บทที่ 65 : วังวนแห่งคำสาป (2)
การปรากฏตัวของราชันจอมเวทอาวุโส ทำให้อาคุมุและโทชิต้องรับมือกับความลำบากต่อจากนี้ แต่ด้วยความต่างของระดับพลังจึงทำให้อาคุมุต้องถอยร่นไปดูสถานการณ์เสียก่อน…
“ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการก่อนก็แล้วกัน ข้ามีนามว่า เออิจิ โชได เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด รวมถึงการพาเจ้าเด็กน้อยอาคุมุมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาด้วย แต่ข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่า… แกจะมาขัดขวางพวกเดียวกันทำไม? ไอ้ลูกสมุน”
“พูดเรื่องอะไรของแก?” โทชิถามกลับไป
‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?’ อาคุมุที่ได้ยินอย่างนั้นก็เกิดความสงสัยขึ้นมา
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรต่อหน้ามันสิวะ! ติดว่าแกเป็นคนที่พาตัวมันออกมา ข้าเลยตามหาได้ยาก ไม่งั้นมันคงเป็นสมุนของข้าไปแล้ว!!” โชไดตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดูโกรธ
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกพูดเรื่องบ้าอะไร แต่หุบปากไปซะ” โทชิตอบกลับไป
“หน็อย! ข้าจะฆ่าแกแล้วพาตัวไอ้เด็กเวรนั่นกลับไปที่จักรวรรดิซะ!!”
“ก็ทำให้ได้สิวะ!!”
ตู้มม!
ตู้มมม!!
ตู้มมมม!!!
การต่อสู้ระหว่างสองผู้แข็งแกร่งก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรเต็มไปหมดเลยเนี่ย เอาไว้คิดทีหลังก็แล้วกัน’
‘ก่อนอื่น ตอนนี้ต้องเป็นกำลังเสริมให้คุณโทชิ แต่ระดับที่ห่างไกลกันขนาดนี้ ในการต่อสู้แบบเอาจริงคงทำอะไรมันได้ไม่มากแน่เลย’ อาคุมุคิดแล้วจึงเคลื่อนไหวหาตำแหน่งที่เหมาะสม ขณะเดียวกันก็เตรียมสร้างวงแหวนเวทไว้รอบทิศทาง
‘คุณโทชิพูดว่าด้วยจำนวนการโจมตีที่มากของฉัน ต่อให้เป็นคุณโทชิก็ลำบากเหมือนกัน ถ้าทำให้มีเยอะกว่าเดิมก็คงจะทำอะไรตาแก่นั่นได้บ้างล่ะนะ’
ตู้มมมม!!!
การต่อสู้ใหญ่นั้นทำให้เกิดแรงกดดันอันหนักหน่วง อีกทั้งการปะทะกันก็ทำให้เกิดแรงลมขึ้นตลอดเวลา เป็นการต่อสู้ที่อาคุมุยากจะสอดมือ
‘เอาล่ะ ด้วยจำนวนที่มากขนาดนี้คงทำอะไรได้สักหน่อย’
อาคุมุได้สร้างวงเวทไว้รอบทิศทางของการต่อสู้ระหว่างโทชิกับโชได
โทชิที่เห็นอย่างนั้นจึงโจมตีส่งจังหวะก่อนที่จะถอยออกมาเล็กน้อย
“แสงอัสนีบาต!!!” อาคุมุหันฝ่ามือทั้งสองข้างไปทางด้านของโชได วงแหวนเวทสีฟ้าได้ปรากฏขึ้นที่รอบข้อมือและวงแหวนเวทสีส้มตรงหน้าฝ่ามือทั้งสองข้างของอาคุมุ
รวมถึงวงแหวนเวทสีส้มไม่ต่ำกว่าสามสิบวงโดยรอบบริเวณที่ใช้ในการต่อสู้
ตู้มมมม!!!
หมอกควันจากการระเบิดจำนวนมากได้ฟุ้งกระจายไปทั่วจุดที่โชไดยืนอยู่
“แบบนั้นดีแล้ว หาจังหวะต่อไปนะ” โทชิบอกกับอาคุมุพร้อมกับใช้ทักษะบาทาไร้เงาวิ่งเข้าไปในกลุ่มควันนั้น
ตู้มมมม!!!
การปะทะกันระหว่างผู้แข็งแกร่งได้เกิดขึ้นอีกครั้ง
“ถือว่าทำได้ดี! สำหรับเด็กที่มีระดับเท่านี้ ข้ามองคนไม่ผิดเลยจริง ๆ นะเนี่ย แกทำให้ข้ามีรอยไหม้ได้เล็กน้อย นั่นก็ถือว่าเยี่ยมมากแล้วล่ะ” โชไดพูดถึงการโจมตีของอาคุมุด้วยท่าทางที่ไม่ได้รู้สึกอะไรนัก อีกทั้งยังรับการโจมตีของโทชิได้อย่างไม่ยากเย็น
‘ขนาดนี้ก็ยังไม่ได้ผลเหรอเนี่ย? แต่คุณโทชิบอกว่าแบบนี้ดีแล้ว ฉันคงมีแต่ต้องเพิ่มจำนวนวงแหวนเวทมนตร์!’ อาคุมุคิดและดูสถานการณ์แล้วจึงเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง
เขาเพิ่มจำนวนวงแหวนเวทไปทั่วบริเวณที่ใช้ในการต่อสู้ ทั้งที่อยู่ใกล้กับตำแหน่งของวงแหวนเวทวงเดิม และสร้างเพิ่มในตำแหน่งถัดไป
“ครั้งนี้… มากกว่าเดิม! อึก?!” อาคุมุรู้สึกได้ว่าเขาใช้พลังเวทและใช้การควบคุมที่มากเกินไป ทำให้เขาเริ่มมีกำลังที่ถดถอยลงในทันทีที่กำลังจะใช้ทักษะ
“อาคุมุ! อย่าฝืนสิ!! อั่ก?!” โทชิตะโกนบอกกับอาคุมุและโดนการโจมตีของโชไดพังทลายการป้องกัน
“ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหม!!! ข้าออมมือให้แล้วสู้ระยะประชิดกับแก แกก็ยังสู้ไม่ไหวจนแทบจะแพ้มือเปล่า ยังคิดว่าจะปกป้องเด็กนั่นได้อีกรึ?!” 
