"Ano na naman ba ang problema sa anak ko, Darwin?" Tanong ni Magda sa asawa at nilapitan si Arcile.
Nagpakasal sila ni Darwin noong namatay si Caroline. Malaking pagkakamali niya ang maitali sa lalaki. Ang akala niya noon ay mapapabuti ang buhay nila ng anak, huli na nang malaman niyang ginagamit lamang siya upang magkaroon ng karapatan itong pamahalaan ang naiwang kayamanan ng pinsan. Hindi ito kasal sa kaniyang pinsan na ina ni Caroline. At siya bilang nag-iisang kamag-anak ay may share sa kayamanang naiwan.
"Pagsabihan mo iyang anak mo, naging tanga na dahil sa pagmamahal! Hindi sinusunod ang inuutos ko!" Singhal ni Darwin sa asawa habang nakaduro ang hintuturo kay Arcile.
Mabilis na kinabig ni Magda ang katawan ng anak at niyakap ito sa takot na pagbuhatan ng kamay ng asawa.
"Hayaan mo, pagsasabihan ko siya." Mahinahon na tugon ni Magda sa asawa. Nanatili siyang sunod-sunuran dito sa takot na matulad sila sa kaniyang pinsan at sa anak nito.
"Mga walang silbi!" Naging marahas ang bawat hakbang ni Darwin at iniwan ang dalawa.
Naluluhang inalo ni Magda ang anak na tahimik lang nakatingin sa kaniya. Magsisi man siya ay huli na, tuso at gahaman ang lalaking napangasawa niya sa ikalawang pagkakataon. Kung hindi lang din sana siya naging mapaghangad sa naiwang nakayamanan ng pinsan, hindi sana ito danasin ng nag-iisa niyang anak.
Malungkot na gumanti ng yakap si Arcile sa ina. Mahal niya ito at ayaw niya ring nakikitang nasaskatan dahil sa kaniya. Ito na lang din isinasaalang-alang niya kaya sinusunod ang pinagagawa ng amain bukod sa dahilan na mahal niya si Argus.
Pagkapasok ni Darwin sa opisina niyang naroon lang din sa mansion ay sa gamit niya ibinunton ang galit.
"Hayop kang Robert ka, talagang mautak ka!" galit na minura ni Darwin sa isipan ang pinagkatiwalaang tao noon.
"Hindi ko akalaing may utak ka rin pala!" Naisatinig ni Darwin habang panay ang hithit sa hawak na sigarilyo at ang usok ay sa ilong lumalabas.
Hindi niya magalaw ang dating tauhan o mapatahikik hangga't hindi niya alam kung sino ang kasabwat ng lalaki.
"Kapag hindi mo ibinigay ang hinihingi ko at pinapatay mo ako, mawawala na parang bula lahat ng kayamanang kinakamkam mo ngayon!" naalala ni Darwin na banta sa kaniya ni Robert.
Naikuyom ni Darwin ang mga kamao nang tumunog ang cellphone niya. Kahit hindi pa nakikita ang caller ay alam niya kung sino ito.
"Nasaan na ang hinihingi ko?"
Napahigpit ang hawak ni Darwin sa kaniyang cellphone nang marinig ang tinig ni Robert mula sa kabilang linya. Kahit hindi niya ito nakikita ay alam niyang nakangisi ito na parang demonyo katulad niya. Lumaki ang galit niya rito dahil hindi niya matanggap na ito lang ang maging katapat sa pagiging tuso at gahaman.
"Bakit mo pinadalhan ng sulat si Mr. Scotland?
Nakakaloko ang tawa ni Roberto bago sumagot sa dating kinatatakutang amo. "Ngayon ay alam mo nang hindi ako nagbibiro. Kapag hindi mo pa ako pinakawalan dito at ibinigay ang halagang hinihingi ko ay may kasunod pang ilalabas ang taong pinagbilinan ko. Alalahanin mong isang buwan lang akong mawala, ipapadala niya lahat ng ebedensya sa taong sisira sa iyo."
Naibato ni Darwin ang hawak na cellphone dahil sa galit. Alam na alam ni Robert kung paano siya takutin para lang makalaya ito at maibigay ang hinihingi. Nagmamadaling umalis siya ng bahay upang puntahan ang hideout kung saan niya ikinulong si Robert. May dalawang oras din ang binayahe niya at nakadagdag iyon ng init sa kaniyang ulo. Pagkapasok sa loob ay sipa at suntok ang pinadapo niya sa bantay na nagpapahiram ng cellphone kay Robert.
"Patawad, boss! Nagbanta po kasi siya na mabubunyag na ang baho mo kapag hindi ka niya makausap ngayon." Kahit namimilipit sa akit ay nagawa pa ring magsalita ng lalaki.
Nilingon ni Darwin ang salarin, nakangisi lang ito at mukhang wala na itong takot sa kaniya.
"Tulad nang sinabi ko sa iyo, maging kakampi mo pa rin ako kung palayain mo ako rito at ibigay ang halagang kailangan ko." Kampanting hamon ni Robert kay Darwin.
