Weeks had passed, everything went smoothly for me. Today is my first day in Brent Law School. I am quiet nervous about it but I didn't allow it to dominate my excitement as I entered the school. It's bigger than Lacson I admit it, mommy was right all along.
I scanned my form and saw there that my first class is in Room 2A with Atty. Pantaleon.
Since bago pa lang ako, nagpalinga-linga muna ako para maghanap ng taong mapagtatanungan. Masyado yata akong maaga kaya bihira pa ang mga tao sa loob, o 'di kaya'y nasa room na halos lahat?
Kinabahan naman agad ako sa naisip ko. May nakita akong isang lalaking naglalakad. Sinundan ko siya sa paglalakad niya at tumikhim para maramdaman niya ang presensya ko, hindi naman ako nagkamali dahil lumingon siya.
"Sorry sa istorbo pero magtatanong lang sana ako kung nasaan ang Room 2A? I'm a transferee." I flashed my smile. He looked at me and then he smiled too before answering my question.
"Actually dyan din ang punta ko. Tara, sabay na tayo." He said without any hesitation. I mean, minsan lang kasi sa mga taong game talaga tumulong, ang iba kasi minsan sasabihin na busy o ‘di kaya’y hindi ka talaga papansinin for some reason.
"Okay sure, thanks then." Naglakad na kaming dalawa habang nag-uusap. Medyo dumadami na rin ang mga estudyanteng papasok sa building.
"Sus wala ‘yon. Saang school ka pala after dito?" He asked curiously.
"Lacson. It was my choice back then but my mom liked BLS more so she pursued me to transfer, and that’s it." Hindi naman kasi bihira na magtransfer agad ng school lalo na if Law Student ka. Mahirap bumawi, kasi magpapa-good shot ka na naman sa mga professor and attorneys. But mom and dad pull some strings off, kilala kasi sina mom and dad sa school na ‘to for being one of the top students in their time. That's why connection has some kind of essence sometimes, but people do abuse and tolerate it. I don’t want the privilege, pero sometimes talaga nagagamit iyong mga ganitong car, just like now.
Naaninag ko na ang Room 2A kaya binilisan namin ang paglalakad ng kasama ko.
Hindi ko pa nga pala siya kilala pero we did a conversation already. Kaya naman walang pag-aalinlangan ko siyang tinanong.
"Right! I forgot. What's your name nga pala?" I asked and then chuckled a little.
"Dominique Cortez but just call me Dom. Ikaw anong pangalan mo? Kanina pa tayo nag-uusap pero ngayon lang natin naisip magpakilala." He chuckled boyishly. Humawak pa siya sa bibig niya and squeeze it a little to suppress his laugh.
"Oo nga eh. Na-carried away yata sa usapan. Miles Gomez is the name anyway." We both chuckled and then pumasok na din after ng convo namin. Medyo wala pa naman ang ibang mga kaklase namin kaya marami pang upuan na pagpipilian. I searched for a seat, and decided to sit in the right wing beside the window, while Dom sits at my back.
"Hey Dom! ang aga ah. Oh! Miles right??" Nanlalaking pagkakasabi ni Art - the guy that I met sa mall. Tinuro-turo pa ako nito. I was surprised also pero hindi na lumitaw dahil na-overpower na ng reaksyon ni Art.
"Yeah…hello Art." Kumaway ako sa kanya. He smiled at me. Hindi pa siya nakuntento ay inapiran niya pa ako. Natawa na lang din ako sa ginawa niya. Kaya nga lang hindi niya kasama si Lucas, well baka naman hindi siya sa law student? And how ironic it is, mates kami? Well, at least may mga kakilala ako rito, it would be nice.
"Kung hinahanap mo si Lucas, padating na yon." Art said to me while grinning.
"Huh? hindi ah. Ikaw talaga, nagtaka lang ako." I said the truth. Wala naman akong iba pang iniisip bukod doon.
"Wait, do you know each other?" Dom asked us both showing his curiosity at tiningnan kami ng pabalik-balik.
"Oo bro! Siya yung nakuwento ko sayo, yong pinagkaabalahan ng kaibigan namin habang tayo gutom na gutom." They both chuckled but then someone punch Art's shoulder. Nanlaki ang mata ko but then I find out, it was Lucas who punched Art.
