NAPAPAGOD na ang mga Paa ni Pamela. Reklamo nadin siya ng Reklamo sa Lalaki. Mabuti pa nga si Talesa kasi kinarga na nito. Di naman siya naiingit. Natapilok kasi ang kakambal at medyo nasugatan.
Idagdag pang nagugutom nadin siya. Hindi naman siya si Wonder Woman na kayang maglakad ng napakalayo. Idagdag pang mas gamit niya ang Buntot kesa sa mga Paa niya.
Ang kaninang ilalim ng Lupa ay lumusot sa isang Kagubatan. Maraming prutas doon at natatakam na siya. May isang Ubas na nakakuha ng pansin niya.
Para bang tinatawag siya niyon dahil narin siguro sa Gutom.
Agad siyang lumapit sa isang Puno at Pumitas. Saka agad kinagatan iyon. Nauna na sina Talesa sa kanya kaya humabol siya sa mga ito para ipagmalaki ang nakuha niyang Ubas.
Tumabi siya kay Sakib at ipinakita rito ang Ubas. "Ang sarap-"
Nagulat pa siya ng bigla iyong tabigin ni Sakib at ibinaba si Talesa. "Bakit mo kinain iyon?!"
"H-huh? Bakit hindi?"
"May lason ang mga Prutas dito. Iluwa mo."
Agad naman niyang iniluwa pero nakain na talaga niya ang iba. "P-paano na?"
"Bakit dimo hinintay na makarating tayo sa aking Tahanan? Hindi ako nagsasalita para mas mapabilis ang lakad natin. Hindi ko alam na kumakain kana pala niyan."
"Sakib, wag kanang magalit sa kanya. H-hindi niya alam. Ano ang maaaring gamot?"
"Saka na natin pag-usapan kapag nandoon na tayo." Itinuro nito ang isang Bahay sa may di kalayuan. Napayuko naman siya. Natatakot siya.
Pagkatapos ibaba si Talesa sa Kama ay hinarap naman siya ni Sakib. "Hindi ako galit, Pamela... Ngunit talagang hindi mo dapat kinain iyon... Ang lason ay dumaan na sa Katawan mo." Anito ng hawakan ang kanay niya at damhin ang Pulso niyon.
"Wala bang lunas?" Tanong ni Tale.
"Meron. Isang Halik ng pag-ibig. Ang halik ay dapat ibigay ng lalaki kay Pamela kung ang lalaking iyon ay agad na minahal si Pame kahit unang kita palang."
"May pag-asa pa!" Ani Talesa. "Magaling si Pamela sa pang-aakit."
Napailing naman siya. Nanghihina siya sa Loob. Para bang tunay na may lason nga doon at unti-unting pinapatay ang ibang Parte ng katawan niya.
"Umeepekto na ang lason." Ani Sakib. "Kapag lumipas ang Gabi at dika padin nalulunasan. Wala kanang buhay kinabukasan."
Nilingon naman niya si Talesa saka pinahiran ang luhang namumuo sa mga mata niya. Ayaw pa niyang mamatay. Sino ba ang gusto?
"Kapag ang sinomang hahalik sa iyo, ang lason ay mapupunta sa katawan ng taong iyon. At iyon ang mapapatay."
"Sige na Pamela, maghanap kana." Ani Talesa.
"Ngunit." Dugtong ni Sakib. "Isang Sumpa ang kalakip ng lason na iyan. Sa Tingin ng mga lalaki, ika'y isang Oso. Sinadyang gawin ang sumpang iyan kaya wala na tayong magagawa pa."
Napahagulhol naman siya. Niyakap naman siya ni Talesa. "Ayukong mangdamay ng iba, Tale..."
"P-pero diko kayang mamatay ka."
"Pero mas dimo gugustuhing may iba pang mamatay. Tsaka kagaya ng sinabi ni Sakib, sinadya ito. Imposibleng magamot pa ako."
"Huwag kang mawalan ng lakas ng loob."
Pero kailan nga ba siya nagkaroon ng lakas ng loob? Eh sa Pagsasanay nga ng pabilisan ay di niya magawa.