Napaisip si Darwin sa ikalawang pagkakataon. Hindi pa niya mahawakan sa leeg si Robert ngayon dahil wala siyang magamit na pwedeng ipanakot dito. Wala itong pamilya at naadik na rin ito sa ipinagbabawal na gamot kaya naging matapang na kalabanin siya.
Nang-aarok ang mga tinging ipinukol ni Darwin kay Robert bago ito nilapitan. "Bigyan kita ng ikalawang pagkakataon. Dagdagan ko pa ang perang hinihingi mo at daily supply sa droga kapag hindi ka na pumalpak sa pagkakataong ito."
Abot hanggang taenga ang ngiti ni Robert at tinanggap ang alok ni Darwin. Gayon pa man ay wala siyang tiwala rito na hahayaan siyang mabuhay kapag nahanap na nito ang tagapagmana ng kayamanang kinamkam mula kay Caroline.
Masasabi ni Robert na swerte sa kaniya ang babaeng inalagaan ng ilang taon. Ang pagkakamali nga lang niya ay napabayaan niya ito at naging kampanti na hindi siya kayang iwan. Kinilala siya nitong ama dahil iyon ang pagpakilala niya rito nang magkamalay ito mula sa aksidente. Kailangan niya ng pera kaya naging mautak siya at inunahan na si Robert bago pa nito mahanap si Cristine.
Inutusan ni Darwin ang kaniyang tao na pakawalan si Robert ngunit nag-utos ito ng tao na manmanan ang bawak kilos nito. Kailangan niyang malaman kung sino ang pinagkakatiwalaang tao ni Robert upang wala ng magamit laban sa kaniya.
"Mahanap mo man ang tao kong may hawak ng ebedensya, pero hindi mo makilala si Cristine sa katauhan niya ngayon. Kaya mag-isip ka bago mo ako ipatapon sa impyerno." Paalala ni Robert sa dating amo bago tuluyang tumalikod.
"Damn you!" Pinagsisipa ni Darwin ang lahat ng gamit na nasa harapan. Nagpupuyos ang kalooban sa sobrang galit. Wala na si Robert ngunit pinagmumura niya pa rin ito at gustong durugin sa kaniyang mga kamay.
Tumawa lang si Robert dahil dinig niya ang pagwawala ni Darwin hanggang labas ng hideout. Sumisipol na nagpatuloy siya sa paglalakad at hinayaan ang taong sumusunod sa kaniya.
....
TINAWAGAN ni Argus ang kaibigang detective matapos makapagpasya. Ayaw man niyang aminin ngunit mas nanaig ang kagustohang malaman kung buhay pa nga ba si Cristine.
Biglang nabuhay sa kaniyang gunita ang mukha nito noong una niya itong nakita. Ang mga labi nitong nakakaakit tignan lalo na kapag ngumiti. Nagmumukha itong pilya kahit sa simpling ngiti dahil sa nunal nito malapit sa labi. Mahiyain ito nang ipakilala sa kaniya ng nobya. Malakas ang sense of humor kapag kausap kaya nakuha nito ang kaniyang atensyon.
Mariing naipikit ni Argus ang mga mata at pilit na iwinawaksi sa isipan ang mukha ng babae. Muli siyang nakaramdam ng kunsensya kahit matagal nang yumao ang dating nobya.
"Tinawagan mo lang ba ako para iparinig sa akin ang mabini mong paghinga?"
Napamulat ng mga mata si Argus nang marinig mula sa kabilang linya ang tinig ng kaibigan. Hindi niya napansin na sumagot na ito sa kaniyang tawag.
"May ipapatrabaho ako sa iyo." Direkta niyang pahayag sa kaibigan.
Tumaas ang mga kilay ni Renzel kahit hindi siya nakikita ng kaibigan. Pangalawa na nitong lapit sa kaniya ngunit nabigo siya sa unang pinatrabaho nito noon.
"Gusto kong hanapin mo siyang muli."
Pati ang gatla sa noo ni Renzel ay nagtaasan pagkarinig sa gustong ipatrabaho sa kaniya ng kaibigan. "Seryuso ka?" hindi makapaniwalang tanong niya sa kaibigang binatan.
Hindi pinansin ni Argus ang tono ng tanong ng kaibigan. "This time ay may patunay na buhay nga siya." Isinalaysay niya rito ang lahat.
Napailing si Renzel matapos marinig ang lahat. "Pinaalalahanan lang kita na maraming mapagsamantalang tao ngayon. Baka ang sunod na matanggap mo ay sulat na nanghihingi ng suhol para sa another clue."
"Malakas ang kutob kong buhay siya noon at nakakasiguro na ako sa pagkakataon na ito." Giit ni Argus sa kaibigan.
Kung kaharap lang ni Renzel ang kaibigan ay baka nag-away na sila sa makikita nitong expression sa kaniyang mukha ngayon. Mukhang ibang tao na ang tingin niya sa kaibigan ngayon at nagawa pang mag-aksaya ng oras sa taong nawawala.
"Kailangan ko siyang mahanap," ani Argus sa determinadong tinig.
"Fine!" tonong napipilitan lamang na sagot ni Renzel.
Nang maputol na ang linya ay muling nahulog sa malalim na pag-iisip si Argus habang nakatitig sa larawang ipinadala sa kaniya ng hindi kilalang tao.