Sean POV
Nandito ako ngayon sa mall at naglilibut-libot, ewan ko kung bakit ko ginustong pumunta dito eh wala naman akong bibilhin at mas lalong hindi ko hilig ang magpunta ng mall. Depende nalang kung kasama ko si Chonna dahil 'yon ang hobby niya na sinosoportahan ko. Naalala ko na naman siya, 'yung babaeng mahal ko na ex-girl friend ko na ngayon. Bakit ba kasi ang hirap makalimot ng puso.
Mas nakakainis lang dahil siya 'yung nakipag break at bago pa magpasukan 'yon. Gandang pasimula ng klase--- break with your girl friend. Tapos malaman-laman ko nalang na sila na no'ng Levi na 'yon. Di hamak na mas may itsura ako kaysa do'n. Ang lupit! Ang bilis niyang makahanap ng iba. Ibang klase.
Nilibot ko ng tingin ang paligid at nakaka-inis lang dahil nasa girls section ako. Wala naman akong bibilhin dito, bakit ba hindi ko napansin na nandito na ako? Kung si Chonna siguro ang kasama ko ay okay pa, pero ako lang mag-isa. Agad na akong tumalikod saka naglakad papalayo sa lugar. Dire-diretso lang ako dahil baka mapagkamalan pa akong bakla nito. Didiretso na sana ako palabas ng botique nang may mapansin akong babae sa gilid.
Napakunot-noo ako dahil parang pamilyar siya. Nabigla ako ng maalala ko siya. Walang iba kun 'di 'yung babaeng nanuntok sa akin ng unang araw nang pasukan. Tingnan mo nga naman. Napangisi nalang ako habang nag-flash back sa isip ko ang mga nangyari.
.
.
.
"Excuse me, saan po ba 'yung Science Lab?" Magalang na tanong niya sa akin.
Walangjo! Sa dinami-rami ng pwedeng pagtanungan ay ako pa talaga? Wala ako sa mood dahil naiinis ako. Sino bang hindi maiinis kapag nakita mo 'yung ex mo na may kasamang lalaki? Umagang-umaga pa!
"Anong year mo na?" Tanong ko sa kanya.
May idea na ako sa year level niya pero gusto ko lang masigurado para tama ang banat ko sa kanya. Gusto ko kasi siyang turuan ng leksyon. Kung bakit? Hindi ko alam basta 'yan ang naisip ko. Mas marunong pa kayo sa isip ko?
"Fourth year na po."
Tama nga ako. Ka-batch ko siya pero seryoso? Science Lab hindi niya alam? Eh sa second floor lang naman 'yun.
"Fourth year kana tapos science lab lang hindi mo alam." Bigla ko nalang nasabi 'yan.
Nakakapagtaka lang kasi. Pumapasok ba siya? Science lab lang hindi niya alam? Napansin ko ang pagka-offend niya pero hinayaan ko lang. Nasabi ko na eh, alangan namang bawiin ko pa.
"Aba't kaya nga nagtatanong kasi hindi alam diba? Ba't hindi mo nalang sagutin? May mawawala ba kung sasagutin mo?!" Sigaw niyang sabi sa akin.
Expected ko na gano'n ang magiging reaksyon niya pero talagang kailangan na isigaw pa niya?
"Anong section mo?" Tanong ko sa kanya.
"B-bakit?"
"Malamang para malaman." Tignan mo, kanina siya ang nagsasabi sa akin na kaya siya nagtatanong para malaman niya. Ano ba sa palagay niya ang tinatanong ko? Siyempre diba gusto kong malaman?
"Seven. 4-G7 ee ikaw?"
Ah. Lower section pala siya kaya naman may pagka-war freak ang isang 'to.
"Kaya pala ganyan ugali mo. Hindi ka marunong gumalang, ikaw na nga 'tong nagtatanong ikaw pa 'tong galit. Ganyan ba talaga kayo?" Sabi ko sa kanya. Naiirita kasi ako. Bakit ba may mga ganitong tao ngayon?
"Bakit sino kaba? Anong section mo?" Tanong niya sa akin. Siya naman ngayon ang nagtanong.
"4-A ako." Mabilis na sagot ko sa kanya. Nagtatanong eh.
"Kaya naman pala ang taas ng tignin mo sa sarilimo at ang kapal pa ng confident mo dahil 4-A ka!" Sigaw na naman niya sa akin.
Sumosobra na 'to, eh. Sigaw nang sigaw ano bang akala niya sa akin? Bingi?
"Kung 'yan ang pag kakaintindi mo bahala ka," Sagot ko sa kanya saka ko na siya tinalikuran pero agad rin naman niya akong pinigilan.
Nagulat ako nang bigla na lamang niya akong kinuwelyuhan saka ako binigyan ng isang suntok. Napamura pa ako dahil sa ginawa niya. Ang lakas kasi eh, oo babae siya pero ang bigat ng kamay niya.
Agad rin naman akong nakabawi--- pinilit kong hindi ipakita na nasaktan ako dahil masakit sa ego 'yon. Lumapit ako sa kanya, as in lapit. Nakita ko sa mga mata niya ang pagkailang niya at napangisi nalang ako ng bigla siyang pumikit. Ano bang akala niya? Hahalikan ko siya?
