Naalimpungatan ako nang makarinig ng ingay mula sa labas.

I groaned as I wanted to sleep more but the commotion outside won't let me.
Natulog ako matapos magawa ang mga dapat na gawin sa bahay. Masakit pa ang ulo ko marahil ay sa hindi naging sapat ang tulog.
I stretched my arms that's still a bit sore from doing the house chores earlier.
Wala rito sina Auntie Rima, umalis sila kaninang umaga kasama ang kaniyang buong pamilya. Dapat ay isasama niya rin kami ni Rose para bumisita sa kaibigan niya dahil may okasyon daw. Hindi ko alam kung ano at hindi ko rin naman na inalam. Pero pinili kong manatili nalang dito sa bahay at huwag nang sumama. Tumanggi ako dahil nakakahiya naman kasi kung sakali eh hindi ko naman kilala kung sinong kaibigan ang tinutukoy ni Auntie Rima.
Even Marose doesn't want to go. Siguro kasi hindi naman ako sasama o baka nahihiya lang din na dumalo.
Kinusot kusot ko ang mga mata at saka tumayo. Naglakad ako patungo sa bintana ng kwarto at dumungaw sa labas. Kumunot ang noo ko nang makita ang nangyayari sa roon.
Labis ang pagtataka ko nang makita na marami ang tao sa labas.
Anong nangyayari? Bakit nagkakagulo sila? Anong problema nila?
It's the first time that I saw a view like this. It's odd because they had never been like this. Kung may gulo kasi dito namin eh doon nila inaayos sa opisina ng punong barangay kung ano man ang problema. But I guess, now's different.
Our neighborhoods were gathering outside. I don't know what's up but one thing's for sure, there is something freaking wrong.
Napuno ng ingay ang maliit na kalsada sa harap ng bahay namin. Napansin kong wala namang nag-aaway, walang gusot akong nakikita kaya't hindi ko maintindihan kung bakit ganoon sila kaingay at nagawa pang magtitipon-tipon. 
What's weird is that everybody seems to be present, from adults to seniors and some kids were seen as well. Nasa labas silang lahat at nang tinignan ko sa malayo ay mayroon pa rin'g mga taong nagkukumpulan.
Hindi ko maunawaan ang kanilang sinasabi dahil sabay-sabay silang magsalita o mas tamang sabihin na magsigawan para marinig at pumaibabaw ang nais nilang maiboses. At isa pa ay hindi ko na rin malaman kung sino ang pakikinggan at hindi na rin maintindihan ang mga sinasabi nila dahil siguro ay medyo malayo rin ako.
I was silently gazing at them, completely clueless. 
Anong meron? Anong... problema? Bakit nagkakagano'n sila?
"Rose!" Tinawag ko ang nakakabatang kapatid nang hindi parin inaalis ang tingin sa labas.
Nagpatuloy ang sigawan at tila gulo. Nakita ko pang dumaan ang kapitan ng barangay namin. May sinabi ito sa mga tao pero hindi ko narinig 'yon. At nakita ko naman na walang masyadong pumansin at umintindi sa sinabi nito dahil patuloy pa rin ang pag-iingay ng mga tao.
The head of our barangay became powerless in my eyes. Natalo siya ng ingay at hindi magawang agapan ang gulo. This is the first time that it happened! Bakit ganun sila? Parang lahat ay nagkaroon na ng sariling gobiyerno!
Kaniya kaniyang kumpulan, seryosong nag-uusap usap habang nakatulala lang ang iba, nakikinig o baka rin malalim ang iniisip at kita ko ang takot sa kanilang mga mata.
Luminga pa 'ko, tumingin sa kaliwa't kanan at nagulat dahil ngayon ay halos puno na ng mga tao ang kalsada sa labas. Para ngang lahat yata ng tao sa barangay namin ay nasa labas na!
I just took a nap, I didn't expect to wake up and be greeted by this
.
Natulog lang ako tapos ito na ang nangyayari paggising?
Unti-unti ay lumukob ang kaba sa dibdib ko.
Bakit may masamang pakiramdam ako sa kung ano ang nangyayari?
Bakit pakiramdam ko may mali at alam ko na kung ano 'yun?
Biglang bumalik sa akin ang nabalitaan kumakailan lamang. Hindi ko alam pero pakiramdam ko may kinalaman yun sa nagaganap ngayon.
Bakit pakiramdam ko ay parating na ang matagal ko ng kinatatakutan?
Pakiramdam ko ay nalalapit na ang matagal ko ng kinatatakutan.
"Rose!" Tawag kong muli sa kapatid pero hindi na rin ako nakapaghintay pa sa paglapit niya at nilisan na ang silid. Dali-dali akong bumaba para hanapin si Marose. Naisip kong baka nasa labas na rin siya kasama ng nga kaibigan niya at nakikigulo rin o baka siguro ay hindi lang ako marinig nito dahil sa ingay.
Habang humahakbang ay sinisigaw ko ang pangalan ni Rose. Hindi ko alam pero may parte sa akin na gustong nasa tabi ko siya.
 
Sinalubong ako ng mas maingay na paligid nang makababa. Walang ibang tao dito sa bahay kundi kami lang ni Rose. Pero kahit ganun ay maingay sa loob dahil dinig na dinig ang sigawan ng mga tao mula sa labas.
May narinig pa 'kong tunog ng mga pag-iyak na nagdagdag lamang sa nararamdamang pagkabahala.
Si Rose ay naabutan kong nakadungaw sa maliit na siwang sa bintana. Nakita kong naka-lock ang front door at pati ang mga bintana ay nakasara rin. Maybe she closed it all.
"Rose." hindi siya lumingon sa'kin.
Hindi ko alam kung nagbibingi bingihan na naman ba o hindi lang talaga ako narinig.
Nilapitan ko siya. Napatalon pa siya nang kalabitin ko. She's that startled which surprised me. But the look on her face as she turned to me surprised me more...
"Li-Llana." Halata ang takot sa mukha niya. May bakas din ng hindi nailabas na luha ang mga mata. 
I was taken aback, it's the first time I saw her looking this way. Naninibago ako. Wala ngayon ang pang-asar at pang-inis niyang asal.
Tuluyan na rin akong nakaramdam ng takot. Sumasakit na ang dibdib ko dahil sa marahas na pagtibok ng puso dahil sa kaba at pinaghalo halong emosyon.
"Bakit? A-ano bang... nangyayari?" Hindi ko alam kung may lumabas bang boses sa aking bibig nang sabihin ko 'yon. Nawalan ako ng lakas. And I feel like I'm suddenly at loss of words at the moment.
"Z-zomb..." Hindi niya na napatuloy ang sasabihin dahil bumuhos na ang luha niyang halatang kanina pa pinipigilan. But despite her unfinished word, I'm still able to distinguish and understand what she wanna say.
It's zombies.