Kung babalikan ang lahat, nag-umpisa rin iyon sa gabi na nasabi sa kuwentong kumalat. "Ako raw ay iyong ipinatatawag, binibining Eulalia." Halata ang pananabik hindi lang sa tono kundi sa mukha ng binata sa kaniyang harapan na kakapasok lamang ng silid. "Maupo ka muna, ginoo." Alok niya sa binata. Marahan na ibinaba ni Eulalia ang iniinom niyang tasa sa maliit na lamesa na pumapagitan sa kanilang dalawa bago sensyasan si Vivienne na isara ang pinto. Inangat niya ang kaniyang tingin sa binata na siyang hindi nito iniwasan. Sa mata ni Oren, hindi nga nagbibiro ang mga kalalakihan sa kanilang kaharian na kahit mas maraming nakakalamang sa ganda ng binibini sa kaniyang harapan ay iba pa rin ang isang Eulalia Vero. Ang ganda na hindi lang nakakaakit kundi kaya ka rin manipulahin at patayin. Sa simpleng pantulog na suot nito ngayong gabi ay sapat na upang lumitaw lalo ang angking karisma ng dalaga. "Alam kong nakukuryosado ka kung bakit hiniling ko ang iyong presensya ngayong gabi," Hindi pagbibigay agad ng sagot ni Eulalia. "Ano ba ang aking maipaglilingkod?" "Simple lang naman ang kailangan ko sa'yo." Parehas na bumaba ang tingin nila sa ibabaw ng maliit na lamesa ng ilagay doon ni Vivienne ang isang kapirasong papel na kung hindi nagkakamali ang mga mata ni Oren ay isang titulo ng lupa at kulang na lang ay makalimutan niya ng huminga nang sumunod na inilagay sa lamesa ang isang kahon na puno ng kayamanan. Aaminin nito na kahit may kakayahan ang pamilya na kaniyang pinagmulan ay hindi nito kayang bigyan siya ng ganoon kalaking yaman. Bagay na alam ni Eulalia na hindi matatanggihan ng binata. Hindi rin naman siya lugi kung magiging asawa niya ito dahil sa angking guwapo at talino nito ngunit walang mas mahalaga sa kaniya sa mga oras na 'yon kundi ang kaniyang pangarap. Lumapit ng kaunti si Eulalia kay Oren. "Sa tingin ko naman ay naiintindihan mo ang nais kong mangyari." "Paumanhin ngunit ano nga ba?" Napangisi si Eulalia ng makitang hindi nito mawalay ang tingin sa kayamanan. "Alam kong may kasintahan ka." Doon nakuha niyang muli ang atensyon ni Oren. "Kasintahan? Ano ang iyong pinagsasabi aking binibini?" "Marinella, iyon ang kaniyang pangalan. Nabalitaan kong galing lamang siya sa isang ordinaryong pamilya at patuloy na nag-aaral pa." "Ano.. ano ang ibig mong sabihin? Wala akong kilalang—" "Huwag kang mag-alala, ginoong Oren. Hindi mo naman kailangan itanggi, ang katotohanan ay narito ka ngayon sa aking silid at binibigyan kita ng pagkakataon upang pumili." Pigil niya sa depensa nito. "Isang titulo, lupain na makikita sa isang tanyag na probinsya ng Porcia at isang kahon na puno ng kayamanan na tinitiyak ko sa'yong tatagal ng ilang taon at kayang tustusan lahat ng pangangailangan niyo." Bumuntong hininga na lamang si Oren. "Ano ba ang gusto mong gawin ko?" Pagsuko niya. Tukso na mismo ang lumalapit, sino ba naman siya para hindian iyon? "Tumakas ka ngayong gabi kasama ang iyong kasintahan at manirahan kayo sa lupain na ibibigay ko sa'yo. Sa pamamagitan n'on, hindi na matutuloy ang ating kasal at parehas din tayong makikinabang dahil nakuha mo na ang gusto mo habang ako, makukuha ang gusto ko." "Ano ang nais mong iparating? Na magtaksil ako sa aking pamilya para lamang sa kayamanan na iyong inaalok?" Nagkibit-balikat ang