ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูสองทีดังขึ้นทำให้คนที่กำลังมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการอ่านเอกสารงานอยู่นั้นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจักเอื้อนเอ่ยเชื้อเชิญให้บุคคลที่เคาะประตูนั้นได้เข้ามา เสียง แกร๊ก ของกลอนประตูดังขึ้นเมื่อมีคนประตูเข้ามา
ร่างสาวใบหน้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของวายุโดยที่ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ดังเดิมก่อนจะเดินเข้ามาหย่อนก้นสวยลงที่โซฟาหนังที่ไว้ใช้รับแขก
"มีเหตุอันใดรึถึงมาหาฉันถึงที่ห้อง"
เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นให้คนที่กำลังทำงานอยู่ได้ยินจนต้องหันกลับไปมองคนที่พ่นลมหายใจออกมาจากปากเมื่อครู่
"จดหมายของเธอ"
จันทร์เจ้ากล่าวเดินนำจดหมายหลายฉบับที่ติดมือมาด้วยไปวางไว้บนโต๊ะของวายุ
"ขอบคุณ"
มือเรียวหยิบจดหมายขึ้นมาดูจ่าหน้าซองว่าจดหมายฉบับนี้นั้นถูกส่งมาจากใคร
รอยยิ้มกระตุกขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนส่งจดหมายฉบับนี้มา ไม่รอให้เสียเพลาไปมากกว่านี้ มือเรียวเปิดซองจดหมายออกมาก็พบกับแผ่นกระดาษที่ถูกเพียบไว้อย่างดี วายุหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาก่อนจักตั้งใจอ่านข้อความในจดหมายนั้น
ถึง พี่วายุ
พี่วายุสบายดีหรือไม่ ส่วนฉันนั้นสบายดี ฉันคิดถึงพี่เอาเสียมาก ๆ เลย ในบ้านที่ไม่มีพี่นั่นช่างเงียบเหงา ครั้นจักพูดคุยกับพี่ศศิก็ถูกเมินเสียอย่างนั้นแต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่น้อยใจพี่เขาหรอกเพราะฉันรู้ว่าหน้าที่ของหมอนั้นยุ่งเพียงใด พี่เองก็คงจักยุ่งเฉกเช่นเดียวกัน ถ้าเป็นเช่นนั้นพี่ก็อย่าลืมที่จักดูแลตัวเองด้วย ฉันรอให้พี่กลับมาอยู่นะ พ่อกับแม่บ่นคิดถึงพี่ให้ฉันฟังเสียทุกวี่ทุกวันจนฉันรู้สึกรำคาญจนอยากจักไปรับพี่จากประเทศฝรั่งเศสกลับมายังประเทศสยามเสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่มีแค่พี่ศศินั่นแลที่ปากแข็งเพลาถามว่าคิดถึงพี่วายุหรือไม่ก็จักบ่ายเบี่ยงมิตอบเสียทุกครา ถึงกระนั้นพี่เองก็อย่าน้อยอกน้อยใจไปเสียเลยเพราะพี่ศศิน่ะคอยเป็นคนสั่งให้คนไปทำความสะอาดห้องพี่อยู่ทุกวัน พี่รีบกลับมานะเพราะฉันคิดถึงพี่แทบใจจะขาด
ปล.ฉันรอคอยให้พี่พาไปเที่ยวอยู่นะ
ปล.2 อย่าลืมของฝากฉันล่ะ
จาก เมฆา
วายุระบายยิ้มกว้างออกมาหลังจากได้อ่านจดหมายของ เมฆา ผู้เป็น 'น้องเล็กสุดของบ้าน' เขามักจักเขียนจดหมายส่งมาหาเธอทุก ๆ สัปดาห์ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันไปเสียแล้ว
"จากเมฆมันรึ"
