"Solvion!" Mabilis na tumakbo si Prim sa binata at binuka ang kaniyang dalawang kamay upang handugan ito ng yakap. Agad na nagulat si Solvion sapagkat ibang-iba na sa pakiramdam ang pagyakap ngayon sa kaniya ni Prim. Tunay ngang ang bilis ng panahon at parehas na silang lumaki. "Bakit ngayon ka lang ulit bumisita rito?" May pagtatampo sa tono ng dalaga. "Inuna ko muna ang pag-aaral ko para kapag bumisita ako rito ay wala ng gagambala sa akin." "Anong ibig mong sabihin?" "Dito na ako titira Prim! Pinayagan na ako ng aking Ina." Masayang anunsyo niya sa kaibigan. Nagsimula tuloy silang pagtinginan ng iilan dahil sa biglaan niyang pagtili at pagsigaw sa magandang balitang sinabi ni Solvion. Hindi maipaliwanag ni Prim ang nararamdaman niya. Tuwang-tuwa siya sapagkat araw-araw niya ng makikita ang kaibigan na tatlong taon ding nawalay sa kaniya ngunit iba na ngayon, lumaki na ito at naging isang ganap na binata at kalaunan ay malalaman niya ng may nililigawan na. Dahil sa desisyon na ginawa ni Solvion ay mas lalo pa siyang napalapit kay Prim. Hanggang sa dumating ang araw na makita niya ang isang lalaki na sinusubukang ligawan ang dalaga. Mariin lamang niya itong tinignan mula sa malaking bintana sa taas ng mansyon at ng umalis sa tabi ni Prim ay siya ring pag-alis nito sa bintana. "Prim." Agaw nito sa atensyon ng dalaga mula sa mga bulaklak. Kung minsan, hinihiling na lang ni Solvion na sana ay isa na lang rin siyang bulaklak. Mas pinagtutuunan pa kase ng pansin ni Prim ang mga ito kesa sa kaniya "Prim." "Ano? Sabihin mo na lang, nakikinig naman ako." "Ano kase.." "Hmm.." Mas lalong nagwala ang kaniyang dibdib sa kaba. Kung nakakayanan ng lalaking iyon ang pagsasabi ng damdamin kay Prim, bakit siya hindi? "Gusto kita." "Tapos?" "Gusto nga kita." Seryosong pag-uulit ni Solvion sa sinabi niya sa dalaga. Bagot na nilingon lamang siya nito. "Alam mo, selos lang 'yan. Nagseselos ka lang na maagaw ng iba ang atensyon ko kaya ka nagkakaganyan—" "Gusto nga kita!" Doon natauhan si Prim sa kanina pang sinasabi ng kaniyang kaibigan. "Matagal na kitang gusto, sa totoo lang ay nahihiya lang ako sabihin ngunit oo, nagseselos ako. Nagseselos ako sa tuwing may lalaking lumalapit sa iyo at halata naman na gusto ka rin nila ngunit ayokong gustuhin mo rin sila." "Mahal na prinsipe.." Sa unang beses, tinawag siya ni Prim bilang prinsipe. "Prinsipe?" "Marahil ay nagkakaroon ka lamang ng kalituhan ngunit alam kong hindi ako ang tunay mong iniibig. Nagseselos ka lamang dahil ako ang pinaka malapit mong kaibigan ngunit hindi ibig sabihin n'on ay mahal mo na ako." "Ngunit Prim! Seryoso ako sa nararamdaman ko, kung kailangan ko pang pumunta sa inyong bahay para lamang hingiin ang iyong kamay sa iyong mga magulang—" "Tumigil ka na, Solvion!" Mariin na saway niya sa binata. Hindi kayang bumigay ni Prim. Masyadong malayo ang antas ng kanilang pamumuhay at kung may karapat-dapat man sa buhay at pagmamahal ng isang lalaking mula sa maharlikang pamilya, alam niyang hindi siya iyon. "Prim.." "Nagmula lamang ako sa pamilya na kilala sa lupain na ito, sa Elzera. Wala ni isa sa angkan namin ang may marangal na posisyon sa mundo ng aristokrasya. Hindi ako isang kilalang binibini, hindi ako nagmula sa magandang pamilya kung kaya't hindi maaari. Hindi nababagay ang isang prinsipe na tulad mo sa isang ordinaryong babaeng tulad ko. Magising ka sa katotohanan, Solvion. Ang bagay na iyong hinahangad ay hanggang sa kaibigan lang magtatapos." Ang kasagutan na ibinigay ni Prim kay Solvion pero hindi nawalan ng pag-asa ang binata. "Ngunit hindi naman ibig-sabihin na hindi mo na ako gusto, hindi ba?" Umiling ang dalaga. "Kung ganoon, nagbigay ako ng kasulatan sa hukbo ng Ardenia. Magsisilbi akong kawal at maglilingkod sa Ardenia ng sa ganoon ay bigyan ako ng Emperador ng isang titulo na titiyakin kong nababagay sa'yo. Sa pangalan mo, Prim. Ipinapangako ko, kaya mo bang maghintay?" "Solvion.." "Kaya mo ba akong hintayin Prim?" Muli niyang tanong sa dalaga kung kaya't hindi siya binigo nito. Iyon ang pangako na pinanghawakan nilang dalawa sa nakalipas na ilang taon simula ng maglingkod sa hukbo ng Ardenia si Solvion. Araw-gabi, walang ibang laman ng dasal ni Prim kundi ang kaligtasan ng binata. Makalipas lamang ang ilang taon, sa edad na dalawangpu't dalawa, nagbalik