"Agent Cris, nandyan ka pa ba?"
Nagulat pa si Cris nang magsalita si Dexter mula sa kabilang linya. Nakalimutan niyang kausap niya ito mula sa suot na headset. Sasagot na sana siya nang may paparating na sasakyan. Hindi agad siya mapapansin ng tao dahil nakasandal siya sa isang puno na hindi kalayuan mula sa gate. Sumilong siya roon habang hinihintay si Dany.
"Agent Cris?" Tawag muli ni Dexter sa pangalan ng dalaga.
"Sorry po, sir, may sinisipat lang akong tao." Pabulong na sagot ni Cris habang inaaninag ang mukha ng isang lalaking bumaba sa isang maliit na truck.
"Ano ang ginagawa niya rito?" pabulong ang tanong niya sa sarili nang mamukhaan ang lalaking bumaba sa isang sasakyan.
"Ano ang ibig mong sabihin, Agent Cris?" nagugulohang tanong ni Dexter sa pag-aakalang siya ang kinakausap ng dalaga.
"Ha, ahmm wala po!" mabilis na sagot ni Cris at bahagyang iniyuko ang ulo nang magawi sa pwesto niya ang tingin ng lalaki. "Tatawag po ulit ako mamaya." Mabilis niyang paalam kay Dexter.
Nangunot ang noo ni Dexter nang biglang nawala na sa kabilang linya ang kausap. Hindi manlang nito hinintay na magsalita siya bago ini-off ang tawagan.
Inayos ni Cris ang suot na sumbrerong malaki at nagkunwaring nahulog ang cellphone. Kinabahan siya bigla nang humakbang ito palapit sa kinatatayuan niya. Hindi pa siya handang humarap dito at wala pa siyang narating sa buhay.
"Pare, ikaw nga ba iyan?" tawag ni Dany sa dating kaibigan na matagal ding hindi nakita.
Nakahinga ng maluwag si Cris pagkarinig sa tinig ni Dany. Nang tapunan niya ng tingin ang mga ito ay nakatalikod na ang taong iniiwasan. Pasimple siyang umalis sa kinatatayuan at iniwan na si Dany. Alam naman niya ang daan pauwi at doon na lang sa bahay ng mga ito hintayin ang ginoo.
"Pareng Dany, kumusta?" Nagagalak na bati ni Robert sa dating kaibigan. Ninong siya sa panganay nitong anak kaya naging magka kumpare silang dalawa.
"Ikaw nga, Pare! Pambihira, saan ka nagpunta at bigla kang nawala at ni-hindi nagparamdam ng ilang taon?" Inakbayan ni Dany ito at bahagyang niyugyog ang balikat ng kaibigan.
"Naku, mahabang kuwento, Pare! May ibang trabahong ibinigay sa akin si Sir darwin mula sa ibang lugar kaya ngayon lang ulit nakauwi rito."
"Kuhhh, hiyang ka sa trabaho mo, pare, at gumawapo ka! nakangising puri ni Dany sa kaibigan. Muli itong tinitigan bago nagsalita muli, "maiba tayo, may kumare na ba ako?"
"Walang babae sa napuntahan ko, pare." Kumakamot sa batok na tugon ni Robert. Dahil sa huling tanong ng kaibigan ay naalala niya ang babae, napalingon siya sa puno ngunit wala ng tao roon.
"Nasaan na iyon?" naitanong ni Robert nang hindi na makita ang babaeng nakatayo sa tabi ng puno kanina.
"Ang alin, Pare?" Sinundan ng tingin ni Dany kung saan nakatingin si Robert.
"May babae kaninang nakatayo roon." Turo ni Robert sa puno.
"Ah baka ang pamangkin ko ang nakita mo. Nainip na yata sa paghihintay sa akin at umuna na."
"Ay siya, mauna na rin ako sa iyo at sundan mo na ang pamangkin mo. Baka may makasalubong pa iyon na halang ang bituka sa daanan." Tinapik ni Robert sa balikat ang kaibigan.
"Sige, pare, usap na lang tayo sa susunod na araw." Paalam ni Dany sa kaibigan. Umuwi na muna siya upang masigurong nakauwi na ang kanilang bisita. Kargo de kunsensya niya kapag napahamak ang babae.
"SIR, ito po ang report tungkol sa background ng pagkatao ni Mr. Darwin Vergara." Ibinigay ni Jay ang isang envelope kay Dexter.
"Nakailang asawa na at lahat ay patay, maliban dito sa huling babaeng pinakasalan?" tanong ni Dexter matapos mabasa ang nasa report na hawak.
"Hindi po natuloy ang kasal ni Darwin sa ina ni Caroline noon at walang linaw na dahilan kung bakit." Pagtatama ni Jay sa isang impormasyong nakaligtaang basahin ni Dexter.
Nangunot ang noo ni Dexter at hinayaan nang magsalita pa si Jay sa halip na basahin ang nasa files.
"Ang ari-arian ng mga magulang ni Caroline ay tanging sa kaniya nakapangalan ang lahat bago pa namatay ang ama nito. Mawalan ng karapatan sa lahat ng yaman ang ina ni Caroline kung sakali mang mag-asawa muli ito." Pagpapatuloy na ani Jay.
"Ito marahil ang dahilan kung bakit hindi na niya pinakasalan ang ina ni Caroline," hinuha na ani Dexter.