พยักหน้าตอบไปเพียงเล็กน้อยก่อนมือจักไล่เปิดซองจดหมายแต่ละซองอ่านแต่สายตาเจ้ากรรมก็พลันไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่ได้อ่านแค่จ่าหน้าซองก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่
หม่อมเจ้าหญิงทิวา วัฒนโกศล
ครั้นได้อ่านชื่อผู้ส่งแล้ววายุก็รีบเปิดซองจดหมายนั้นทันที ในระหว่างมือเรียวที่กำลังเปิดซองจดหมายนั้นหัวใจก็พลันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา
ถึง หม่อมราชวงศ์อนิละ
ตอนนี้ตัวของฉันได้อยู่ในอ้อมอกของท่านพ่อท่านแม่เรียบร้อยแล้ว พอฉันได้ถึงบ้านแล้วก็รีบเขียนจดหมายหาคุณทันทีแต่กว่าจดหมายฉบับนี้จะถูกส่งถึงคุณคงจักผ่านไปหลายวันเสียแล้ว คุณคงจักสบายดีนะคะ ฉันหวังว่าเราจักได้เจอกันอีกครา ในระยะเวลาที่เราได้เจอกันนั้นทำให้ฉันมีความสุขเหลือเกิน ฉันอยากจะขอบคุณคุณที่ทำให้การไปเที่ยวไกลบ้านเกิดเมืองนี้นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความรู้สึกดี ๆ ฉันจะจำช่วงเวลานั้นมิลืมเลือน ชีวิตของฉันต่อจากนี้จักต้องกลับมาเป็นเฉกเช่นเดิม ถ้าจักให้บอกว่าฉันไม่รู้สึกกังวลใจเลยก็เหมือนเป็นการว่าฉันนั้นโกหกคุณแต่ไม่ว่าอย่างไรฉันจักต้องผ่านมันไปเสียให้ได้เหมือนทุกวัน หวังว่าคุณจักเป็นกำลังใจให้ฉันนะคุณวายุ
ปล.ฉันอยากไปเที่ยวกับคุณอีกหน
ปล.2 ฉันคิดถึงคุณ
จาก ทิวา
ยิ้มที่หุบไม่อยู่นั้นเป็นตัวบ่งบอกอย่างดีว่าคนที่ได้อ่านจดหมายมีความสุขมากเพียงใดแต่ถึงกระไรก็ไม่เท่ากับการได้เจออีกคนตัวเป็น ๆ แค่เพียงหล่อนเดินทางกลับประเทศบ้านเกิดเมืองนอนไปได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้นดวงใจอันน้อยนิดของวายุพลันแต่คอยคะนึงหาอยากจักเจอหน้าหญิงอันเป็นที่รักทุกคืนเสียแล้วแถมเวลาที่เหลือของหล่อนที่จักต้องอยู่ที่นี่ต่อก็ดันเป็นสองวันที่วายุเองจักต้องทำงานและงานของเขาก็ช่างยุ่งเสียเหลือเกิน ถึงจักหาเวลาว่างช่วงเย็นพาอีกคนไปเดินเที่ยวร่วมกันได้แต่ก็เป็นเวลาแค่เพียงน้อยนิดรู้สึกไม่คุ้มเอาเสียเลย
"ฉันคิดถึงคุณ มันถึงขั้นแล้วหรือ"
คนที่นั่งอยู่สะดุ้งเยือกพลันเก็บจดหมายในมือกลับเข้าซองเพราะจู่ ๆ เพื่อนสนิทตัวดีของตนก็ถือวิสาสะเดินอ้อมมาด้านหลังและอ่านจดหมายของตนโดยไม่ได้ขออนุญาตแถมยังเดินมาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียงเสียอีก
"มารยาทมีหรือไม่ มาอ่านจดหมายของผู้อื่นโดยมิได้รับอนุญาตได้อย่างไร"
จันทร์เจ้าถึงกับกลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย
"ก็ฉันเห็นว่าเธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ผู้เดียวแถมฉันเรียกอยู่ตั้งนมนานก็มิยักอยากจักตอบแต่ฉันก็พอเข้าใจอยู่บ้างว่าเธอนั้นกำลังมีความสุขกับการอ่านจดหมายของหญิงอันเป็นที่รัก"
