เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี ร้ายมาร้ายกลับ

ดวงหน้างดงามของอ้ายฉิงที่ระคนความเสียใจปรากฏในห้วงความคิดของหลี่เฉินกง หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อ

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี ชายที่มีดวงตาสีเดียวกัน

ความจริงเย่ลู่เข่อซิง ไม่ได้อยากจะออกจากหุบเขาอันเงียบสงบที่เขาพำนักอยู่สักเท่าใดนัก แต่เพราะได้รับจ

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี ชีวิตแสนสงบ

เป็นเวลาเกือบปีที่นางหนีออกมาจากที่นั่น อ้ายฉิงนั่งฟังเสียงต้นไผ่เสียดสีกันเมื่อยามมีลมพัด เสียงธารน

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี กบฏหลี่เฉินอ๋อง

รัชทายาทนำกำลังโอบล้อมตำหนักสนมหลิง เสด็จอาที่เขาเคยนับถือตอนนี้เป็นอะไรกัน กลายเป็นคนสับปลับ ไร้ควา

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี พบนางอีกครั้ง

สายฝนที่ตกไปเมื่อตอนบ่ายหยุดไปนานแล้ว บรรยากาศในหุบเขาตอนนี้จึงมีความเย็นชื้นจากละอองฝน เด็กชายพยายา

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี เรือนไม้ในหุบเขา

ร่างบอบบางของใครบางคนยืนอยู่หน้าปากถ้ำ สายลมยามเช้าพัดเอื่อย ๆ เรือนผมสีดำของนางที่ถูกมัดรวบด้วยปิ่น

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี บทส่งท้าย

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี คำนึงถึงความสุขของนาง

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี ทำหน้าที่พ่อ

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี เรือนไม้ในหุบเขา

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี พบนางอีกครั้ง

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี กบฏหลี่เฉินอ๋อง

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี ชีวิตแสนสงบ

เมื่อนางร้ายอย่างฉันต้องหนี ชายที่มีดวงตาสีเดียวกัน