. Hindi ko man lang siya namalayan. At maging si Kio, nagulat din sa kaniya.
"Put your gun down, wala ka ng mga tauhan. Nahuli na silang lahat, so you better surrender yourself now," he said on Kio.
Kio put down his gun. I thought everything was done already, but I was wrong.
Nagulat kami sa biglaang ginawa niya.
He pushed me. . .