…ไร่อุ่นไอรัก
รอยยิ้มอ่อนๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของชายสูงวัย หลังจากที่ได้พูดคุยกับเพื่อนเก่า จึงทำให้พ่อเลี้ยงเกษมรู้สึกโล่งอกไปเปาะหนึ่ง เพราะอย่างน้อยๆ เขาก็มั่นใจได้ว่าลูกชายทั้งสองคนมีที่ปลอดภัยให้พักพิง
พ่อเลี้ยงเกษมเดินออกมาหาลูกชายทั้งสองคนของเขา เจ้าอุ่นพี่อุ่นน้อง หรือ ไออุ่นและอุ่นรักนั่นเอง ลูกชายฝาแฝด ผู้เป็นแก้วตาดวงใจของพ่อเลี้ยงเกษม และยิ่งต้องมาขาดผู้เป็นแม่ไป ชายสูงวัยยิ่งต้องมอบความรักความเอาใจใส่ให้มากขึ้น
“ไออุ่น อุ่นรัก”
ชายสูงวัยเรียกชื่อเจ้าแฝด หนุ่มน้อยซึ่งมีรูปหน้าเหมือนกันทุกตารางนิ้วแทบจะไม่มีอะไรต่างกันเลยด้วยซ้ำยกเว้นนิสัยใจคอที่แตกต่างกันลิบลับ
เจ้าอุ่นคนพี่เป็นคนค่อนข้างจะหัวดื้อหัวรั้น ไม่ค่อยยอมคน ซึ่งจะแตกต่างจากเจ้าอุ่นคนน้อง อุ่นรักคือความสดใสของไร่ไออุ่นรัก เป็นคนอ่อนโยนจนบางครั้งดูเหมือนว่าจะอ่อนแอ แต่นั่นก็คือเสน่ห์ที่ทำให้คนรอบข้างอยากจะดูแลเจ้าอุ่นคนน้อง และถ้าคนอื่นที่ไม่สนิทกับเจ้าแฝด ก็ยากที่จะแยกออกว่าใครเป็นใคร แต่ถ้ารู้จุดสังเกตแล้วก็ง่ายเพียงนิดเดียว
“ครับ?”
“ครับ?”
“เดี๋ยวพ่อจะเข้าไปทำธุระในเมืองนะลูก อาจจะกลับมืดๆ”
พ่อเลี้ยงเกษมเดินเข้าไปหาลูกชายอันเป็นที่รักของเขาทั้งสอง มือหนายกขึ้นวางบนกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มแล้วลูบเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
“ครับ”
“พ่อเที่ยวให้สบายใจเลยนะครับ ไม่ต้องงานในไร่เดี๋ยวอุ่นกับพี่อุ่นจัดการดูแลเองครับ”
เจ้าอุ่นคนน้องเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อ แล้วดึงมือหนามาแนบแก้มใส พร้อมกับพูดจาฉอเลาะเอาอกเอาใจบิดา ซึ่งต่างจากเจ้าอุ่นคนพี่ที่ตอบรับคำเพียงสั้นๆ กับรอยยิ้มอ่อนๆ เท่านั้น
“จ๊ะลูก เจ้าแฝดของพ่อเก่งอยู่แล้ว ล่ะวันนี้แบ่งหน้าที่กันรึยัง? ว่าใครจะไปทำอะไร หึ้ม?”
“อุ่นให้น้องไปตรวจเช็คต้นกล้าที่จะส่งลูกค้าครับ ส่วนอุ่นจะไปลงต้นกล้าใหม่ที่โรงเพาะ”
พ่อเลี้ยงเกษมมองหน้าลูกชายคนโตด้วยสายตาที่ชื่นชมและภูมิใจ ไออุ่นถึงจะ ดื้อไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยทำอะไรให้เขาไม่สบายใจ งานในไร่แทบทุกอย่างลูกชายคนนี้สามารถจัดการแทนเขาได้หมด และที่สำคัญคือสามารถดูแลน้องชายได้ดีเพียงเท่านี้พ่อเลี้ยงเกษมก็อุ่นใจแล้ว
“ไออุ่น”
“ครับ”
“ดูแลน้องด้วยนะลูก”
มือหนาของชายสูงวัยลูบหัวทุยๆ ของลูกชายคนโตเบาๆ แต่ปลายสายตามองมายังเจ้าแฝดน้อง สายตาของชายสูงวัยวูบไหวลงนิดๆ ก่อนที่จะรีบปรับให้เหมือนเดิม เพราะเกรงว่าลูกๆ จะสังเกตได้ว่าตนเองกำลังมีเรื่องที่เป็นกังวลอยู่
“อุ่นรัก”
“ครับ?”
