Sa nagdaang araw sa Porcia, naging mas abala ang lahat sa palasyo at ang iba sa pagdedekorasyon ng simbahan sa kapitolyo. "Hindi ba't masyadong simple ang iyong napiling damit, binibini?" Puna ng mananahi. Walang ibang sinabi si Eulalia dito. Pinanatili niya ang tingin sa malaking salamin, suot-suot ang simpleng puting damit. Kung hindi man siya ang masusunod sa pagpili ng lalaking papakasalan at mamahalin, hayaan naman sana nilang siya ang masunod sa gusto niyang suotin. Kahit ang disenyo ng singsing ay hindi nakawala sa mapanghusgang mga mata sa palasyo. "Ikakasal ka sa isang prinsipe na isa sa mga Heneral ng hukbo ng Ardenia at kilalang Duke ng Elzera. Sa tingin mo ba ay nababagay ang ganitong simpleng damit at kagamitan na gagamitin sa iyong kasal?" Muling panghuhusga nito. Tahimik na nakayuko lamang si Vivienne. Siya nga na kilala na at malapit sa binibini ng mahigit sampung taon ay hindi man lang kwinesyon ang kagustuhan nito ngunit ang isang hamak na mananahi ay may lakas ng loob. "Kanino ba ang magaganap na kasal?" Mahinahon na tanong ng binibini, pinupuri pa rin sa kaniyang isipan kung gaano nababagay ang suot na damit sa kaniya. "Sa iyo po, binibini." "At sino ang ikakasal?" "Ikaw po, binibini." "Kung ganoon ay nasa akin ang desisyon kung anong naisin kong gamitin sa araw ng aking kasal. Hindi naman ikaw ang magsusuot, hindi ba?" Napayuko sa kahihiyan ang sikat na mananahi. "Pagbigyan niyo sana ang aking kalapastanganan, ninanais ko lamang ang mas makakabuti sa binibini." "Sabi nila, mas kaakit-akit ang isang babae kung simple lang itong mananamit kung kaya't susubukan ko." "Ngunit siguradong hindi ito ikatutuwabng Reyna." Hinarap niya ang ginang, masyadong matabil ang dila nito at hindi marunong alamin kung hanggang saan lang siya puwede kung kaya't dahan-dahan niya itong nilapitan. Nanatili at parang estatwang nakatayo lamang ito. Hindi nagtakang gumalaw o mag-ingay sapagkat nakarating sa kaniya ang balita na may maikling pasensya lamang ang binibini ngunit walang nagtatangkang ikalat ang impormasyon na iyon sa buong kaharian. Inabot ni Eulalia ang makinis nitong mukha. "Sa tingin ko ay kulang pa sa pula ang iyong pisngi." "Paumanhin, binibini—" Ang malakas na lagapak ng isang sampal ang umalingawngaw sa buong silid kung saan nagsusukat ng damit si Eulalia. "Hindi rin maganda kung hindi pantay ang pula ng isa sa kabila." Muling umulit ang malakas na tunog. Ang lahat ng tao na nasa loob ng silid, ang naging saksi ngunit walang nag-ingay. Natatakot na matulad sa sinapit ng ginang. Siya pa naman ang pinaka respetadong mananahi ng maharlikang pamilya at tiyak ang lahat na ito ang unang beses na mapahiya siya sa harapan nila at sa respetadong binibini. Agad na hinawakan ni Eulalia ang baba nito at inangat upang makita niya ang kung sakto lang ba ang kaniyang ginawa. "Ayan, pantay na. Mas lalong lumitaw ang pula ng iyong pisngi na bumabagay sa maputi mong balat, ginang." Puri niya sa babae. "M-maraming salamat, binibini." "Sa susunod, alamin mo kung anong tamang kulay ang iyong ilalagay pagdating sa pagpapapula ng iyong pisngi. Huwag mo rin kakalimutan na ibagay iyon kung na saan ka naroroon." "Pagkakatandaan ko, binibini." Ngayon, ang tanawin ng isang nanginginig sa takot at hapdi na ginang ang nagpangiti kay Eulalia. Ganito dapat ang ginagawa sa mga taong hindi alam kung hanggang saan lamang ang kanilang limitasyon. Kung noon, hinahayaan niyang dinidiktihan siya ng iba at sinusunod niya pa iyon. Hindi na ngayon. Kailangan niya ng mag-iba para sa kaniyang kapakanan dahil kung sa Porcia pa lamang ay may mga tao ng kaya siyang tapak-tapakan kahit na gaano katanyag ang kaniyang pangalan, ano pa kaya sa Ardenia na isa lamang siyang estrangherong kailangan lumabas upang mabuhay? Natahimik ang lahat hanggang sa nilisan ng binibini ang silid. Agad na napaupo ang ginang sa malamig na sahig, hawak-hawak ang kaniyang mahapding pisngi. "Tunay ngang kahit gaano kaganda ang panlabas na anyo, katulad pa rin ito ng kaniyang pinagmulan." Bulong niya sa hangin. Narinig iyon ni Vivienne kung kaya't humakbang siya para sa kaniyang binibini. "Magkaiba sila ng kaniyang Ina. Si Ginang Rosaline ay matagal ng nabubuhay sa ganoong pag-uugali habang ang aking binibini, ginagawa lamang niya iyon upang mabuhay." "Mabuhay? Anong kahangalan ang iyong sinasabi. Isang demonyo ang babaeng pinupuri ng lahat!" Napangiwi na lamang si Vivienne. "Wala kang alam sa katotohanan. Hindi mo alam kung anong tunay na pinagdadaanan