"อะไรเล่า! แล้วนี่ไม่กลับไปทำงานหรืออย่างไร"
จันทร์เจ้าขมวดคิ้วกับความทำงานจนลืมเวลาของเพื่อนสนิท
"ได้ดูนาฬิกาบ้างหรือไม่ ตอนนี้เป็นเพลาเที่ยงวันแล้วจักไม่ทานข้าวหรืออย่างไร"
คนโดนทักก็ถึงกับเบิกตาโพลงก่อนจะมองหน้าปัดนาฬิกาที่แขวนอยู่ผนังห้องพลันยิ้มแหยะ ๆ ส่งไปให้กับเพื่อนของตนที่ตอนนี้ยืนกอดอกส่ายหน้าให้กับเธออยู่
"ถ้าอย่างนั้นก็ไปทานข้าวกันเถิด"
พูดเสร็จก็ลุกขึ้นยืนเดินลากเพื่อนตัวเองไปทานข้าวตามเสียงร้องของท้องที่เมื่อรู้ตัวว่าถึงเพลาเที่ยงวันแล้วก็ร้องขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
"อารมณ์ดีแล้วล่ะซี เมื่อสองสามวันก่อนยังมิเป็นเยี่ยงนี้"
วายุไม่ได้ตอบอะไรได้แต่ฉีกยิ้มกว้างให้อีกคนเพียงเท่านั้น ก็อย่างที่จันทร์เจ้าบอกตั้งแต่ท่านหญิงทิวาเดินทางกลับไปยังประเทศสยามแล้วก็พลันทำให้รู้สึกคิดถึงคะนึงหาอยู่ห้วงทุกวินาทีเลยจำเป็นที่จะต้องหางานมาให้ตัวเองทำเผื่อภายในเนื้อสมองจักนึกถึงอีกคนหนึ่งลดลงเสียบ้างซึ่งมันก็ได้ผลแค่ในช่วงเพลาทำงานเท่านั้นแล ยามจักนอนหรือทำอันใดที่มิต้องใช้สมาธิมากมายสมองก็พลันนึกถึงแต่หล่อนอยู่ท่าเดียว
เวลาล่วงเลยมาจวบจนทิวากรเริ่มลับขอบฟ้าแล้วผู้คนมากมายก็ต่างกำลังเก็บของและเริ่มทยอยกลับบ้านเสียแล้วแต่ยังคงมีผู้คนบางส่วนที่ยังคงง่วนอยู่กับการทำงานของตนที่ค้างคาไว้อยู่เฉกเช่นเดียวกับวายุที่ตอนนี้กำลังยุ่งอยู่กับการเขียนอะไรบางอย่างบนกระดาษด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดราวกับว่าเธอกำลังทำงานที่สำคัญยิ่งชีพอยู่
จันทร์เจ้าหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าวายุกำลังทำอะไรอยู่ ในคราแรกที่หล่อนเดินเข้ามานั้นก็เห็นว่าวายุกำลังเคร่งเครียดอยู่กับงานเลยมิอยากจะรบกวนเท่าไหร่เลยเลือกที่จะขยับตัวเข้ามานั่งที่โซฟาที่ใช้รับแขกภายในห้องอย่างเงียบ ๆ และคอยสอดส่องอยู่ตลอดว่าเพื่อนของตนมีอากัปกิริยาอย่างไรบ้างเผื่อว่าหล่อนจะได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้ หล่อนนั่งอยู่ที่โซฟาได้สักประมาณสิบนาทีก็เห็นว่าเพื่อนของตนมีสีหน้าที่เคร่งเครียดมากกว่าเดิมเลยเลือกที่จะลุกขึ้นและเดินมาอ้อมข้างหลังของคนที่กำลังทำงานเพื่อจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องงานแต่ก็กลับจำต้องเก็บพับความคิดนั้นลงเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เพื่อนของตนทำอยู่นั้นมิใช่เรื่องงานแต่กลับกำลังเขียนจดหมายถึงใครบางคนอยู่
ให้ตายเสียสิ แค่เขียนจดหมายใยจึงต้องทำหน้าอย่างกับได้รับงานอันใหญ่หลวงมาทำเสียอย่างนี้
โปรดติดตามตอนต่อไป