"Can i go o-outside now?" i asked, para makaiwas ako sa kaniya.
He cleared his throat, pagkatapos ay lumayo siya sa 'kin. And finally, bumalik na rin sa normal ang paghinga ko.
Tumingin ako sa labas ng bintana. Ngayon ko lang napansin na nasa isang harap ako ng malaking gate. Gold na gate.
Napapikit ako ng may maalala.
"Ikaw pala ang bagong Nurse ni sir, pasok po kayo Ma'am yung pinakamalaking bahay na gold ang gte ang bahay n'ya."
"Salamat po."
This house I know. . . I'm sure it's part of my past.
Tinignan ko si Xander, na nakamasid sa 'kin.
"Where am I?" I asked him. "Why i'm here? Did you plan all of this?" sunod-sunod pa na tanong ko.
"You're in my house and yes, i planned all of this," he answered me.
"Why?" muling tanong ko. May pagtataka at kuryosidad sa mata.
"Do you want to know who I am or do you want to know who I am in your past?" balik tanong niya.
Walang pag aatubili akong tumango. "Yes," desididong tanong ko.
Dahil mula pa lang ng una ko siyang makita. I'm sure meron talaga siyang malaking bahagi ng buhay ko. Dahil hindi naman ako basta-bastang magpapahalik na lang sa kaniya. Kung hindi ko naramdaman yung naramdaman ko nung gabing 'yon.
"This house will answer all your questions," aniya. Hindi ko alam kung namamalikmata lang ako, ng makita kong may dumaan na takot sa mga mata niya.
Hindi pa 'ko nakakapagsalita ay lumabas na siya ng pinto ng kotse. At umikot para alalayan ako.
Pigil ang sarili kong bawiin ang kamay ko ng mahawakan niya ito. Dahil, sa naramdaman na bolta-boltahe ng kuryente.
"Are you all right?" nagaalala na tanong niya ng humigpit ang hawak ko sa kamay niya.
"Y-yes," utal na sagot ko.
Pakiramdam ko gusto ko na lang umatras dahil pakiramdam ko rin masasaktan ako sa mga malalaman ko.
Puro sakit lang ba ang naranasan ko noon?
May nag bukas ng gate para sa amin. Hindi ko alam kung sino, diretso lang ang tingin ko sa harap. Habang hawak pa rin ang kamay niya.
"Would you tell me everything?" i asked him, while we're walking. Ngayon, naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa kamay ko.
"Yes," he answered. "I will not make the same mistake again," he added.
"What do you mean by making the same mistake again? Did you lie to me before?" Hindi mapigilan na tanong ko.
"Yes I am," he replied. My heart feels hurt and relieved at the same time.
Hindi na 'ko nagtanong, dahil pakiramdam ko mabigat rin para sa kaniya ang topic namin.
Pagdating anman namin sa harap ng malaking pinto ng bahay niya. May nagbigay nito, dalawang katulong. Pagkatapos ay sinalubong kami ng may katandaan ng babae.
Her hair is mostly white now. Nakatunggkod na rin siya.
"Sunshine," she called my name.
Nagtataka akong napatingin kay Xander. Pagkatapos ay inilapit ko ang labi ko sa tainga niya para bumulong. "Sino siya?" i whispered to him.
"Go on her and ask her yourself," he said to me. Then he let go of my hand, nung una nag aalangan pa 'ko humakbang.
But my feet have it's own brain, namalayan ko na lang ang sarili ko na naglalakad papalapit sa kaniya.
"Hai po?" patanong na sagot ko. Because I don't know what I will say to her.
She smiled, pagkatapos ay nagulat na lang ako ng bigla na lang niya hinila ang kamay ko at niyakap ako. Ginantihan ko siya ng yakap.
"Naalala mo ba ako Iha?" bulong niya sa 'kin.
Umiling ako sa balikat niya. "I'm sorry po, but i didn't remember anything," i said to her.
"Ako si Manang Estella iha," muli niyang bulong.
I closed my eyes when, a memory again. Flash on my mind.
"Ako naman si Manang Estella ang mayordoma ng mansion na ito, matagal na 'kong naninilbihan dito."
"Wag n'yong tignan ng ganyan si Shine, naiiling s'ya sw inyo."
"Oo, ayos na akom Sabi na nga ba, pahinga lang ang kailangan ko. Salamat nga pala sa pagsalo mo sa trabaho ko."
"Na-miss kita Iha." Naputol ang pagdaloy ng mga ala-ala sa utak ko ng magsalita muli siya.Hindi ako nakasagot, bumitaw siya sa yakap sa 'kin. Pagkatapos ay hinawakan niya ang magkabilang mukha ko. "Lalo kang gumanda Iha," sabi niya pa.
Nahihiya na lang akong ngumiti. "Maraming salamat po," pasasalamat ko.
Magsasalita pa sana si Manang, ng bigla na lang lumapit sa 'kin si Xander at hinawakan ang bewang ko.
Nahigit ko ang hininga ko at nanigas ang buong katawan ko ng dahil sa ginawa niya.
'Da*n this man.'
