บทที่ 3
เช้าวันใหม่...
ศรีสิรินทร์ลืมตา พบตัวเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่ สาวน้อยลุกขึ้นนั่งอย่างงงงวย เธอเอียงคอไปมา นี่เราเบลอเหรอ แล้วเตียงนอนเมื่อคืน เอ๊ะ! เรามานอนนี่ได้อย่างไร เอ๊ะ! เจ้าชายยีซาปล่ะ พระองค์เสด็จไหน?
“พระชายา ด้านนี้เพคะ” เสียงนางกำนัลดังขึ้น
“เจ้าชายล่ะ”
“เจ้าชายมีพระวรกายอ่อนแอ เสด็จไปประทับตำหนักเหมันต์แล้วเพคะ”
“ตำหนักเหมันต์...”
“เจ้าชายรับสั่งให้พระชายาเสด็จตามไป เพคะ”
“พระองค์เสด็จตอนไหน” คิ้วโก่งขมวด เธอเข้านอนก็เกือบเที่ยงคืน ตื่นก็เช้าตรู่ แล้วเจ้าชายเสด็จตอนไหน
“ก่อนพระชายาตื่นครู่เดียว เพคะ”
พลัน หูของหญิงสาวแว่ว เสียงอึกทึกของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ ณ ลานจอดหน้าตำหนัก นั่น ทำเธอวิ่งไปหน้าพระบัญชรทันที
“นั่น ฮ. พระที่นั่งใช่ไหม เจ้าชายเสด็จกับใคร” เธอพึมพำ
“ท่านอับดุลลา เพคะ”
“ใครกัน”
“มหาดเล็กประจำพระองค์ พระชายาคงยังไม่เคยพบ แล้วท่านฮารูนล่ะ พระชายาพบหรือยังเพคะ”
ศรีสิรินทร์นึกหน้านายทหารคนนั้นออกในทันที คนที่ทำเธอหงุดหงิด ท่าทางหยิ่งยโส ขี้เก็กเหลือรับ
“พบแล้ว เมื่อคืนนี้”
“ท่านฮารูนเป็นราชองครักษ์คนสนิท จะรับผิดชอบภารกิจสำคัญของเจ้าชาย และเป็นผู้แทนพระองค์เสมอ อย่างเมื่อคืน ฝ่าบาทให้ไปรับเสด็จพระชายาในงานฉลองอภิเษกไง เพคะ”
“ถึงว่า มีคนให้ท้ายนี่เอง” เธอพึมพำ อดแขวะไม่ได้
นางกำนัลฟังไม่ถนัด “พระชายาว่ากะไร เพคะ”
“เปล่า เราอยากอาบน้ำนะ”
“ห้องสรงทางนี้ ส่วนด้านนี้เป็นห้องเก็บฉลองพระองค์”
เธอพยักหน้ารับ เดินตรงไปห้องสรง แต่แล้วก็ต้องตกใจ ทำไมนางกำนัลน้อยเดินตามราวกับเป็น Attached file (เอกสารแนบ)
“เจ้าตามเราทำไม...”
“หม่อมฉันต้องอยู่รับใช้พระชายา เพคะ”
“ไม่ต้อง เราทำเองได้”
“เอ่อ...” นางกำนัลน้อยมีสีหน้าเกรงกลัว เพราะเธอได้รับคำสั่งมาให้ถวายการดูแลไม่ให้ขาดตกบกพร่อง
“งั้น เจ้าไปรอเราด้านนอก อ้อ เราอยากกินอาหารเช้าที่ระเบียง จัดเตรียมได้ไหม”
“เพคะ”
หญิงสาวพ่นลมออกจากปากอย่างโล่งอก การเป็นเจ้าหญิงพระชายานี่ช่างยุ่งยาก ขยับไปไหนก็มีคนเดินตามเป็นพรวน ราวกับเป็นนักโทษ บางทีเธอคิดติดตลก มองนางกำนัลรอบๆ ตัวเป็นผีน้อยลอยตาม
นี่ฉันกำลังถูกผีตามสิงอยู่หรือเปล่า อะฮ้า ไม่ใช่สิ พระชายาคือไข่ในหิน ย่อมมีคนรายล้อมดูแลถึงจะถูก
เธอหายไปในห้องน้ำไม่นาน ก็ออกมาพร้อมเครื่องแต่งกายชุดใหม่ เดินมาตรงระเบียงพบว่าอาหารเช้าได้ตั้งไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
“หลับสบายไหมคะ คุณหนู” พี่เมเดเดทักทาย
“จ้ะ อย่างพี่พูดไว้แหละ เจ้าชายป่วย ไม่ทรงทำอะไรสิรินทร์เลย”