si Solvion sa dakilang Imperyo ng Ardenia bilang isang kilalang Heneral na kinatatakutan na ng ibang Imperyo. Ang pangakong binitawan niya kay Prim na sisiguraduhin niyang makukuha niya ay inihandog sa kaniya ng Emperador. Ang Duke. Ninais niya ang Elzera bilang lupain na kaniyang magiging nasasakupan kung kaya't hindi na nagdalawang isip ang Emperador. Ibinigay niya ito dahil alam niyang dito rin nagmula ang Ina ni Solvion kung kaya't ito ang ginusto niyang lupain. Sa pag-uwi niya mula sa digmaan, ang kamay agad ni Prim ang hiniling niya. "Ngayon na natupad ko na ang una kong pangako, hahayaan mo ba ulit akong gumawa pa ng isa?" Paghingi niya ng permismo nito. Naluluha namang tumango ang dalaga. Nananabik na mayakap ang binatang matagal na nawalay sa kaniyang piling. "Kahit ilan pa ang gusto mo basta't babalik ka ng ligtas sa akin." "Kung ganoon ay sa muling pagbabalik ko pagtapos ang digmaan, papakasalan na kita." Hinagkan niya si Prim. Ang huling yakap na magagawa niya dahil muli niyang lilisanin ang imperyo. "Pangako ulit?" Tumawa siya. "Pangako. Babalik ako at pakakasalan kita." Ang bawat nakamit ni Solvion ngayon ay dahil kay Prim. Siya ang naging inspirasyon niya upang abutin lahat ng bagay at siya rin ang gusto niyang makinabang nito hindi ang kung sino at kahit sino sa mundo. Sa muli niyang pagtapak sa Ardenia pagkatapos makaalis sa maliit na kaharian ng Porcia ay ang mga hakbang na mabigat para sa kaniya. Alam niyang naghihintay si Prim sa kaniya sa kapitolyo kaya siya agad ang unang binisita nito. Nang makita niya ang kasintahan sa maliit na hardin, sa maliit na mansyon na kaniyang pagmamay-ari sa kapilto ng Ardenia ay doon niya napagtanto. Hindi nababagay si Prim sa lugar na iyon. Tanging sa Elzera lamang nababagay ang maganda at nabubukod tanging bulaklak na nakikita niya ngayon. "Prim." May lungkot sa tono na tawag niya sa dalaga. Ilang taon man ang nakalipas, ganoon at ganoon pa rin ang laging pagsalubong sa kaniya nito. Lilingunin siya at pagkatapos ay bibigyan siya ng isang matamis na ngiti bago siya tatakbuhin upang yakapin. "Kamusta ang iyong paglalakbay? Tiyak na pagod ka." Nag-aalalang tingin sa kaniya nito. Mas lalong kinain ng konsensya si Solvion. Ang pangako.. "Prim.." Pigil niya dito ng hindi ito tumigil. Halata namang pinipigilan lang ni Prim ang pagkawala ng lungkot at luha sa kaniyang mga mata. Ayaw kase niyang ganoon siya dadatnan ng pagod na nobyo. "May hinanda akong pagkain sa loob, gusto mo kumain muna tayo?" Nagsimulang mangiligid ang luha sa nagniningning nitong mga mata. "Prim." "Pagod ka hindi ba? Kumain muna tayo tapos magpahinga ka muna. Tyaka na natin pag-usapan lahat." "Alam mo na ba? Sinabi na rin ba nila sa'yo?" "Ang alin naman? Ikaw, kung ano-ano ang iniisip mo diyan." Tawa ni Prim habang pinipigilan ang luha. Ayaw niyang madamay si Solvion sa lungkot na dala-dala niya ngayon. "Prim," Muli niyang tawag sa pangalan ng dalaga. "Solvion naman e, kailan ka pa naging makulit, ha? Lalamig na iyong pagkain, masasayang naman kung ganoon dahil sinigurado ni manang na masarap ang mga putahe na ihahanda para sa'yo." "Prim, tama na." Pinunasan ni Prim ang kaniyang mga mata ng binigo siya nito at kumawala ang ilang patak ng mga luha. "Pag-usapan natin 'to." "Ano pa ba ang pag-uusapan natin? Hindi mo naman sinira ang pangako mo kaya wala tayong problema." "Pero sa iba ako ikakasal, Prim. Hindi mo man lang ba ako pipigilan?" "Pipigilan?" Pabiro niya pang tanong. "Bakit naman kita pipigilan? Tungkulin mo iyon bilang prinisipe tyaka alam ko namang hindi mo sisirain ang pangako mo tulad noong una. Ako ang mahal mo at hindi siya kaya may dapat pa ba akong ipag-alala?" Tuluyan ng bumuhos ang luha ni Solvion at mabilis na ikinulong sa kaniyang bisig ang dalaga. Ito ang bagay na parehas nilang hindi inaasahan, ang bagay na sisira sa mga pangarap nilang dalawa. "Pangako, kaunting panahon lang at ipinapangako ko sa'yo na magpapakasal tayo. Tatapusin ko na lamang ito at mamumuhay tayo ng tahimik sa Ardenia." Bulong ni Solvion kay Prim. Wala mang katiyakan pero sinisigurado niya na ang taong makikinabang lang ng lahat ay si Prim at hindi ang babaeng sisira sa magandang relasyon at pangarap nila. Hindi ang tungkulin niya para sa Imperyo, sa Emperador at lalong hindi para kay Eulalia Vero.
View All