"Sorry for interrupting, But she needs to rest now Manang," he politely said to her.
Ngumiti at tumango naman si Manang. "Oo nga naman, sige na umakyat na kayo sa taas at magpahinga," sabi niya sa 'min. "At masaya akong makita, na magkasama muli kayong dalawa," pahabol niya bago kami umalis.
"Thank you," Xander said.
Pagkatapos ay habang hawak pa rin niya ang bewang ko ay nagsimula na kaming maglakad.
"Explain to me everything now Xander. Ayoko ng matulog ulit na maraming tanong," i said to him.
Napatigil kami sa gitna ng hagdan. Tumingin siya sa 'kin ng may pag aalala. "Are you sure?" hr asked.
Tumango ako. He sighed, pagkatapos ay nagpatuloy na kami sa paglalakad.
Patuloy lang kami sa paglalakad, hanggang sa na sa harap ng isang double door na kwarto.
Agad na nag-flash sa utak ko ang mga memorya ng nakaraan. Dati ba akong caregiver?
Umupo ako sa isang sofa, sa kwarto niya. Agad siyang sumunod at umupo sa harap ko.
"You may start now," i commanded to him. Pinagsiklop ko ang mga palad ko. Para maitago ang kaba na nararamdaman. Pinanitili ko rin na matigas ang ekspresyon ko, para hindi siya magdalawang isip na sabihin sa 'kin ng totoo.
He looked at me, then stared at my eyes. Parang sinisigurado niya talagang kaya ko na. Kaya lalo kong pinatili na matigas ang ekspresyon ko.
I stared back at him. "Magtitigan na lang ba tayo dito?" i asked him.
He breathed heavily. "I know after i said this, you'll leave me again. But I'm warning you, I will not lose my grip on you again," he said to me.
"Then don't," matapang na sagot ko.
He nodded. "It's all started when my Mom died," panimula niya. Hindi ko pinakita na nagulat ako sa sinabi niya. Nakita ko sa mga mata niya ang sakit, at lungkot. "She died, because the traitors on our organization killed her, in front of me. I was just a kid that time, but my heart it's full of anger. Tumatak na sa isip ko, that i need to give her justice she deserve.
"The traitor was your adoptive parent's that time. That time, hindi mo pa kilala ang mga tunay na magulang mo or your true brother Yeshua. I Killed them." He looked at my eyes. Like he's reading me, i kept my eyes and face no emotion. Kahit sa loob ko, parang gusto ko na lang maiyak at tumakbo palayo. But i keep myself brave. I need to do this. " But now with my bare hands, because i taught my hands don't deserve their blood. I'm not contented if what i did, so i find myself finding their so called child. And that's you, mula no'n pina imbestigahan na kita. That time your working at your family's hospital. Sakto rin naman na may ginawa kami. So as i planned i kept the nurses go away, hanggat hindi ikaw ang pinapadala. Until finally, ikaw na rin ang napili. I didn't tell my plan on anyone, i just kept it with myself.
"Days passed, I acted like i'm in love with you. Until it became real. . . it became genuine. I don't have any idea on what I feel. I just let myself love you, hanggang sa maglakas na 'ko ng loob na ligawan ko. Luckily, you loved me back. One of the happiest days of my life, I have never been happy like that in my entire life. I planned to change myself. To power off the organization. And just keep my dark secret behind the past. I planned to secret it on you, until the rest of my life." Pinikit ko lng ang mga mata ko habang nakikinig sa kaniya. Mga ala-ala. . . masaya at masakit.
"Pero sabi nga nila walang sikretong hindi nabubunyag. That day. . . the day my biggest fear happened. You asked me multiple times but i keeped lying multiple times too. Because I'm a coward. You left me that day, and I regretted that I just left you. Because of that da*n gunshot, i lost you for five fu*king years. . . I lost myself too. . . "
Hindi ko na napigilan ang sarili ko na umiyak sa harap niya, lalo na ng makita ko ang pagpatak ng luha sa mga mata niya. Pero patuloy pa rin siyang nagku-kwento sa 'kin.
Sinubukan niyang lumapit sa 'kin. Pero umiwas ako.
Nakita ko kung pa'no dumaan ang sakit sa mukha niya.
"P-please b-baby, i-i'm sorry. I-i really l-love you n-noon at n-ngayon. P-please g-give m-me another c-chance," he begged to me. Nakaluhod na siya ngayon sa harap ko, parang batang umiiyak.
Pilit kong tinuyo ang mga luha sa mata ko, pero patuloy pa rin ito sa pagtulo. "C-can you g-give m-me a space p-please," i begged to him too.
Gulat siyang napatingin sa 'kin, like i make a miracle. "R-really? You will not leave me forever right?" there's a hint of fear in his voice.
"I-i don't k-know," I honestly answered. Before I stood up.
"W-where are you going?" he asked on me, nung na sa harap na 'ko ng pinto.
"Maybe I'll go to Kuya Yeshua's house," I answered.
"I'll drive you to him," aniya.
Umiling ako, habang nakatalikod pa rin sa kaniya. "No need, i'll just grab a cab."
"P-please come back to me my Sunshine. . ."