I don't know if I would start considering myself as a nerd freak now. 
Kung wala ako sa Senior area o sa garden, nasa library naman ako. I was mainly here for studying since we have two hours vacant time and gladly, we we're allowed to be out of the classroom.  
Cause I swear, two hours in the room with nothing to do and without a lecturer would be hell for me. Para kasing laging may gyera ang room namin whenever we are vacant! Either na may nago online games, nagkakaraoke sa TV o nagpapa tugtog ng music, may nagvo volleyball pa nga ng papel at ‘di kaya naman ay nagchi chismisan sa isang sulok. 
Gusto ko lang naman ng tahimik na paligid. Gusto ko matulog during vacant time. 
Pero parang kalahati naman ng section namin ang nasa loob ng library. Dito naman kami talaga pinapunta ng subject teacher naming eh, para daw hindi kami pagala-gala sa labas during class hours. 
Nasa bandang likod ako ngayon at pinaka sulok kung saan tingin ko walang makakalapit na gulo. Nakaka dala na kasi nu’ng huling inakala ko na tahimik lang ang magiging study session ko. 
Ngayon kailangan ko tuloy maging witness kapag kinausap na ako about do’n ng head council. 
Sana lang talaga ay hindi na kailanganin na ipatawag pati magulang ko. But so far, so good. Hindi naman ako inaaway o kinukutya nu’ng dalawang babae. But every time I came across them? Parang ready mang lapa ng tao! 
Para na akong maduduling sa kakabasa dito. Malabo na nga ang mata, napaka liit pa ng text nabinabasa. Hay na’ko. Wala ka thrill thrill ang buhay ko tas dumagdag pa ang mga problemang need talaga ma notice. 
May mga assigned task sa'min sa IPHP at sa pagbalik ng teacher naming bukas iche check ang mga nag log sa book. At dahil alam na ng iba naming pasaway na kaklase ang gagawin ni Ma’am, nag log sila sa book at dumiretso na sa canteen! 
Napaka babait talaga. 
I'd rather be here than staying in room. Ayokong tumunganga sa wala and let my brain work on nothing! 
Napapa hikab na ‘ko sa antok habang nagbabasa ng kailangan kong hanapin. Ewan ko ba kung anong trip ni Ma’am o kung mema lang ba itong pinagagawa niya sa amin. I love to read but I got oversimulate sometimes kapag sobrang babad ko na. 
"As a student for years, pet peeve ko talaga ang mag basa ng mahahaba," Simangot na sabi ng kaibigan ko. Si Chamiel. 
I have a very few friends in classroom lang talaga. Para ngang nasala ko na nag mga naging kaibigan ko dati. Aside from Aiah, Chamiel is one of my closest friends dahil halos parehas kami ng ugali. 
But she's extrovert type of person. Kaya nga nagging kasundo ko kahit papaano ang mga kaklase naming ay dahil sa kaniya. Para lang din siyang si Aiah pero mas maliit na version. Si Aiah kasi masungit na makulit, ito makulit talaga! 
Kaya ko ng siya naging close agad. She’s so open for all to be her friend. Napaka social butterfly ng atake niya. 
"Baliw. Pero over achiever at journalist ka?" natatawang sagot ko sakaniya. 
She pouted and flipped the book repeatedly, "Eh kasi naman. Kung gusto ko talagang magbasa edi naging bookworm na lang dapat ako diba?!" 
"Ay wow ah? Sorry parang kasalanan ko a eh 'no?" Asar ko pa sakaniya. Chamiel throw her hands up dramatically, causing her pens to fly and land on the head of someone from our back that caused a sharp tok. 
My eyes widened as I looked back straight in the book I was reading when I saw the guy touched his head. 
"Tangina, 'nu 'yon?" Tanong nu’ng lalaking natamaan ng pen ni Chamiel. 
We both freeze. 
The laugh. 
A little louder than intended. 
"Shhhh!" nagulat kami pareho sa biglang pananaway sa'min ng librarian na nagi-ikot. She glared at us. "This is a library, not some kind of comedy bar." 
Then she walks past us. 
Chamiel pressed both of her hands over her mouth. I immediately duck my head down and bit the insides of my cheeks to contain my giggles bubbling up again. 
"Gago kala ko matatanggalan na 'ko nang Karapatan maging journalist," she said dramatically as she places her hand on her chest. 
"Gaga ka kasi. Mag sorry ka mamaya do'n." Natatawang anang ko sa kaniya pero a hihina na this time. 
Maya maya pa ay umilaw ang cellphone niya na naka patong sa lamesa. Chamiel glances to it and frowns, "Anak nga naman ng putek oh." 
"Ano na naman?" 
"Nakalimutan kong aghali nga pala 'yung meeting naming ngayon for school paper. Baka mamatay sa inis 'yung layout artist naming pogi kapag hindi ko nadala ang draft, pet peeve pa naman ako no'n." 
“‘Yan, puro ka kasi kakulitan.” 
Ngumuso siya ulit na mahina kong ikinatawa, “Alam kong pogi siya at matalino pero napaka maldito g ugali. Ewan ko ba, tas kapag sa iba naming ka journ, ang bait bait niya kala mo anghel talaga.” 
She starts gathering her things, paper, pens, sticky notes, highlighter, at parang lahat ng gamit niya nakalabas na! 
And then she gave me a rushed look, "Iwan muna kita, Sav. Tuloy mo lang ang napaka tahimik mong buhay ah? Mamaya 'yan ingay pagbalik ko." 
“Go lang. Sabihin mong nalate ka kasi nagkaroon kayo ng existential crisis sa quote analysis,” I tease. 
Ngumisi siya, "Baka patayin ako no'n lalo sa inis." 
She waves as she rushes off, half-jogging toward the door. 
I was now left alone at the table, the warm silence wrapping me again. I sigh and fixed to my seat trying to settle in quiet. My pen taps softly against the corner of my notebook. 
I flip through a few pages of notes before setting back my attention to the table. 
Parang wala naman dito 'yung sagot na kailangan ko eh. 
Napalinga ako sa paligid ko at nahuli ko agad ang isang tao na lagi kong iniiwasan. 
There he is.