SATURDAY
MANSION DE GENDIVE
“Hindi ba magtataka si tita Amy na nandirito ako sa mansiyon niyo?” kinakabahang tanong ko na ngumunguya ng bubble gum para maibsan ang nararamdamang kaba.
“Kami lang naman ni Nhaian ang naiiwan tuwing weekends. Don't worry,” he assured.
Kakalbuhin talaga ako ni daddy!
Ba't ba kasi 'di ko matanggihan ang charismatic na lalaking si Theros?
“Are you okay? Namumutla ka,” usisa ni Theros na tumigil sa paglalakad, sinusuri ang kabuoan ng aking mukha.
Kailan pa namahay ang mga paru-paro sa tiyan ko? Bakit nagkakagulo sila sa loob?
Ramdam na ramdam ko ang init sa aking pisngi ngunit nanlalamig ang aking mga kamay. Patuloy niya akong sinusuri na akala mo'y isa siyang bihasang doktor na malalaman ang sakit ko sa pamamagitan ng kanyang paninitig.
“O-Okay pa naman,” I stuttered that made me cursed silently.
Iniwan niya muna ako sandali sa sala dahil may kukunin lang daw siya sandali sa kanyang silid. Kaya ito ako, parang magnanakaw na kung makasuri ng mga gamit ay tutok na tutok. Ang ganda-ganda ng pagkakadisenyo ng kanilang bahay. Pati mga furnitures, kulay ng silid na ito at mga gamit ay napakaelegante.
Tumayo ako at nag-ikot-ikot sa kanilang sala. Tinitigan ko ang isang agaw pansin na malaking painting na nakadikit sa pader. Isa itong abstract painting na may madilim na kahulugan. Mahilig ako sa mga ganito at minsa'y nagpipinta rin kung kaya't may background ako kahit papaano sa ganitong klase ng painting.
Sino kaya ang nagpinta nito?
Bakit ang lungkot?
Mabilis akong napalingon sa pagkabasag ng kung anong salamin sa likuran ko. Mali, vase pala 'yong nabasag. Bumungad sa akin ang animo'y nakakita ng alien na si Nhaian. Ngayon ay bulaklak na lamang ang nasa kanyang kamay dahil nabitawan na niya ang pasong sana ay paglalagyan niya ng mga ito.
“Why are you here?” Nagsimula siyang umatras palayo sa akin kaya ito ako napapaabante ng hindi man lang nag-iisip. Natapakan ko ang iilang bubog dahilan para magbalik ako sa ulirat.
Kapwa gulat kami sa presensya ng isa't isa. Nanlaki ang aking mga mata sa iilang patak ng dugo na naiiwan sa sahig. Aabante pa sana ako para makaalis nang muli siyang sumigaw. “Stay right there! Bob* ka ba?!”
“What's happening here?” Kapwa napalingon kami kay Theros na nagulat din sa tumambad sa kanya. Nagpabalik-balik muna sa akin at kay Nhaian ang kanyang tingin bago ako tuluyang hinila paalis sa mga bubog at ipinaupo sa sofa. Nahagip ng mga mata ko ang natatarantang si Nhaian na nagawang tumakbo palayo at palabas. Takot na takot siya sa akin at tila hindi mapakali sa presensya ko.
“What did he do? Tell me,” nag-aalalang tanong ni Theros habang sinisimulang gamutin ang mga sugat ko sa paa. Hindi naman ganoon kalalim ngunit maraming dugo ang lumalabas dito.
“Aksidente lang 'yon. Nagulat lang siya sa presensya ko,” paliwanag ko na hindi makatingin sa kanya ng diretso sa kadahilanang ang lapit lang ng kanyang mukha sa akin.
“Introvert nga kasi ang isang 'yon at idagdag pa ang phobia niya. Ako na ang hihingi ng paumanhin sa mga nangyari, Addi.” Huminga siya ng malalim at heto na naman ang paninitig niya. Hindi niya alam na may nagdidisco na sa kaloob-looban ko.
“Ang hirap niya palang i-pursue kung gan'on,” pag-iiba ko sa usapan para mawala ang pagkailang ko sa kanya.
“Hmm, let's see...” Tinapos niya muna ang paglalagay ng bandage sa paa ko bago muling nagsalita. “...Addi. If he'll continue to hurt you like this, tell me. You can back out anytime and forget my favor. Kahit ngayon pa man, na-a-appreciate ko na ang pagtulong mo.”
“Let's see then. I'm always ready to face new challenges. Wala 'to,” I smiled sweetly, pilit na nagpapa-impress kay Theros.
Hindi ang isang Nhaian ang sisira sa oportunidad na pinagkaloob sa akin ni tadhana. Magtatagumpay ako kahit sa anong paraan. Kukunin ko ang loob at puso ni Theros sa pamamagitan ng pagtulong sa introvert na 'yon.
Sinama ako ni Theros sa tambayan ni Nhaian malapit sa garden kung saan kami unang nagkita. “Kakaibiganin ka rin niyan 'pag gumaan na ang loob niya sa'yo. We can work on that before you can finally ask him to date you.”
Tsk. Ang sama pakinggan!
At ako talaga ang magpupursue sa kanya a? Ibig bang sabihin nito, ako na rin ang manliligaw?
Yuck, ang laswa.
“Ilayo mo siya rito, Theros!” madiin niyang pakiusap sa malamig na boses. Napalunok siya ng ilang ulit at yumuko. Nilalaro ang kanyang mga daliri, halatang natataranta. Hinawakan ni Theros ang kanyang kaliwang balikat ngunit may suot-suot na siyang gloves na siyang kinuha niya kanina.
Nahahawakan naman pala nila si Nhaian. E, ba't pa ako kailangan dito? Pwede namang mag-gloves na lang lahat ng hahawak sa kanya.
“Calm down, Nhaian. Naglilibot lang siya sa mansiyon para makahanap ng ideya sa class project nila,” pagsisinungaling ni Theros na ikinatango ko. “Don't worry, she won't hurt you.” Parang bata si Nhaian na pilit pa ring kinukumbinsi ni Theros para kumalma.
“J-Just don't touch me.” Bahagya niya akong dinapuan ng tingin bago tumayo at pumasok sa maliit na kubo sa 'di kalayuan.
Rinig ko ang malalim na buntong hininga ni Theros habang nakapamaywang na tinititigan ang kubo kung saan pumasok si Nhaian. “It's really hard to tame a real introvert. Mag-ingat ka sa kanya dahil iba siya kung magalit. Just don't make him angry, Addi,” paalala niya na kababakasan ng pag-aalala at pangamba. Napalunok ako ng wala sa oras.
Geez, nakakagoosebumps!