"Ilang oras na lang ba ang itatagal ko?" Tanong niya kay Sakib na nakatalikod sa kanila at naghahanda ng makakain.
"Tatlong oras nalang at maggabi na."
Nagulat pa siya ng biglang humagulhol si Talesa. Natawa nalang tuloy siya kahit labis ding nag-aalala.
"Sulitin nalang natin."
KAGAYA ng napagplanuhan, naghanda sina Kiarra sa muling pagsalakay ng mga Hukbo ni Portia. "Nakahanda na ang net," Aniya. "Tiyak na mabilis silang mahuhuli ng mga iyon."
"Mas tinaliman konarin ang aking Espada." Ani Elvis sabay taas sa Espada nito.
"Mabuti." Ani Rhino sabay tingin sa nakatulog ng si Kathryn. "Kapag nagtagal pa siya sa ganyang kalagayan ay baka dina kayanin ng katawan niya. At iyon ang hindi ko hahayaang mangyari. I can't let her die. Baka ikamatay ko rin." Napatango naman siya saka nagpaalam ng lumabas dala ang espadang para sa kanya.
Marunong naman siya sa paggamit niyon. Sa Kaharian nila'y tinuruan siya dahil siya ang susunod na Reyna.
"Kiarra." Napalingon siya at nakita si Elvis. "Wag kang lalayo sa tabi ko."
Napataas naman ang kilay niya kahit sa loob niya'y kinikilig siya dahil matagal nadin niyang tipo ang lalaki. "Kaya kong protektahan ang aking sarili, Elvis. Wag kang mag-alala."
Ngumiti naman ito. "Alam ko iyon... Ngunit hindi natin alam kung ano pang kayang gawin ni Portia. Baka ikapahamak mopa."
Tumango siya. "Naiintindihan ko. Pero dimo na ako kailangang bantayan pa. Gagawin ko ang lahat para mailigtas ang Mundo ng mga Bampira sa masamang hangarin ni Portia."
Nagulat pa silang dalawa ni Elvis ng Apat na Lobong nagiging Tao ang tumalon sa harap nila. May hawak ding mga Espada ang mga ito kaya inihanda rin nila sa kanila.
Napatingin siya kay Elvis at ito rin sa kanya. Saka sabay na silang sumugod sa Apat. Dalawa dalawa sila.
Tumakbo siya sa kabilang bahagi. Sinundan siya ng Dalawa. Doon na niya kinalaban ang mga ito.
Sipa sa isa saka suntok naman sa kabila kapag nakakakuha siya ng pagkakataon. Nahihirapan siyang patamaan ang mga ito ng Espada dahil mabilis na nakakayuko sabay palit anyo bilang Lobo.
"Elvis!" Muntik na siyang makagat ng isa. Napaatras siya.
Nabigla siya ng magsilutangan ang dalawang Lobo. Nang lingunin niya si Elvis ay nakangiti ito sa kanya habang ang dalawang lobong Kalaban nito'y tumba na.
Sa isang kisap mata'y ang mga nakakutang na lobo'y naging Abo.
Lumapit siya dito. "Saan mo iyan natutunan?"
"Galing ang kapangyarihan kong iyon sa aking Tiyang Celestina. May maitim siyang mahika at namana ko iyon. Ngayon ko lamang naisip na puwede kopala iyong gamitin dito."
"Pero paano? Si Rhino ba'y may kapangyarihan ding ganyan?"
Umiling ito. "Ako lang. Nang magkasakit ako'y si Tiya Celestina lang ang nandito. Ginamot niya ako gamit ang kapangyarihan niya at ang iba doon ay pumasok na sa katawan ko."
Napangiti naman siya. Tama.
May kapangyarihan din siya. Dahil sa pagmamadali sa paggawa ng plano kanina'y nakalimutan na niya iyon.
Dahil sa Kapangyarihang taglay niya. Tiyak na mas madaling mauubos ang mga Kalaban.
Liwanag.
Ngunit paano ang mga Lobo?
Tanging mga Paniki lang ang kaya niyang talunin sa liwanag na kapangyarihan niya.