dalaga. "Siguro. Pero sa oras na piliin mong ituloy ang kasal, sisiguraduhin kong mawawala sa pamilya niyo ang lahat ng mayroon kayo." "Kalapastanganan!" Nanggagagalaiting napatayo sa kinauupuan niya sa Oren. Nanlilisik ang mga matang idinuro ang dalagang kalmado lang na kaupo. "Sino ka upang hamakin ang aking pamilya? Isang hamak na anak ka lamang ng Konde habang ako ay galing sa mas mataas na posisyon ng mga marangal na pamilya. Anong kayang gawin ng isang hamak na pamilya niyo sa amin?!" Ang parte na ng pagbabanta ni Eulalia sa pamilya ni Oren ang dahilan kung bakit ito ngayon ay nagagalit sa kaniya. Parang wala lang kay Eulalia ang mga sinabi nito at matamis pang napangiti. "Sa tingin mo, sa oras na may gawin ako, sino kaya ang mas paniniwalaan sa atin ng taong bayan?" "Ikaw!" "Nagsasabi lamang ako ng katotohanan." Lalo pang pang-aasar ng dalaga sa binata. "Hindi ako natatakot! Matutuloy ang kasal sa gusto at ayaw mo sapagkat iyon na ang napagkasunduan. Tapos na tayo sa pag-uusap," Mainit ang ulo ni Oren na tinalikuran ang dalaga. Hindi niya aakalain na ang perpektong binibini na inaakala ng lahat na mabait, masunurin at mahinhin. Iyong tipo na hindi kayang gumawa man lang ng masamang bagay ay hindi niya aakalaing ganoon pala. Naging isa siyang malaking hangal ngunit magiging hindi na sa oras na maikasal sila bukas dahil para na ring nakatali ang leeg ni Eulalia Vero sa kaniya. At isipin lang ang bagay na iyon ang nagbibigay sa kaniya ng kung anong saya. Nanatili si Vivienne sa pinto, hindi pinahihintulutang makaalis ang ginoo. "Anong ginagawa mo!" Inis na saad nito kay Vivienne ngunit tanging sa binibini niya lang siya makikinig. "Sino ba ang nagsabi sa'yong makakaalis ka sa oras na ginusto mo, ginoong Oren? Nakakalimutan mo na bang ito ay aking silid? Isang kabastusan ang talikuran mo ako ng ganoon-ganoon lang." Mapang-akit na sita sa kaniya nito. Naikuyom na lamang ni Oren ang kaniyang kamao sa sobrang inis. Ano ba talaga ang gustong mangyari ng babae? "Kung ninanais mong tanggapin ko ang iyong alok, manigas ka. Tanggapin mo na lamang na sa buhay na ito ay maitatali ka sa 'kin at hindi mo na mababago 'yon, hindi mo rin ako masisindak dahil mas malakas ako sa'yo." May pagbabanta na ngayong saad ng binata, kitang-kita na sa mukha nito ang tunay niyang kulay. Akalain mong ang maginoong anak ng Marquiss na ipinagmamayabang niya sa buong kaharian ay isang lalaking kayang manakit ng babae kung gugustuhin. "Hindi ko kailangan ng takot mo." Mga paunang salita ni Eulalia bago siya tumayo at marahan na kinuha ang isang alahas sa loob ng kahon. Tinignan niya iyon ng mabuti, ang bawat perlas at kumikinang na diamante dito ay may mataas na kalidad. Ang kalidad na hindi basta-basta makukuha ng kung sino man. "At para sagutin ko ang tanong mo kung sino talaga ako, hindi mo pa rin ba kilala ang tanyag na si Eulalia Vero?" "Hindi ako hangal." Humalakhak siya. "Nagkakamali ka, isa kang malaking hangal sa oras na mas piliin mong magpakasal sa akin kesa piliin ang iyong pinakamamahal. Dahil una sa lahat, sino ang babaeng magbibigay pa ng kayamanan at oportunidad na lumigaya ang lalaking ikakasal sa kaniya sa piling ng iba?" "Hindi mo na ako maloloko." Pinal ng saad nito. "Anak ako ng Konde ngunit huwag mong pakakalimutan na anak ako ng isa sa