"แต่งครับ ผมมาที่นี่เพื่อชดใช้สิ่งที่พ่อผมเคยทำผิดกับคุณปู่และแม่ของคุณ ถ้าหากการแต่งงานครั้งนี้ มันจะทำให้ความเจ็บช้ำ ความเคียดแค้นที่มีเบาบางลงไป ผมยินดีรับมันไว้" อธิปพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สีหน้าและแววตาที่แสดงออกมาบ่งบอกถึงความตั้งใจที่แท้จริง ร่างบางจึงยอมใจอ่อนไม่คัดค้านต่อ
“ถ้าอย่างนั้นตามใจคุณล่ะกันครับ”
“อืม…เราไปลองชุดดีกว่า ช่างเขารอนานแล้ว”
“ครับ”
เมื่อได้เปิดใจพูดคุยกัน ความอึดอัดระหว่างพวกเขาทั้งสองก็เริ่มคลี่คลายเบาบางลง แต่ก็ยังคงมีอาการเคอะเขินกันอยู่บ้าง เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังเป็นคนแปลกหน้าของกันและกันอยู่ดี
ทั้งสองคนเลือกชุดเสื้อสีขาวกางเกงสีน้ำตาลอ่อน เป็นแบบที่เรียบง่ายแต่ดูดี เสื้อทรงกระบอกที่ตรงกลางตกแต่งด้วยผ้าทอลายพื้นเมืองและกระดุมไม้ขัดเงา
ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางเกๆ กังๆ พลางเอนซ้ายทีขวาทีเพื่อดูเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ ก่อนจะเรียกอีกฝ่ายให้ช่วยดู
“คุณช่วยผมดูหน่อย มันต้องแก้อะไรอีกไหม?” วริศหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มพลางอมยิ้มเอ็นดูในท่าทางเคอะเขิน ไม่มั่นใจในตัวเอง ทั้งที่คนรูปร่างหน้าตาอย่างเขาต่อให้สวมใส่เสื้อผ้าขาดมอซอยังดูดีเลย
“ผมว่ามันพอดีแล้วนะ ต้องไม่แก้อะไรแล้ว”
“แต่ผมว่ามันหลวมๆ โค่งๆ ยังไงก็ไม่รู้”
“คุณไม่เคยใส่ชุดพื้นเมืองใช่ไหม?” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูง ก่อนจะพยักหน้าหวานพร้อมกับตอบกลับ
“ใช่”
“มิน่าล่ะ ถึงไม่มั่นใจ เอาเป็นว่าไม่มีอะไรต้องแก้แล้วครับ โอเคแล้ว”
“ผมไม่ค่อยมั่นใจเลย แฮะ”
“คุณดูดีมากแล้ว” คนตัวเล็กเอ่ยปากชมอีกฝ่ายด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมกับเบือนหน้าสวยไปอีกด้าน
“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“อ๋อ…ผมบอกว่า ถ้าโอเคแล้วผมจะไปตามช่างเข้ามา” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินดุ่มๆ ไปยังประตูห้องที่มีช่างตัดชุดยืนรออยู่
“เสร็จแล้วครับ” หญิงวัยกลางคนทั้งสองเดินเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับมองดูเสื้อผ้าที่อยู่บนเรือนร่างของว่าที่เจ้าบ่าวทั้งสองอย่างเพ่งพิศ ก่อนจะเอ่ยปากชมเปราะ
“ดูดีมากเลยค่ะ ทุกอย่างมันลงตัวอย่างพอดี ไม่มีอะไรต้องแก้เลย”
“ใช่ค่ะ ดิฉันไม่รู้ว่าจะชมพวกคุณทั้งสองคนว่าหล่อหรือ สวยดี แต่คือรวมๆ แล้วพวกคุณดูดดีมากค่ะ”
“ขอบคุณครับ” หมอกเอ่ยขอบคุณพร้อมกับยิ้มอย่างเอียงอาย ในขณะที่อีกคนแค่ยิ้มแห้งๆ อธิปไม่ชอบเวลาที่มีใครมาชมว่าเขาหน้าหวานหรือสวย เพราะนี่มันคือปมที่อยู่ในใจของเขามาตั้งแต่เด็กจนโต วาฬมักจะถูกคนอื่นๆ ว่าเป็นเกย์ ว่าออกสาวโดยมองและตัดสินแค่จากรูปลักษณ์ภายนอก มันจึงทำให้เขามีอคติ รู้สึกที่ไม่ดีต่อคนที่มีเพศสภาพแบบนี้
“ผมไปถอดชุดได้แล้วใช่ไหมครับ?” ร่างสูงถามขึ้น
“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวพวกเราขอตัวกลับเลยล่ะกันนะคะ”
“ครับ” ว่าช่างตัดเย็บเสื้อผ้าทั้งสองคนก็ช่วยกันหอบหิ้วชุดที่เหลือกลับร้าน
เพลินตาเดินประคองชายชราออกมาดูคนงานที่กำลังช่วยกันจัดเตรียมสถานที่งานแต่งอย่างแข็งขัน ลานสนามหญ้าหน้าบ้านถูกตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวและสีชมพู มีทั้งแบบ จัดใส่แจกันขนาดใหญ่และมีทั้งแบบจัดเป็นซุ้มประตู กลิ่นหอมของดอกกุหลาบส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ
ชายชราเดินขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีเล็กๆ แล้วมองไปรอบบริเวณงานด้วยสีหน้านิ่งเฉย แต่ทว่าในแววตากลับมีความประหวั่น เพราะภาพเหตุการณ์ในครั้งอดีตกำลังคืบคลานเข้ามาเหยียบย่ำให้หัวใจของชายชราต้องเจ็บช้ำอีกครั้ง
“คุณลุงคิดอะไรอยู่คะ?” เพลินตาเดินขึ้นไปยืนเคียงคู่กับชายชราแล้วเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
“คุณลุงกำลังนึกเหตุการณ์ในวันนั้นอยู่หรอคะ?”