“คุณหนูสบายใจขึ้นบ้างแล้วนะคะ เห็นไหม พี่บอกแล้ว ไม่มีอะไร”
“อืมมม...อยากให้เป็นอย่างนี้ตลอดไป” สาวน้อยหันยิ้มแฉ่งให้พี่เลี้ยงอย่างพึงพอใจ ที่ตัวเองอยู่รอดปลอดภัย
“อาหารเช้าค่ะ”
ศรีสิรินทร์นั่งกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อวานทั้งวันแทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง ต้องเข้าร่วมงานพิธี ต้องทำโน่น นี่ นั่น ตามหมายกำหนดการ และมีระเบียบการของวังเข้ามาเกี่ยวข้อง
เธอเบื่อการเป็นกุลสตรี และเอบีน่าทำได้อย่างไรนะ
การปฏิบัติตัวเป็นผู้รากมากดีตามธรรมเนียมในรั้วในวังตั้งแต่เด็ก นี่เป็นอีกเหตุผล ที่ทำให้ศรีสิรินทร์ไม่อยากอยู่ในซาร์เบเมียอย่างถาวร อย่างน้อยการอยู่เมืองไทย คุณพ่อวิรัช คุณตา และคุณยายก็ไม่เคยห้าม เธอสามารถทำอะไรได้อิสระ และยิ่งเรื่องการศึกษา พ่อวิรัชส่งเสริมทุกเรื่องที่เธออยากเรียน อยากทำ พ่อวิรัชห่วงและหวงเธอมาก ได้จ้างครูพิเศษมาสอนศิลปะป้องกันตัว หวังว่าหากเธอมาซาร์เบเมียถ้าเกิดเหตุอะไร เธอจะสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เรื่องนี้ศรีสิรินทร์ไม่ได้ทำให้พ่อวิรัชผิดหวัง เธอได้แชมป์กีฬายิงปืนประจำสนามยิงปืนของทหาร 3 ปีซ้อน เรื่องยิงปืนนี้พ่อวิรัชสั่งนักหนา ระหว่างอยู่ในซาร์เบเมียห้ามพูดต่อหน้าท่านย่า เพราะผู้หญิงประเทศนี้ไม่มีใครปฏิบัติตัวเช่นนี้
“เดี๋ยวคุณข้าหลวงอาวุโสจะมาถวายรายงานนะคะ คุณหนู” เมเดเดบอกตารางวันนี้
“รายงานอะไร?” ศรีสิรินทร์อ้าปากค้าง อาหารตรงหน้าหมดอร่อยไปทันที
“เรื่องการปฏิบัติตัว เมื่ออยู่ในพระราชวัง”
ศรีสิรินทร์หน้าตูมทันที ชื่อเรื่องดูเริ่ดหรูหรา เรื่องการปฏิบัติตัวในพระราชวัง นั่น หากเธอแปลตรงตัว คือ โรงเรียนเปลี่ยนนิสัย หรือดัดสันดานนั่นแหละ ควบคุมให้อยู่ในกรอบของความเป็นกุลสตรีชาววัง เฮ้อ ถ้าเป็นเอบีน่าคงชอบ เรื่องเรียนเย็บปักถักร้อย อาหารการกินนั้น ฝาแฝดของเธอมีฝีมือชั้นครูทีเดียว
“คุณหนู อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ดูสิ ไม่สวยเลย”
“ช่าง!! พี่เมเดเดก็รู้ สิรินทร์ไม่ชอบ”
“อดทนนะคะ แค่ 2 ชั่วโมง”
“ได้ค่ะ ว่าแต่ ถ้าเสร็จแล้วสิรินทร์ออกไปเที่ยวได้ ใช่ไหม” พูดจบ เธอยื่นหน้าไปใกล้พี่เลี้ยง แล้วทำตาปริบๆ อ้อนวอน
“ไม่ได้ค่ะ”
“อะไร! นี่สิรินทร์ถูกขังหรือ”
“คุณหนูเป็นเจ้าหญิงพระชายานะ อย่าลืมสิ”
“ใครอยากเป็น...” น้ำเสียงเธอนั้น ประชดประชันจนเมเดเดต้องเดินมาโอบไหล่ ปลอบเหมือนเด็กน้อย
“คุณหนู ท่านพ่อ ท่านแม่ต้องพึ่งคุณหนูนะคะ อย่าทำอะไรเป็นเด็กๆ”
ศรีสิรินทร์รวบช้อน รู้สึกอิ่มตื้อขึ้นมาทันที เฮ้อ จะกินยังไม่มีความสุข นี่นะ ชีวิตเจ้าหญิง