"Ouch!! Tangina!" Art exclaimed and touch his shoulder like it is hurting, Dom just keep on laughing hard that's why some of our mates look at us with curiosity.
"Shut up you idiots! You're so nosy." Lucas said to them both. And they stopped. Pinasadahan kong muli ng tingin si Lucas. He's really serious, sometimes he's cold, but oftentimes masungit siya. But maybe, it was just his defense mechanism or what?
I gulped twice when he caught me staring at him for long. Umupo si Zairo sa gilid ko habang umupo naman sa gilid ni Dom si Art, nagulat ako kung bakit tumabi siya sa akin pero hindi ko na pinansin ‘yon.
Iginiya ko na lang ang tingin ko sa white board at pagkatapos ay tinanaw na lamang ang labas. Marami ng mga estudyante ang nasa loob ng building. Unti-unti na ring nagsipunuan ang upuan sa room namin.
After minutes of waiting Atty. Pantaleon came, I supposed.
"Good morning everyone." He said using his low and authoritative voice. Bilog na bilog ang boses niya na aakalain mong news caster or iyong nasa radio station.
"One thing I require you in this course is not to be late. Is that clear?" He continued.
"Yes sir." We all said in chorus with strength.
Mahirap ang subject kapag second year ka na sa Law, it is like double struggles ang mararanasan mo. Kaya napaisip na lang ako sa mga susunod na taon at baka hindi ko kayanin ang weight ng subjects. He immediately scanne his eyes like a hawk until he finally saw me.
"Anyway. I was informed that we have a transferee coming from Lacson. Please stand up and introduce yourself so your classmates will get to know you." He signalled me to come in front. I automatically stand up and made my way in front. Inalis ko na ang kaba na nararamdaman ko at ngumiti na lamang. They are all looking to me, waiting for me to speak up.
"Hello everyone. I am Amara Miles Gomez. I hope to get along with all of you." I flashed my genuine smile while intertwining both of my hands to ease my nervousness. Nang matapos kong sabihin yun ay may isang lalaki ang nagtaas ng kanyang kamay.
"Atty. excuse me but allow me to ask Miss. Miles if she's still single." He smirked while looking at me. Nangunot ang noo ko sa tanong niya.
Nagsihagikhikan naman ang iba kong kaklase, ang iba'y ngumiti lang, at ang iba naman ay nag-aapiran pa sa tuwa.
Is it necessary to know my relationship status? I don't think so. Pero hinayaan ko na lang at sinagot dahil wala namang malisya. Well he's just asking me right?
"Single." I said at ngumiti ng kaunti kahit puno na ako ng hiya sa katawan. I just wanted to sit down right now. Naghiyawan ang mga lalaki kong mates. I don't know but I suddenly felt awkward looking at them. Hindi ako sanay sa ganito.
Mabuti na lamang at Atty. Pantelom interrupted which enable for the boys earlier not to prolong questioning me about my private life.
"It's enough Mr. Dizon, Ms. Gomez you may sit down on your chair." Agad naman akong pumunta sa upuan ko. Ngunit hindi nakaligtas ang iritadong tingin ni Lucas sa akin kahit na kinukulit-kulit siya nina Art at Dom.
"Tsk." I heard him hissed.
Napalingon ako sa kanya pero sa unahan na siya nakatingin habang bored na nilalaro at pinaikot-ikot sa kamay niya ang ballpen. I badly wanted to ask him if what's wrong but I shut my mouth.
"Pissed-off yarn?" Narinig ko pang sabi ni Dom sa likuran ko habang mahinang tumatawa. Sapat na para hindi marinig ni Attorney.
Mabuti na lamang at hindi nagpa-recit si Attorney sa amin pero nagbigay naman ng sandamakmak na readings para sa next meeting. Nag-cramming agad ang mga ugat sa ulo ko dahil sa daming readings na binigay ni Attorney. First day pa lang pero tadtad na kami ng readings.
Law school life sucks. Hindi na muna ako dumeretso sa cafeteria at pumwesto muna sa isang malaking kahoy ng mahogany malapit sa isang bench. Buti na lang at walang masyadong tao.