“เชื่อฟังพี่อุ่นนะลูก อย่าดื้อกับพี่เขา ต่อไปเราสองคนต้องช่วยกันดูแลไร่แทนพ่อนะ”
เจ้าแฝดทั้งสองเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อ ต่างไม่ชอบใจนักที่บิดาพูดแบบนี้ โดยเฉพาะเจ้าอุ่นคนน้อง หน้างองำปากคว่ำลง
“ทำไมพ่อพูดแบบนี้ล่ะครับ”
“นั่นสิครับ พ่อพูดแบบนี้ทำไม มันเป็นลาง อุ่น ใจคอไม่ดีเลยนะครับ”
ชายสูงวัยยีหัวทุยๆ ของลูกชายคนเล็ก ด้วยความเอ็นดูเจ้าเด็กขี้แงตัวน้อยของเขา ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรนิดหน่อยที่เกี่ยวกับตัวเขาหรือพี่ชายฝาแฝดเป็นต้องน้ำตาเอ่อไว้รอตลอดสิน่า
“เจ้าอุ่นเอ๊ย จะร้องทำไมลูก ดูสิกอดพ่อร้องไห้เหมือนเด็กๆ เลย”
อุ่นรักกอดคนเป็นพ่อไว้แน่น แล้วซุกใบหน้าที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตาเข้ากับพุงพลุ้ยของพ่อเลี้ยงเกษม
“ก็พ่อพูดแบบนั้นทำไมล่ะ อุ่นใจคอไม่ดีเลย”
“เจ้าเด็กบ๊องเอ๊ย พ่อไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย หยุดร้องไห้ได้แล้ว ดูสิหน้ามอมแมมหมดแล้ว ไปๆ ล้างหน้าล้างตาก่อนไป่”
พ่อเลี้ยงเกษมดันเจ้าเด็กขี้แงออกห่างจากตัวเล็กน้อย แล้วระบายยิ้มอ่อนๆ ออกมา เมื่อเห็นดวงหน้าหวานของลูกชายคนเล็กที่มอมแมมไปด้วยคราบน้ำตา
“ครับๆ”
ไออุ่นนั่งเงียบสังเกตอาการของผู้เป็นพ่อ เห็นสีหน้าเคร่งเครียด เหมือนกับว่ามีเรื่องราวมากมายให้ต้องคิดวิตกกังวล เมื่อน้องชายเดินพ้นออกจากห้องไปแล้ว ไออุ่นจึงหันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อเพ่งพิศอย่างจริงจัง
แววตาของพ่อเลี้ยงเกษมที่ฉายออกมานั้น ทำให้เจ้าแฝดพี่รับรู้ได้เลยว่าพ่อของเขา กำลังมีเรื่องทุกข์ใจอยู่แน่แท้
“พ่อครับ”
“ว่ายังไงลูก ทำหน้าเครียดเชียว”
"ที่พ่อพูดหมายความว่ายังไงครับ?”
เจ้าแฝดคนพี่มองหน้าผู้เป็นพ่อนิ่ง ให้แววตาที่ฉายออกมาแสดงความห่วงใยที่มีให้บิดาได้รับรู้ ไออุ่นเป็นคนฉลาดช่างสังเกตเพียงแค่ให้แววตาของผู้เป็นพ่อดูมัวหม่นลง แฝดคนพี่ก็พอจะรู้ว่าบิดากำลังเครียด
“ไม่มีอะไรหรอกลูก อย่าคิดมากเลย”
พ่อเลี้ยงเกษมส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ลูกชายคนโต ถึงจะมีรอยยิ้มให้เห็น แฝดคนพี่พอจะรู้ดีว่าผู้เป็นพ่อ แค่ไม่อยากจะทำให้เขาพลอยไม่สบายใจไปด้วยเท่านั้น
“พ่อครับ อุ่นเป็นลูกของพ่อนะครับ ทำไมอุ่นจะไม่รู้ว่าพ่อกำลังเครียดอยู่”
มือหนาของชายสูงวัยลูบหัวทุยเบาๆ แล้วมองหน้าลูกชายคนโต จ้องดวงตากลมโตที่ฉายแววมุ่งมั่นออกมา พ่อเลี้ยงเกษมรู้ดีว่าไออุ่นเข้มแข็งและเก่งพอ ที่จะดูแลไร่แห่งได้ แต่เพราะอ่อนต่อโลกจึงทำให้เขา
ไม่อาจจะวางใจได้ว่าถ้าวันหนึ่งขาดตัวเขาแล้ว จะไม่โดนไอ้พวกคนเลวรังแกด้วยวิธีสกปรกๆ