ng binibining Eulalia," Bahagya niyang niyuko ang Ginang. "Sa tingin ko ay kulang pa ang pula ng iyong pisngi." "Ano.. Ano ang iyong sinasabi!" Agad na nagpanic ang Ginang ng lapitan siya ng ilang tagapagsilbi at turuan siya ng leksyon. Sa palasyo ng Porcia, walang karapatan ang isang hamak na tagapagsilbing bastusin ang mas nakakataas sa kanila. Iyon ang batas na pinapairal nila kung kaya't ang kung sino mang maglalakas loob na gawin ang bagay na iyon ay dapat na makatikim ng leksyong hindi nila malilimutan upang hindi na maulit. Sa araw na iyon, wala ni isang salita ang nakalabas sa silid. Ganoon pa rin ang tingin ng mga tao kay Eulalia pero ngayon, mas lalo na siyang nirerespeto dahil mas pinili niyang gawin ang tungkulin upang mailigtas ang Porcia laban sa malaking Imperyo ng Ardenia. Lumipas ang mga araw, ang tunog ng malakas na tambol ang naririnig ngayon sa kapitolyo. Sakay ng karwaheng pangkasal si Eulalia, nakatakip ang belo sa kaniyang ulo habang mahigpig ang hawak sa bulaklak. Hindi niya na naisakatuparan ang mga plano dahil hindi man lang siya nagkaroon ng pagkakataon na kausapin ulit ang Duke. Ngayon, ang kailangan na lang niyang gawin ay tanggapin ang katotohanan. Humakbang siya palabas ng karwahe at ngayon ay nasa labas na siya ng malaking pinto ng simbahan. Kitang-kita mismo ng dalawa niyang mga mata kung gaano karami ang nananood kung kaya't kung susubukan niyang tumakas ay hindi magiging madali. Nagtaas tingin siya kahit na natatakpan ng belo ang kaniyang paningin. Ang kamay ng kaniyang Ama na ngayon ay hinihingi ang kamay niya upang hawakan at ihatid siya sa altar ang nagpadurog lalo sa kaniyang puso. "Halika ka na." Bulong nito. Hindi naman bulag ang Konde para hindi makita ang pag-aalinlangan at takot mula sa kaniyang anak. Masakit din ito para sa kaniya ngunit iniisip pa rin niya ang kapakanan ng Porcia. Ang libo-libong matatanda, bata at mamamayan na nabubuhay dito. Paano sila kung sakaling pipiliin niyang iligtas si Eulalia? Mabigat man sa kalooban ng binibini ay inabot niya ang kamay ng kaniyang Ama at hinayaan siyang ihatid sa altar. Ayaw pa sana niya itong binatawan ngunit ang Ama niya na mismo ang gumawa. Gusto niyang tumakbo hanggang sa mapako ang tingin niya sa pamilyar na babaeng may kulay pulang mata na tulad niya. Ang babaeng inaasahan niyang panonoorin siya sa araw kung saan isang malaking selebrasyon para sa lahat ngunit nagmamarkang unang araw ng kaniyang pakikipaglaban para sa buhay na meron siya. Ibinaling niya ang tingin sa lalaking hinihingi na ngayon ang kaniyang kamay. Tulad ng kanilang unang pagkikita, suot pa rin nito ang kaniyang guwantes. "Nagdadalawang isip ka ba?" Bulong nito. "At bakit naman?" "Dahil natatakot ka." "Ako? Matatakot?" Sarkastiko niyang tanong bago tuluyang ibigay ang kamay nito sa Duke. "Kung mamamatay man ako, sisiguraduhin kong isasama kita para parehas tayong magdusa sa impyerno." Ang mga salitang binanggit niya ng tuluyan na silang magtabi. Nagpatuloy ang seremonya, sa bawat salita na binibigkas ng pari ay gusto niya ng umalis at talikuran ang lahat ngunit hindi niya puwedeng ipakita sa lahat na ang isang binibining katulad niya ay isang mahinang babae. Para sa reputasyon na iniingatan niya ay tiniis niya ang lahat hanggang sa isuot na nila sa isa't isa ang singsing. Naging pampalubag-loob iyon ni Eulalia, na kahit papaano siya pa rin ang nagwagi sa gusto niyang mangyari sa kanilang kasal. Mula sa disenyo ng damit, singsing at lugar. "You may now kiss the bride." Ang pag-anunsyo n'on ng pari ang mas lalong nagbigay kaba kay Eulalia lalo na ng iangat ni Solvion ang belo na nagtatakip sa maganda niyang mukha. Napapikit siya ng ilapit ng binata ang kaniyang mukha ngunit hindi man lang niya naramdaman ang pagdampi ng labi nito sa kaniyang labi o pisngi na siyang ipinagtataka niya. Dahil ng imulat niya ang kaniyang nga mata, tapos na ang seremonya at oras na upang umalis sila sa simbahan. Ang pagdiriwang sa kasal ay naganap sa loob ng palasyo. Sa malaking silid-ganapan nito. Nauna ng pumunta sa kanilang kuwarto si Eulalia at nagpalit ng damit. Magdamag niyang hinintay doon ang lalaki, hindi niya hiniling na gawin nila ang tungkulin ng isang mag-asawa ngunit sana siputin man lang siya nito upang hindi siya maging kahihiyan bukas. Ngunit sumapit na lamang ang alas dose ng hating gabi, walang ni isang bakas o anino ng Duke ang nagpakita. Tunay ngang kinaaayawan siya nito dahil masyado itong tapat sa kaniyang kasintahan.
View All