Naupo ako doon, kinuha ko ang cellphone at wireless earphones ko sa bag para makinig ng music. I scanned my music and choose tears in heaven. This one is my favorite music, although the lyrics seems so emotional, it's wonderful. Habang nakikinig ay kinuhanan ko ng picture ang mga punong nagsasayawan dahil sa malamig na hampas ng hangin.
I posted it in my IG story with a caption, Peace. I love peace, and I found it in nature. That's why I love taking adventures especially climbing to mountain and witness the sunrise. Sometimes, I wonder how it feels to witness sunsets and sunrise with someone whom you love romantically. I haven't been in a relationship ever since. Well, it's my choice.
Pinikit ko ang aking mga mata habang dinadama ang malamyos na dampi ng hangin sa aking balat habang nakikinig sa musika. Binuklat ko ang aking mga mata at inilibot kong muli ang paningin ko sa paligid. Doon nakita ko si Lucas sa pinakagilid ng bench, medyo malayo sa gawi ko. Nagulat ako dahil nadoon siya, nagtagal ang pagkakatitig ko sa kanya. Watching him from afar is peaceful too. I don't know but I suddenly felt something strange in my heart as I look at him.
Hindi rin nagtagal ay aksidenteng nahuli niya ang mga mata kong nakatingin sa kanya. Hindi ko alam ang gagawin ko kaya naman mabilis akong tumayo at kinuha ang bag ko saka ako nagmadaling naglakad. Ngunit sa kasamaang palad ay natapilok ako.
Great, just how great the timing is.
"Aray." Napangiwi ako dahil sa hapding naramdaman ko sa parteng kanan ng palad ko dahil ‘yon ang unang bumagsak sa batong medyo matulis at nagsilbing pantukod ko.
Ugh! Bakit kasi ako nagmamadali? Hindi naman ako inaano diba?
Pinilit kong tumayo pero hindi ko kinaya. Hanggang sa dumating si Lucas sa akin. Lumuhod ito at kinuha agad ang kamay kong may galos.
"You are so careless. Bakit ka ba kasi nagmamadali." He said while helping me get up. He suddenly put his right arm in my waist for support and the other one is holding my bag.
I blushed when I noticed how awkward I am in our position. Nakapulupot pa ang dalawa kong kamay sa leeg niya. Kaya malapit ang mukha namin sa isa't isa habang pinapagalitan niya ako sa nangyari.
"Sorry. A-ano kasi naiihi ako k-kaya nagmamadali akong umalis." I said.
Okay, lies Amara Miles! Come on. Sabihin mo na na-bother ka lang talaga sa titig niya. Pero syempre hindi ko sinabi. Nakakahiya kaya ‘yon. Ano na lang ang sasabihin niya?
"Well next time watch your step kahit nagmamadali ka." He exclaimed without looking at me at pinaupo ako sa bench na inupuan ko kanina. Tumango na lang ako sa kanya at napanguso. Looking so defeated.
"Kaya mo pa bang tumayo at maglakad? We need to disinfect your wound." Masyadong malalim at malamig ang boses niya kaya naman wala sa ulirat kong tumango sa kanya.
"Then let's go to clinic. I'll take you there." He signalled me to hold on his back. He began to bend his knees, he looked at me and then tap is back.
"Faster Ally! Kung ayaw mong sumampa, bubuhatin na kita." Bakas sa kanya ang kaunting iritasyon habang naka-bend siya. Kahit na nahihiya akong sumakay sa likod niya, wala rin naman akong magagawa dahil masakit ang paa ko.
Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko habang buhat-buhat niya ako. Rinig ko ang hiniga niya. It seems like, it's a music to my ears. Ewan ko pero lumalakas ang tibok ng puso ko, I wonder kung nararamdaman niya ba or naririnig.
Mas lalo kong pinulupot ang pagkakayakap ko sa leeg niya, sakto lang para hindi siya masakal. Amoy na amoy ko rin ang pabango niya. Ang bango!
"If you wanted the smell off my shirt I can give it to you." He chuckled sexily. Tinanggihan ko naman agad ang paratang niya.
"Huh? H-hindi ah. Assuming ka naman." Tinapik ko nang konti ang dibdib niya.
"Uh-huh? Sige deny pa." He keep on teasing me and I saw the side of his lips rose to amusement and joy.