logo text
Add to Library
logo
logo-text

Download this book within the app

Kabanata 6: Ang buhay ng Duke

Walang ni isang salitang nakalabas sa silid na iyon. Sa ilang beses na pagkakataon, ang bagay na mga napag-usapan sa loob ng silid kung saan nananatili ang binibining Vero ay nanatili lamang doon. Kung saan silang dalawa lamang ni Vivienne ang muling nakakaalam ng lahat. 
Nalaman na lahat ni Eulalia na siya ang magiging sakripisyo, ang papalit sa prinsesa dahil wala pa ito sa tamang gulang ngunit tunay nga bang iyon lamang ang katotohanan?
Sa bahay ng mga Vero, na roon ang Konde. Malalim ang iniisip, hindi niya alam kung tama bang sabihin iyon sa kaniyang anak ngunit kung sasabihin niya ay tiyak na hindi magiging maganda ang kalalabasan.
Ang alam kase ni Eulalia ay walang alam ang kaniyang Ama.
"Rodolfo, malalim 'ata ang iyong iniisip." Pukaw sa atensyon ng ginang sa kaniyang asawa.
Napabuntong hininga naman ito. "Hindi ako makapagdesisyon kung sasabihin ko ba kay Eulalia ang katotohanan."
Inabot ng ginang ang kamay ng kaniyang asawa.
"Mas mabuting huwag muna. Patapusin mo muna ang kasal upang walang maging aberya, baka sa oras na ito hindi na ang mapapangasawa ni Eulalia ang tumakbo kundi siya na mismo."
Tumango na lamang ang Konde sa sinabi ng kaniyang asawa. Binabagabag man siya ng kaniyang konsensya ngunit mas uunahin muna niya ang kapakapanan ng kaharian kesa sa lahat, kahit na sa sarili niya pang anak.
Hindi rin nakatakas sa mga tenga ng mga tao sa kaharian ng Porcia na pagkatapos bisitahin ng Duke si binibining Vero ay nagmamadali itong umalis upang bumalik sa imperyo kung saan siya nagmula.
Sa dakilang imperyo ng Ardenia, ang kaharian kung saan mas makikita ang sikat ng araw at ang malagong lupain na kinaiinggitan ng iba pang tanyag na imperyo. Matatagpuan ang kilalang Heneral nito, ang lalaking nagpapanalo sa bawat labanan na kinakaharap ng malaking Imperyo. Walang iba kundi si Solvion Flei Ardenia, ang prinsipe na may dugong maharlika.
Si Solvion ay isang likas na isinilang sa mundo bilang isang prinsipe, ang nagpapatunay nito ay ang marka na kulay gintong araw sa ibaba ng kaniyang batok. Puro ang maharlikang dugo na dumadaloy sa kaniyang ugat dahilan upang mas malakas ang dumadaloy na enerhiya ng mahika sa kaniyang katawan.
"Ina, ina. Saan po tayo pupunta?" Tanong ng batang nagngangalang Solvion sa kaniyang inang prinsesa.
"Sa Elzara."
"Elzera?" Ang kumikinang na kulay asul niyang mga mata ay nagsimulang mahaluan ng kuryosidad.
Sakay ng magandang karwahe na mula sa malaking palasyo ng imperyo, doon nagkukulitan silang dalawa.
Hinandugan siya ng isang matamis na ngiti ng kaniyang Ina. "Doon ang aking inang lupain, kung saan ako ipinanganak at lumaki. Ang lupain na iyon ay mahalaga sa akin kung kaya't ngayong bakasyon ay doon tayo mananatili. Naiiintindihan mo ba?"
Masigasig na tumango ang bata.
"Opo, naiintindihan ko aking mahal na ina ngunit paano si Ama? Bakit hindi natin siya kasama?"
"Nakakalimutan mo na ba? Ang iyong Ama ay isang prinsipe, ang katuwang ng Emperador sa pamamalakad ng malaking Imperyo."