"Go to the principal's office," iyon lang ang sinabi ko saka na ako umalis sa lugar na 'yon dahil dumarami na ang nakiki-usyuso.
.
.
.
Ibang klase talaga ang araw na 'to. Hindi ko tuloy masabi kung ang malas ko ba o suwerte. Napailing na lamang ako sa nasa isip ko.
Pinagmasdan ko ang itsura ng babaeng 'to, oo babae talaga dahil hindi ko naman alam kung ano ba ang pangalan niya.
Naka-dress siya na color red na may stripe na kulay white. Parang checkered kaso pa dress 'yung style at sa nakikita ko, isa lang ang masasabi ko. Ang ganda ng taste niya. Maganda siyang pumili ng damit. Bagay kasi sa kanya 'yung suot niyang 'yon. Saktong-sakto ang haba para sa kanya pati na rin ang korte ng damit ay bumagay sa katawan niya at--- teka, bakit mali? Bakit naka-rubber siya?
Okay na sana eh, maganda na ang dress. Bagay sa kanya ang kulay dahil lalong lumutang ang kaputian niyang taglay tapos biglang sisirain ng rubber shoes niya? Napuri ko pa naman siya. Nasabi kong magaling siyang pumili ng damit. Parang gusto ko ng bawiin 'yon dahil ayoko ng pagpili niya sa sapin niya sa paa.
Namalayan ko na lamang ang sarili ko na naglalakad palayo sa kanya at kasalukuyan nang tumitingin ng sandals para sa kanya. 'Wag niyong gawing big deal 'to, naawa lang ako sa tao at baka pagtawanan pa siya ng iba. Marami akong nakitang iba't-ibang disenyo ng sandals. Okay naman sila, pero hindi pa ako nagkakasiya sa ganoong style. Paglingon ko sa kabilang bahagi, napansin ko ang kulay pulang wedge. Bigla tuloy akong napangiti. Mas okay 'yon dahil red and white naman ang suto niyang dress. Bagay na terno itong red wedge. Agad ko na 'yong binayaran sa cashier saka na bumalik sa lugar kung saan ko siya nakita.
Natigilan ako sa paglalakad ng matanaw ko na siya. Ano bang sasabihin ko sa kanya? Tatanggapin ba niya itong sandals na binili? At bakit ko ba siya binilhan--- yeah right, naaawa ako sa kanya lalo't mag-isa lang siya. Pero paano kung tanungin niya ako? O worst eh, ipagtabuyan niya ako?
Bakit kung kailan may dahilan na ako para lapitan siya ay saka naman ako nag-aalangan. Ang nangyari sa amin sa school ay kagagawan niya. Tama! Siya ang atraso sa akin kaya hindi dapat ako natatakot na lapitan siya lalo na ngayon na ako na ang nagpapakumbaba at tutulong. Oo, gano'n na nga!
Lumakad na ako palapit sa kanya dahil na rin naagaw na niya nang tingin ang mga taong nasa paligid niya. Baduy kasi kung tingnan ang style ng ayos niya kaya naman tuloy iba ang reaksyon ng iba.
"I-ikaw?" Gulat niyang tanong sa akin nang makita niya ako. "A-anong ginagawa mo rito? Stalker ba kita---"
"Kilabutan ka nga sa sinasabi mo," pagpuputol ko sa sasabihin niya. "Unang-una nakita lang kita riyan. Baka ikaw ang stalker ko at sinusundan mo ako hanggang dito?" Pang-aasar ko sa kanya.
Napansin ko kaagad ang gulat sa mukha niya saka iyon napalitan ng iritasyon.
"Ang kapal talaga ng mukha mo, ano? At ngayon sa akin mo pa ibabato ang pagiging stalker? Huh! Manigas ka, hindi lahat ng babae sa school ay kaya mong idaan sa mga banat mo!" Nanggagalaiting sabi niya.
Heto na naman ... Bangayan na naman.
"Oh," sabay abot ko ng paper bag.
Tiningnan lang niya ang kamay ko saka iniwas ang tingin sa akin. Mukhang wala siyang interes sa hawak ko.
"Binilhan kita ng sandals, hindi ko nga lang sigurado kung kasya sa iyo, pero at least magmumukha kang presentable kaysa sa ayos mo ngayon," malumanay kong sabi.
"B-bakit?"
Hindi ko alam kung anong isasagot ko sa tanong niya kaya naman napakunot-noo nalang ako. Sira ba siya? Eh ako na nga itong nagmamagandang loob sa kanya.
" 'Wag ka na ngang magtanong," saka ko mabilis na kinuha ang kamay niya para ilagay ro'n ang paper bag. "Magpalit kana, pinagtitinginan ka na ng mga tao."
Nakita ko ang pasimple niyang pagsulyap sa paligid at tama nga ako. Pinagtitinginan na kami dahil na rin sa naging pagtatalo namin. Akala yata ng mga ito na may relasyon kami--- at ano ba itong iniisip ko!? Parang hindi ako lalaki kung mag-isip. Tsk!
Nang tingnan ko ang kaharap ko ay busy na siya sa pagpalit ng sapin niya sa paa. Akala ko ay magmamatigas pa siya, mabuti nalang at hindi.
©J. O. Arandia