อนิละ บทที่ ๒๖

เวลาผ่านไปจนถึงบ่ายของวัน วายุขอปลีกตัวออกมาเพื่อไปซื้อน้ำเปล่าให้กับตัวเธอและเพื่อนกับน้องของเธอที่

อนิละ บทที่ ๒๗

ฝีเท้าที่ย่างเข้ามาเริ่มเร็วขึ้นจากเดิมนั่นทำให้วายุก็เริ่มเร่งฝีเท้าของตนให้ถอยห่างได้มากที่สุดโดยท

อนิละ บทที่ ๒๘

ทั้งสองเดินตามหามาหลายตอกซอยแล้วก็ยังไม่พบคนที่ตามหาเลยแม้แต่น้อยแต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ล้มเลิกความพยา

อนิละ บทที่ ๒๙

ประตูห้องถูกเปิดโดยคนด้านนอกก่อนที่มันจะถูกปิดลง เสียงส้นเท้าค่อย ๆ ดังขึ้นเข้ามาใกล้ ๆ ผู้ป่วยที่นอ

อนิละ บทที่ ๓๐

"เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่"

อนิละ บทที่ ๓๐

อนิละ บทที่ ๒๙

อนิละ บทที่ ๒๘

อนิละ บทที่ ๒๗

อนิละ บทที่ ๒๖