“ใช่”
“มันต้องไม่เกิดขึ้นอีกค่ะ ครั้งนี้คนที่เจ็บช้ำต้องไม่ใช่เราค่ะคุณลุง มันถึงเวลาที่ผู้ชายคนนั้นต้องชดใช้ให้เราแล้วล่ะค่ะ”
ความเคียดแค้นที่บ่มเพาะมานานเกือบสามสิบปี รอวันที่จะได้เอาคืนและโอกาสก็มาถึง เพลินตาไม่รีรอที่จะตอบตกลง เมื่อชายชรายื่นข้อเสนอให้มาร่วมแผนการในครั้งนี้ ถึงแม้ว่าสิ่งที่ต้องแลกคือลูกชายของเธอก็ตาม
“ไอ้แสน” ชบาที่กำลังยืนจัดซุ้มประตูดอกไม้อยู่ส่งเสียงเรียกลูกชายพร้อมกับกวักมือไหวๆ
“มีอะไรหรอแม่ ฉันต้องรีบไปจัดเวทีต่อ”
“คนที่จะแต่งงานกับคุณวริศคือลูกชายของคุณอภิชาติจริงๆ หรอวะ?” หญิงร่างท้วมยกมืออวบขึ้นมาป้องปาก ก่อนจะกระซิบกระซาบถามลูกชาย
“อีกไม่กี่ชั่วโมงงานก็เริ่มแล้ว แม่ว่าจริงไหมล่ะ” แสนคำย้อนถามคนเป็นแม่ด้วยถ้อยคำยียวน
“คุณอภิชาตเขาคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงปล่อยลูกให้มาแต่งงานกับเกย์ หรือจะเป็นเพราะอยากเอาอกเอาใจพ่อเลี้ยง เพื่อมรดก”
“จะเพราะอะไรก็ช่างเถอะแม่ มันไม่ใช่เรื่องของเรา เรามีหน้าที่จัดเตรียมงานให้ทันเวลาก็ทำไป” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินออกไปด้วยความเบื่อหน่ายความช่างเม้าท์ของมารดา
สาลี่คู่หูช่างเม้าท์ของชบาขยับเข้ามาใกล้ พลางกระซิบถาม
“ชบา ไอ้แสนมันว่ายังไง ใช่ลูกชายของคุณอภิชาติไหมที่จะแต่งงานกับคุณหมอก?”
“ใช่”
“นั่นไง ฉันว่าแล้ว” สาลี่ตบมือฉาดพร้อมกับทำหน้าภูมิอกภูมิใจที่คาดเดาถูก แล้วก็ปากยื่นปากยาวนินทาเจ้านายต่อ
“แล้วแกว่าแต่งเพราะอะไรวะ? ฉันว่าต้องเกี่ยวกับมรดกอย่างแน่นอน”
“มันก็แหง่อยู่แล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นจะให้ลูกชายมาแต่งกับเกย์ทำไมล่ะ”
“เห็นเขาพูดกันว่าหน้าตาหล่อด้วยไม่ใช่หรอแก”
“ใช่ ไอ้แสนมันพูดว่าอย่างนั้นนะ หน้าหวานจนผู้หญิงอายเลยล่ะแก”
“ขนาดนั้นเลยหรอวะ หรือจริงๆ แล้วลูกชายของคุณอภิชาตก็เป็นเกย์เหมือนกับคุณหมอกเหมือนกันวะ”
“เออนั่นสิ ถ้าไม่เช่นนั้นจะยอมมาแต่งด้วยทำไม ถ้าหากไม่ได้เป็นพวกเดียวกัน”
ในขณะที่สองขาเม้าท์ประจำไร่กำลังนินทาเจ้านายอย่างออกรสออกชาติอยู่นั้น ก็มีดอกกุหลาบช่อโตวางลงบนโต๊ะตรงหน้า พร้อมกับเสียงกระแอมที่คุ้นเคย
“อะแฮ่ม”
“พี่สม!” ทั้งสองสาวใหญ่เรียกชื่อผู้มาใหม่อย่างหน้าตาตื่นเพราะตกใจ
“เออข้านี่แหละ มัวแต่นินทาเจ้านาย ถ้าหากงานเสร็จไม่ทันเวลา โดนพ่อเลี้ยงเล่นงาน ข้าจะสมน้ำหน้าพวกแกสองคนให้” สมหมาย หัวหน้าคนงานหรือสามีของชบาพูดขึ้น พลางมองสาวใหญ่ทั้งสองคนด้วยสายตาเอือมระอาในความช่างนินทา
“แหมพี่สม พวกฉันสองคนก็แค่คุยกันเฉยๆ ไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลย”
“อยากรู้ว่าจะเสียหายไหม? แกลองไปคุยกันใกล้ๆ พ่อเลี้ยงกับคุณเพลินตาดูไหมล่ะ นังนี่ อยากจะตกงานตอนแก่ใช่ไหม? รีบๆ ทำเข้าอีกถึงสองชั่วโมงงานจะเริ่มล่ะนะ” พูดจบสมหมายก็เดินจากไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
เฮ้อ! ลูกชายของไรต์จะเอาตัวรอดได้ไหมเนี่ย ทั้งคุณปู่จอมเผด็จการ ทั้งคนงานชอบเม้าท์
ทั้งแม่ยายที่เจ้าคิดเจ้าแค้นอีก ให้กำลังใจพี่วาฬกันเยอะนะคะ