โชไดโจมตีจนทำให้โทชินั้นมีบาดแผลขึ้นมาได้ แต่กลับกัน โชไดนั้นยังอยู่ในสภาพที่ปกติไม่ต่างจากเดิม เขาเดินเข้าไปหมายจะเผด็จศึกและจบการต่อสู้กับโทชิ
“ถอยไปซะ กรงเล็บมังกรสายฟ้า!!! อ่อก?!” อาคุมุกำมือข้างขวาไว้แน่นพร้อมกับใช้ทักษะกรงเล็บมังกรสายฟ้า วงแหวนเวทไม่ต่ำกว่าห้าสิบวงได้ปล่อยกรงเล็บอันทรงพลังจำนวนมากออกมา
“การโจมตีนี้มัน?!”
ตู้มม!
ตู้มมม!!
ตู้มมมม!!!
“อั่ก! บ้าจริง” อาคุมุเข่าอ่อนลงไปข้างหนึ่งพร้อมกับกระอักเลือดออกมา แต่ก็ยังคงแข็งใจไว้และไม่เก็บพลังแต่อย่างใด
กรงเล็บมังกรสายฟ้าก็ยังคงพุ่งออกมาจากวงแหวนเวทโดยไม่หยุดหย่อน เป้าหมายของการโจมตีคือโชไดเพียงคนเดียวเท่านั้น
“พอได้แล้วอาคุมุ!” โทชิเข้ามาหยุดอาคุมุไว้ และแล้วการโจมตีอย่างต่อเนื่องของอาคุมุก็ได้หยุดลง
“มันคงจะ… ทำอะไรได้บ้างใช่ไหมครับ?” อาคุมุพูดออกไป ซึ่งเขาก็รู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในทันที
“นี่มัน?”
ภาพที่อาคุมุเห็นอยู่ตรงหน้านั้นราวกับว่ามันกำลังถอยหลัง สุดท้ายก็มาเริ่มต้นอยู่ตรงที่…
“แบบนั้นดีแล้ว หาจังหวะต่อไปนะ” โทชิบอกกับอาคุมุพร้อมกับใช้ทักษะบาทาไร้เงาวิ่งเข้าไปในกลุ่มควันนั้น ซึ่งเป็นกลุ่มควันจากการโจมตีครั้งแรกของอาคุมุ
“อะไรนะ?!” อาคุมุที่รู้สึกคุ้นเคยกับสถานการณ์นี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“เดี๋ยวก่อนนะ…” โทชิที่กำลังวิ่งไปก็เกิดหยุดชะงักเช่นกัน
“นายรู้สึกเหมือนฉันใช่ไหมอาคุมุ?” โทชิที่มั่นใจได้ว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องที่ผิดปกติจึงถอยออกมาอยู่ใกล้อาคุมุเสียก่อน
“ผมก็รู้สึกแบบนั้นเลยครับ” อาคุมุตอบกลับไปพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา
“มันคือทักษะ… ย้อนเวลาเหรอ?” อาคุมุพูดออกไปเพียงเท่านั้น โชไดก็เดินออกมาจากกลุ่มหมอกควันในสภาพที่ไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
“โอ้! รู้ตัวได้ในทันทีเลยอย่างงั้นเหรอ? ข้าจงใจรับการโจมตีมาเต็ม ๆ เพื่อบอกกับแกว่าสิ่งที่แกทำไปน่ะ… มันไร้ประโยชน์มาก ๆ เลยล่ะ”
“ทักษะนี้มาจากพลังเวทที่สองของข้า เวทแห่งกาลเวลา และนี่คือทักษะย้อนเวลาสุดแกร่งของข้าที่พวกแกไม่มีทางจะสู้มันได้! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” โชไดตอบกลับมาพร้อมกับออร่าพลังเวทที่ปะทุขึ้นมา จนเกิดเป็นแรงลมที่กระแทกไปยังอาคุมุและโทชิ
‘ทักษะแบบนั้นมันต้องมีข้อจำกัดหรือเปล่าครับ?’ อาคุมุคิดในใจเพื่อถามกับโทชิ
“ฉันคิดว่ามี แต่แค่เจ้านั่นคงไม่เผยจุดอ่อนง่าย ๆ และเราคงไม่รู้จักพลังนั้นด้วย” โทชิส่งกระแสจิตตอบกลับมา
“จะภูมิใจไปถึงเมื่อไหร่กันครับ… ไอ้แก่?” อาคุมุถามออกไป
“ห๊า? ในสถานการณ์แบบนี้แกมาปากเก่งเนี่ยนะ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า น่าขำสิ้นดี” โชไดตอบกลับมา
“มีทักษะที่ชี้ขาดชัยชนะได้ แต่กลับใช้มันพร่ำเพรื่อ คงมั่นใจมากเลยสินะครับ?”
…