"Walang linaw na sa tiyahin ni Caroline or kay Darwin nga mapupunta ang ari-ariang naiwan ng mga yumao. Mukhang kinamkam lamang nila ang rancho at iba pang kayamanan. Hindi rin tama ang pamamalakad nila at ang pasahod sa mga tauhan." Paglalahad ni Jay sa bagay na nabuo sa kaniyang imbistigasyon.
"Ayon sa report ni Agent Cris, namatay si Caroline dahil sa sakit at biglaan lang din iyon. May haka-haka ring may iniwang mana sa babaeng hinahanap natin ngayon." Pinag-ugnay ni Dexter ang nakalap na impormasyon nila Jay at Cris.
"Sunod-sunod ang mga pangyayari, pagka accident ni Cristine, namatay din si Caroline ilang araw lang ang nakalipas."
Napatitig si Dexter kay Jay na para bang may makukuha siya ritong mas malalim pang kasagutan. "Alamin mo kung anong sakit ang ikinamatay ni Caroline." Utos ni Dexter sa kaibigan.
"Iyan pa ang isa sa palaisipan, Sir. Ang family doctor nila ay patay na rin. May tumambang umano rito at pinagbabaril. Walang nakakita sa pangyayari kaya hindi rin nabigyan ng hustisya ang pakamatay ng manggagamot. Tanging ang doctor lang na iyon ang nakakaalam ng sakit ni Caroline at hindi rin mahanap ang records," sagot ni Jay.
Isang malaking palaisipan ito," ani Dexter habang pinakatitigan ang mga nasa larawan.
"Kailangan mong makapasok sa loob ng rancho at si Cris naman sa pabrika." Dugtong ni Dexter habang inaayos ang pagpatas sa papers.
Gumawa sila ng plano kung paano makapasok si Jay bilang trabahador sa rancho.
Sa Rancho ay naiinip na hinintay ni Cris ang pagdating ni Mang Dany. Kanina pa siya hindi mapakali at ang asawa naman ng ginoo ay busy. Muli siyang dumungaw sa bintanan nang tumahol ang aso at nakita niya ang paparating na ginoo.
"Mabuti naman at hindi ka naligaw pauwi," ani Danny habang inaalis ang suot na sumbrero.
"Pasensya na po, manong kung iniwan ko kayo. Naiihi na po kasi ako kanina, ayaw ko naman pong isturbohin ang pag-uusap ninyo ng kaibigan mo," nahihiyang ani Cris.
"A... si Robert iyon, ninong siya ng panganay kong anak at ang tagal niya ring nawala. Kanina lang ulit kami nagkita kaya napasarap ang kuwentuhan namin."
"Nagbabakasyon din po pala siya ngayon dito."
"Oo, Ineng. Mabait iyang kumpare ko at binatang-binata pa!"
Nangunot ang noo ni Cris sa narinig at bigla siyang nalito. "Sigurado po kayong binata pa si Pa— I mean siya?" kamuntik na siya madulas at matawag ang huli na ama.
Tumawa ng mahina si Dany bago nagsalita. "Bakit naman parang nagulat ka at hindi makapaniwalang binata pa ang kumpare ko?"
Naging hilaw ang ngiti ni Cris at napakamot sa ulo. " A-e... kasi po may hitsura naman siya." Hindi siya sigurado sa salitang lumabas sa kaniyang bibig.
Matiim na pinakatitigan ni Dany ang dalaga at unti-unting humulma ang nakakalokong ngiti sa mga labi nito.
"Sa ganda mong iyan, isang may edad na lalaki ang tipo mo?"
Napaubo si Cris dahil nasamid siya sa sariling laway. Pilit ang ngiting pumaskil sa kaniyang mga labi at binili ang biro ni Dany sa kaniya upang hindi na mag-isip pa ng iba ang lalaki.
"Gusto mo ipakilala kita sa kaniya?" tukso ni Dany kay Cris.
Sunod-sunod na inubo si Cris dahil sa biro ng lalaki. Matigas na iling ang tugon niya dito bago nagmamadaling pumunta sa kusina upang uminom ng tubig.
"Pasensya po, Manong. Wala po akong sakit pero may allergy ako sa makipag relasyon sa lalaki kaya ako inuubo ngayon." Pagdadahilan ni Cris upang tigilan na siya sa hindi magandang biro ng ginoo.
"Naku, pasensya na at napasobra yata ang biro ko sa iyo."
"Ayos lang po, pero sigurado po ba talaga kayo na walang naging pamilya ang kaibigan niyong iyon?"
Biglang sumeryuso si Dany at nang-aarok ang tingin sa dalaga. Ngayon niya lang napansin na mukhang hindi ordinaryong sibilyan lamang ang babae. Marami itong katanongan at kaniya naman sinasagot. Pero ngayon ay iba ang kaniyang pakiramdam.
"Kailangan ko na nga po palang umuwi, manong. Salamat po sa pagpatuloy sa akin dito at masaya ako sa pamamaakin." Pag-iiba ni Cris ng paksa.
Kahit may agam-agam pa ay hindi na nagtanong pa si Dany sa dalaga. Hinatid niya ito kasama ang asawa hanggang sa sakayan ng tricycle.
Nakahinga ng maluwag si Cris nang makasakay an sa tricycle. Hindi ganoon kalayo ang kaniyang tinutuloyan mula sa Rancho. Pero nagpahatid pa rin siya upang hindi na mag-isip pa si Dany ng hindi maganda sa kaniya. Pagdating sa tinutuluyan ay agad siyang naligo. Habang naliligo ay naging palaisipan kay Cris ang kuwento ni Dany tungkol sa kaniyang ama.