เธอเดินกระแทกเท้าไปห้องพระอักษร เพื่อรอคุณข้าหลวงอาวุโสทันที นั่น ทำเมเดเดส่ายหน้า
เมเดเดมองศรีสิรินทร์ด้วยความเอ็นดู เธอเป็นพี่เลี้ยงบ้านหลังนี้ตั้งแต่ทั้งสองคนยังเป็นเด็กน้อย ทำให้รู้เห็นความเป็นไปของฝาแฝดคู่นี้
คุณหนูสิรินทร์ต่างกับคุณหนูเอบีน่าอย่างสิ้นเชิง ทั้งกริยา วาจา ความรู้สึกนึกคิด แต่สิ่งที่ทั้งคู่เหมือนกัน คือ ความกตัญญู รักพ่อแม่ หากไม่แล้ว วันนี้คุณหนูสิรินทร์คงอาละวาดวังแตกไปแล้ว
แต่เมเดเดยังสรุปได้อีกว่า เป็นเพราะเจ้าชายยีซาปประชวรออดๆ แอดๆ ไม่สามารถปฏิบัติพระกรณียกิจได้ตามปกติ เหมือนคนทั่วไป สิ่งนี้จึงทำให้คุณหนูสิรินทร์สบายใจ ที่เจ้าชายไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธอในฐานะพระสวามี
สองชั่วโมงแห่งการทรมาน ในการเรียนวิชาชาววัง ทำเอาศรีสิรินทร์ปวดหัวตึบ ทำไมนะ เวลาช่างเดินช้านัก เมื่อเรียนเสร็จ ศรีสิรินทร์เห็นว่าเพิ่ง 10 โมงกว่าๆ เธอจึงเดินออกมาสำรวจตำหนักด้านนอก ไม่ว่าเดินไปไหน ผู้คนในพระราชวังต่างทำความเคารพ ราวกับเธอเป็นคนสำคัญ เจ้าของวังแห่งนี้ก็ไม่ปาน นี่กระมัง ข้อดีของตำแหน่งนี้ เจ้าหญิงพระชายา
โอ้โห คอกม้า วิเศษจริงๆ
ศรีสิรินทร์ปรี่ไปที่คอกม้านั้นทันใด
เธอไปถามเจ้าหน้าที่ประจำคอกม้าว่ามีตัวไหนสามารถนำออกไปขี่ได้บ้าง เจ้าหน้าที่จัดเตรียมม้าสีขาว รูปร่างปราดเปรียวให้เธอตามความต้องการ เธอรีบขึ้นไปบนตำหนัก กลับลงมาอีกครั้งพร้อมชุดขี่ม้าทะมัดทะแมง
“พระชายา ทรงอย่าออกนอกตำหนักนะ พ่ะย่ะค่ะ”
“ฉันจะขี่รอบๆ ตำหนักนี้แหละ”
นั่น คือสิ่งที่เจ้าหน้าที่ประจำคอกม้าพูดกับเธอ แต่หญิงสาวกลับทำในสิ่งตรงกันข้าม เธอควบม้ามุ่งออกไปยังประตูใหญ่ของตำหนักในทันที
เธอขี่ม้าผ่านทุ่งกว้าง ป่าพุ่มเตี้ยแบบที่เกิดตามทะเลทรายไปเรื่อยๆ ในหัวคิดวุ่นวายสับสน จนกระทั่งม้าตัวนั้น พามาโผล่อีกฝากของวัง เป็นในตัวเมืองเล็กๆ
เธอสลัดความคิดต่างๆ ทิ้งไป มือน้อยกระชับบังเหียนให้ม้าหยุด จากนั้นผูกม้าไว้หน้าร้านขายของเล็กๆ ก่อนเดินไปสำรวจบ้านเมืองอย่างสบายอารมณ์
ศรีสิรินทร์เดินไปหัวเราะไป เหมือนคนสติไม่ดี
ทำไมนะ นอกวังถึงหายใจเต็มปอด
วันนี้เธอเครียดมากเพราะคอร์สนั่น ที่นางกำนัลอาวุโสบอกสิ่งที่เธอต้องทำ โอ้ แม่เจ้า มันอะไรกันนักกันหน้า ข้อห้ามยิ่งกว่าศีล 227 ข้อของพระภิกษุ สิ่งเหล่านี้เหรอ คือ การเป็นกุลสตรี เป็นเจ้าหญิง และต่อไปต้องเป็นราชินี ไม่ ไม่ ฉันไม่ต้องการ ฉันอยากเป็นสาวไทย ใช้ชีวิตบ้านๆ เป็นนางสาวศรีสิรินทร์ สุรบดินทรเท่านั้น
ต่อไปนี้เจ้าชายยีซาปจะต้องเริ่มเรียนรู้ ว่าตัวตนแท้จริง ของเจ้าหญิงพระชายาผิดฝาผิดตัวนี้เสียที!