"Ngunit bakit kailangan na tulungan ni Ama ang Emperador e hindi naman siya ang namumuno sa buong Imperyo?" Patuloy na tanong ni Solvion.
Bata pa siya kung kaya't naiintindihan ng kaniyang Ina kung bakit puno ng katanungan ang kaniyang maliit at lumalaking isipan.
"Sa ngayon ay hindi ko muna 'yan masasagot pero kapag lumaki ka na, doon, malalaman mo kung bakit nga ba iyon ginagawa ng iyong Ama. Okay ba?" 
"Opo, Ina. Sana makarating na agad tayo sa Elzera!"
Napuno ng tawanan ang loob ng karwahe. Malayo pa ang kanilang lalakbayin sa sapagkat malayo sa palasyo ang lupain na ito.
Elzera, ang lupain na kilala kung saan namumukadkad ang magaganda at bihirang mga bulaklak. Ang lupain na mapapalapit rin sa puso ni Solvion.
Nasa pitong taong gulang pa lamang siya noong unang beses niyang makatapak sa lupain ng Elzera. Hindi nga nagbibiro ang kaniyang Ina sa mga ikinuwento nito, tunay ngang presko at maganda ang tanawin rito. Mabago ang kapaligiran at puno ng magaganda at makukulay na bulaklak sa gilid. Kung tutuusin, mas maganda ang mga halaman at bulaklak dito kesa sa malaking hardin ng Emperatris.
"Ina, maglilibot muna ako!" Paalam niya.
"Basta huwag ka lang lalayo at baka maligaw ka. Bago ka pa lamang rito, Solvion." Bilin ng kaniyang Ina.
Para sa batang Solvion, bago sa paningin niya ang mga bagay na nakikita niya dito. Buong akala niya ay nasa palasyo na ang lahat ng magagandang bagay na makikita sa imperyo ng Ardenia ngunit nagkakamali pala siya.
"Huwag mong hawakan iyan. Nakakalason ang bulaklak na 'yan." Babala sa kaniya ng munting tinig.
Napaatras naman si Solvion at mabilis na nilingon ang munting babae na ngayon ay humahagikgik na.
"Ano ang iyong tinatawa-tawa diyan?!" Masungit na sita nito sa munting binibini.
Nakasimangot siya dahil hindi siya sanay na pinagsasabihan ng isang estranghero.
"Paumanhin munting ginoo," Marahan niyang yuko. "Ako nga pala si Prim, Prim Marivelle mula sa pamilya ng mga Marivelle. Kung bago ka pa lamang dito, tiyak na hindi mo kami kilala pero sikat kami dito. Eksperto ang aking Ina at Lola pagdating sa halaman at bulaklak na nabubuhay sa lupain ng Elzera kung kaya't may kaalaman ako sa mga ito. Sinubukan ko lamang na balaan ka sapagkat maaaring mangati ang iyong makinis na balat dahil sa lason na dala ng bulaklak na iyo sanang hahawakan."
Halos dumugo na ang tenga ni Solvion sa dami ng sinabi ng batang babae. Ngayon lamang siya nakakilala ng babaeng hindi kasing hinhin ng mga babae sa palasyo. Iyon ba ay dahil hindi siya nakatira roon?
"Ikaw, ang pangalan mo?" Kuryosado naman nitong tanong.
Hindi naiwasang mamula ni Solvion ng maging kuryosado sa kaniya ang babae. Aminado siyang maganda ito at may ugali na maihahalintulad niya sa kaniyang Ina. Dahil din siguro'y parehas silang ipinanganak at lumaki sa lupaing ito.
"Ako ba?.."
"Oo, ikaw nga. Sino pa ba ang kinakausap ko rito maliban na lamang kung may multo tayong kasama."
"Ha? Na saan?"
Humagalpak sa tawa si Prim. "Binibiro lamang kita. Pero seryoso nga, anong pangalan mo? Saan ka nagmula? At bakit tila mas malambot at mahinhin ka pa sa isang babae?" Pag-uusisa nito.
