DISCLAIMER: This is a work of fiction.
Names, Characters, Businesses, Events, Places and incidents are either the product of author's imagination or used in fictitious manner.
Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.
Expect the typo graphical errors. Grammatical errors and the wrong spellings
Plagiarism is a crime.
Thank you!
BLURB:
Our emotions are like a roller coaster.
We feel happiness, sadness, anger, annoyance and pain. Aris, she thought there was nothing more painful than the pain she felt when her parents died due to the explosion of their company. Dahil ni hindi niya man lang nasaksihan ang itsura ng kaniyang magulang. She was just a baby when her parents died. At ang malungkot pa rito, hindi pa nahuhuli ang taong nag pasabog ng kanilang kumpanya.
So she and her friends, they themselves are investigating the death of their parents. Because her three friends, their parents were also victims of the explosion. Aris will be transferred by her grandfather to Mirtol Academy that is not ordinary, because the students there are gangsters. At that school, she would also find people who had been victims of the explosion.
Kagaya din ba ng mga taong iyon si Aris na gustong makapag higanti? Kung mag tutulungan silang lahat, makukuha kaya nila ang katarungang kanilang hinahangad? And Aris, will she get her revenge?
--
PROLOGUE
"Mamili ka Aris, isa lang sa kanila ang pwede mong iligtas. Pero ayusin mo ang pag pili, nang hindi ka mag sisi sa huli."
Isang ngisi ang sumilay sa labi ng babae habang nakatutok ang kan'yang baril kay Aris na walang bakas ng emosyon sa mukha.
"Kaya mo siguro ito ginagawa dahil papansin ka. Wala kasing nag mamahal sayo kaya kawawa ka."
"Shut up! Or else I'll kill you!"
"Jaan ka naman magaling, ang kumitil ng buhay. Hindi na ako mag tataka kung papatayin mo kaming lahat dito, dahil alam ko naman na ang demonyong kagaya mo ay walang puso, oh I forgot, ang mga demonyo pala ay walang puso. Kaya pati anak mo, pinatay mo!"
Bang!
"Shut up! I didn't killed him! You are the one who killed my son! Mamatay kana!"
Bang!
--
The police have arrived, pero lahat nag kakagulo na. The ambulances, the police, they don’t know who to go first. Ang gulo ng kapaligiran. Maraming bangkay na ang nakahandusay sa malamig na semento habang naliligo sa kanilang mga sariling dugo.
"Let's go guys! Umalis na tayong lahat dito!" sigaw ni Kenneth.
"No! Aris is still inside! We can't leave her here!" saad naman ni Zheynn. Tatakbo pa sana siya sa loob ng building pero hinarang siya ni Allen.
"No Zheynn, there's a bomb inside and the bomb will explode in a few seconds! Dito ka na lang," saad ni Allen.
"The f*ck, Allen? Can you hear yourself? You want me not to go inside?! Aris is inside that building! Your cousin Allen, is inside and you want us to let the bomb explode while your cousin is inside that building?!"
"B-but Zheynn... you saw it .. Dianne shot her and—,"
"F*ck with your excuses! Aris is my best friend, our friend! Your cousin! And will you just let her die there? Guys, will we let Aris die after she forgives and saves us? Troy Van, help me!"
"Bitawan niyo nga si Zheynn! Kung ayaw niyong iligtas si Aris, puwes kami ang mag liligtas sa kaniya! Ang totoong kaibigan, hindi mang-iiwan para lang mailigtas ang sarili."
Hinawakan ni Lindsay ang kamay ni Zheynn at Sofia para sana pumasok sila sa loob pero ang buong Head na ang humarang sa kanila, pati na rin si Troy Van.
Hindi naman makapaniwala ang tatlo sa ginawa ng sampu.
"Get out of our way!" sigaw ni Sofia.
"I know it's hard to believe, but your eyes saw what happened, Dianne shot Aris and ... A-aris died! And I won't let you three die either ..." aniya ni Troy Van.
"Well, we would rather die with Aris than save ourselves. Now, get out of our way!" saad pabalik ni Zheynn.
Nang bigyan silang tatlo ng daan, ay siya namang pag yanig ng lupa kasabay ng pag guho ng building. Napaupo ang ilan sa kanila habang ang iba naman ay napatakip ng mata sa lakas ng pag sabog.
Nag unahang lumabas ang mga luha nila sa kanilang mga mata.
"Aris!"
--
Lahat ng tao mamamatay, maaaring hindi pa ngayon, bukas, o kahit anong oras o araw pa 'yan. Lahat ng bagay walang kasiguraduhan, kaya bago pa mahuli ang lahat, gawin mo na 'yung mga bagay na matagal mo ng gustong gawin para hindi mo na ito pag sisihan sa huli.
Ang pag papatawad? Madali lang sabihin 'yan, pero mahirap gawin. Lalo na kung talagang nasaktan ka, alam kong itatanong n'yo rin... "papatawarin ko pa rin ba siya?" mag dadalawang isip pa rin kayo, kasi dalawa ang nag dedesisyon sa buhay ng tao, ang puso at isip.
Minsan mahirap ng mag tiwala, nakaka trauma 'yung sakit na nauna, pero kahit mahirap... hindi naman masamang mag try ulit 'di ba? Kung ang Diyos nga ay pinatawad ang kasalanan mo, sa kapwa mo pa kaya hindi mo kayang gawin?
Hindi ko nilalahat, pero walang perpektong tao, lahat nag kakamali, lahat nag kakasalanan, lahat nakakasakit, at lahat nag mamahal.
Minsan kasi sa pagmamahal nakukuha 'yung pagiging makasarili, kaya ayun nakasakit ka, nag kamali ka, at kapag nag kamali ka,
Hihingi ka ng kapatawaran..... kahit huli na.
--