mga asawa ng prinsipe na kapatid ng Hari." Dahan-dahan siyang lumapit sa lalaki, marahan na tinitignan kung bagay ang alahas na hawak niya dito. "Tulad nga ng sabi ko, hindi mo alam kung anong kaya kong gawin at kung iniisip mo na ikaw ang makakahawak sa leeg ko sa oras na maikasal tayo," Marahas niyang hinablot ang kwelyo nito na agad na hindi napigilan ni Oren. Kahit si Vivienne ay nagulat sa ginawa ni Eulalia. Ang bagay na alam nitong hindi magagawa ng nakilala niyang binibini simula bata. Inisip na lamang niyang ginagawa ito ni Eulalia para sa ikabubuti niya at para sa pangarap na ninanais niya. Ang nakakaakit ngunit at parang namimilipit na tingin ni Eulalia ang nakasalubong agad ng gulat na mga mata ni Oren. Hindi maliit ang height nito at halos kulang na lang ay magkasingpantay na ang kanilang taas. "Katulad ng nakikita mong kulay sa aking mga mata, ganoon din ang dadanasin mo sa oras na magsama na tayo sa iisang bahay. Sisiguraduhin kong ikaw ang magiging laman ng bawat balita, sisirain ko ang reputasyon at buhay mo at sisiguraduhin ko rin na hindi ka magkakaanak at bago mo pa man mahawakan ang ni isa sa parte ng katawan ko ay isa ka ng malaking bangkay. Uulitin ko, hindi mo kailangang matakot.. dahil hindi ko kailangan n'on." Hindi iyon basta isang pagbabanta. Ang bawat salitang lumalabas mismo sa bibig ni Eulalia ay ang bawat patalim na sumasaksak kay Oren. Paano ito nagagawa ng isang babaeng wala namang taglay na kapangyarihan? Hindi niya alam pero ng dumaungdong ang langit at nagpakita ang mabilis na ilaw sa madilim na kalangitan dahilan para mas makita niya ng malinaw ang nakakatakot na kumikinang nitong kulang pulang mga mata. Sa sandaling iyon, nawala lahat ng lakas ng loob na meron siya kanina lang at inisip na mas magiging masaya siya sa piling ng tunay niyang kasintahan. Alam ng buong kaharian ang ugali na taglay ng kaniyang ina na ngayon ay isa na sa kabit ng prinsipe kaya hindi na rin nakapagtataka kung sakaling gawin din ito sa kaniyang ng babae. "Ti-tinatanggap ko na... papayag na ako. Bitawan mo lamang ako." Gumuhit ang isang malawak na ngiti sa labi ni Eulalia at muling bumalik sa lamesa upang pirmahan ang papel. "Mabuti naman at nagkakaintindihan tayo, ginoong Oren. Sa muli nating pagkikita." Hindi nga pumutol sa usapan si Oren ng ilang oras lang ang makalipas ay kumalat sa buong mansyon ang paglisan nito. May mga naging saksi na kasama niya ang kaniyang kasintahan at nag-iwan pa ng kasulatan na hindi niya makakayanang pakasalan si Eulalia Vero. Bagay na ipinagdiwang ng dalaga sa kaloob-looban niya. Noong gabing iyon, nailibing ang sikretong hindi na mahuhukay ng kung sino man. Ang sikretong nagtatago ng tunay na katauhan at kayang gawin ng perpektong binibini mula sa pamilyang Vero. "Wala rin namang ipinagkaiba ang dalawa dahil may kasintahan rin naman ang Duke. Kung ganoon ulit ang papalabasin mo ay tiyak na siya rin ang sasalo ng lahat at walang maisisisi sa ating kaharian." Dagdag pa ni Vivienne dahilan upang magising siya sa katotohanan. Tunay ngang may pakinabang pa rin si Vivienne sa buhay niya dahil sino nga ba ang makakapag-isip ng paraan na 'yon. Ang tanging problema na meron na lamang sila ay kung paano mapapagana ang plano. Kung paano hahantong ang Duke katulad sa sinapit ni Oren.
View All