"Ako si Solvion Flei Ardenia, mula ako sa palasyo ng Imperyo. Anak ako ng isang prinsipe kung kaya't isa rin akong prinsipe."
"Kung ganoon anong ginagawa ng kagaya mong prinsipe sa lupain ng Elzera?"
"Isinama lamang ako ng aking Ina upang magbakasyon dito sapagkat dito din siya isinilang at lumaki."
Magsasalita na sana ulit si Prim ng tawagin na ng kaniyang Ina si Solvion. Oras na kase upang umalis sila papunta sa mansion kung saan sila mananatili.
"Mauna na ako, sa muling pagkikita natin.. Prim!" Paaalam ni Solvion.
Hindi tuloy maiwasang mapangiti ni Prim. Akala niya ay sa mga kuwento lamang nagkakatotoo na makakakita at makakakilala ka ng isang prinsipe, ngayon hindi niya na tuloy maiwasang magkaroon ng pananabik sa muli nilang pagkikita.
Sa mga nagdaang araw, tuwing lumalabas ng mansion si Solvion ay lagi niyang hinahanap ang munting binibini. Hanggang sa oras na dumating ang araw na kailangan na nilang bumalik sa palasyo.
"Sino ba ang iyon hinihintay, Solvion?" Nag-aalalang tanong ng kaniyang Ina sa batang prinsipe.
"Si Prim."
"Sinong Prim?"
"Sabi niya mula siya sa pamilya ng mga Marivelle, kilala daw sila dito sa Elzera." Sagot naman ng bata.
Hindi tuloy maiwasang mapangiti ng kaniyang Ina. 
"Magkikita pa naman kayo sa susunod sapagkat babalik pa tayo dito kaya halika na."
"Pangako?"
"Pangako."
Iyon ang pinanghawakan ni Solvion. Ang pangako ng kaniyang Ina. Gusto rin niya kaseng mapalapit sa Emperatris kung kaya't kung magiging kaibigan niya sa Prim ay maaari siyang magpaturo dito tungkol sa mga bulaklak dahil doon nahihilig ito.
Lumipas ang ilang taon, tuwing sasapit ang tag-init at sumasaktong bakasyon ni Solvion mula sa kaniyang eskwelahan ay tinutupad ng kaniyang Ina ang pangako nito. Masaya siya kahit na hindi nila kasama ang kaniyang Ama sapagkat makikita pa rin naman niya ang batang babae na ubod sa daldal.
Kakaiba ito kung kaya't mas lalong lumago ang interest ng batang prinsipe sa kaniya.
Hanggang sa tumungtong si Solvion sa tamang edad kung saan isang binata na siya. Ang batang puno ng tanong noon ay ang batang alam na ang lahat sa Imperyo. Kung bakit laging pinipili ng kaniyang Ama ang pagsisilbi sa bayan kesa ang makapiling ang kaniyang pamilya.
Nang muling sumapit ang tag-init ay muli silang bumalik ng kaniyang Ina sa Elzera. Tatlong taon na rin kase ang nakakalipas simula ng makapunta siya doon sapagkat kailangan niyang magpokus sa pag-aaral ngunit ngayon na nakapagtapos na siya ay wala ng hahadlang pa sa kaniya.
Pagkababa pa lamang niya ng karwahe ay ang batang babae na agad ang kaniyang hinanap sa malawak na hardin na binibisita ng mga mamamayan sa Elzera.
Nang makita niya ang pamilyar na pigura ng isang babae na medyo tumangkad lang at humugis na bilang isang dalaga ay mabilis niyang tinawag ito.
"Prim!"
Agad naman siyang nilingon ni Prim, hawak-hawak ang basket na naglalaman ng mga pinitas niyang bulaklak ay binigyan nya ng isang matamis na ngiti ang binata.
Ngayon, mas lalo pang napagtanto ni Solvion na tunay ngang maganda ang bulaklak na tumutubo at lumalaki sa lupain ng Elzera.

Book Comment (0)

    View All

Related Chapters

Latest Chapters