Scheherazade
Nasa loob ako ng room at nakikinig sa boring na lecture ng prof naming mas mabagal pa ang pagsasalita keysa sa pagong. Tamad na tamad akong makinig sa kanya, well everybody does. I understand that she's already old but what I'm supposed to do. Hindi ko rin siya marinig dahil medyo mahina rin ang boses niya.
I was about to close my eyes but a professor came in. It's Mr. Bautista, our teacher in Art History. Bukas pa ang klase niya sa amin. So why is he here?
      "Excuse me, Ma'am Carino."
Nakatingin lang ako sa kanila habang nakapalumbaba. I want to go home and get some sleep. Napuyat ako sa project na pinagawa samin ng prof namin sa isang subject kaya gusto ko lang umuwi ngayon at bumawi ng tulog ko.
       "Mr. Bautista, what brought you here? Do you need something important in my class kaya nagpunta pa kayo rito?"
       "Yes Ma'am. I just wanna excuse my student, Mr. Zeigler, for a moment. I need to discuss something important to him, if you'll excuse him in your subject."
Mr. Zeigler? Classmate ba namin iyon? Bakit hindi familiar sa akin ang apelyidong 'yan? A transferee?
       "Sure. Sure, you can. Nabalitaan ko nga na siya pala ang lalaban sa National." Prof. Carino smiled before she looked back. "Mr. Zeigler!"
Napatingin din ako kung saan nakatingin si Ma'am, pati na rin ang mga kaklase ko. Curious ako kung sino siya. Hindi ko kasi alam na may Zeigler pala na apelyido sa kaklase ko.
       "Mr. Zeigler, you're excused in my class for now. Mr. Bautista wants to discuss something to you. You can go now." Ma'am Carino said to him.
Hindi ko pa rin nakikita ng maayos ang hitsura niya dahil nakatalikod ito sa akin habang nag-aayos ng kanyang mga gamit. When he turned around, my eyes widened in shocked to see his face clearly.
I knew him!
Oh my goodness! All this time, kaklase ko pala siya but I've never saw him here inside this room. Papaano nangyari 'yun? Na hindi ko siya napapansin dito sa loob ng room. I can't believe it.
He walked in front at nang makalapit ito ay hindi nga ako nagkakamali, siya iyong lalaking nagbigay sa akin ng panyo and the guy who always saw me crying. It's Locklan Marchan.
      "Yes Ma'am. Excuse me." He says politely.
But before he left the room, he turned his head on me and he smiled sheepishly before finally leaving the room. I shook my head in disbelief.
Many minutes have passed and the time that I waited for so long to finished is already ended. Sobra akong napagod sa subject ni Ma'am Carino. I hate her subject. Nakalabas na ako ng room at papunta na sa cafeteria when I heard a voice calling my name.
      "Hera!" I heard Freya shout and rush over to me.
I just boringly looked at her while she's running towards me but suddenly, I felt a hand pass over my eyes. I touched the hand and smiled.
       "Come on, Myie (Ma-yi). I know it's you." I said, turning to face her and give her a boring look.
Myie laughed and hug me, and proceed to hug Freya when she arrived. Magkaiba kami ng course na tatlo. Fine Arts ang kinuha ko, si Myie ay BSBA while si Freya ay isang engineer.
       "How'd you know that it was me?"
       "Seriously, Myie? You're asking me an obvious question?" Walang-gana kong tanong.
       "I'm so hungry!" Freya wined. She faked like she was about to pass out, before leaning her body on us.
We laughed and I complained. I knew that Freya only acted like this around us, her friend.
       "Me too." Segunda naman ni Myie while rubbing her tummy.
Napailing nalang ako sa kanilang dalawa at hinila sila papuntang cafeteria. Hindi ko inaasahan na maraming estudyante ang nandito ngayon. Kadalasan sa labas sila naglalunch pero bakit yata halos wala nang bakanteng upuan. May himala bang nangyari?
       "Something's not right here!" Myie said.
Naglakad nalang kami at naghanap ng bakanteng upuan at mabuti nalang we found one pero sa pinakadulo na.
       "Guys, ako na ang oorder. Anong sa inyo?" Volunteer ni Myie.
       "Bacon, egg and rice lang ang sa akin." I replied while checking my phone if there's a message from him.
       "How about you, Freya?"
       "Katulad nalang kay Hera. And oh, juice na rin. Grapes flavor. Thank you!"
       "Hera, anong juice mo?"
       "Strawberry. Alam mo naman na yun ang palagi kong iniinom e." I said without looking at her.
Maya-maya ay naramdaman kong may tumabi sa akin. "Hindi pa rin ba kayo ayos?"
I faced Freya and I saw how worried she is for me. There was long break of silence. However, Freya whispered only a words that will comfort me.
        "I'm here. We're here for you Hera. Remember that."
Tears fell freely from my face as Freya held my hand and hug me.
        "Thank you," I whispered, looking her in the eyes. "I'll be okay."
        "That's right," she smiled at me and looking up at Myie that walking towards us, holding a tray that full of foods.
I hurriedly wiped my tears in my face and smiled at Myie when she arrived in our table.
        "What's with the long face, Hera?" May pagtataka sa kanyang mukha.
I smiled. "Huh! It's nothing. May napapansin ka na naman sa akin." I laughed but Myie knitted her eyebrows in confusion.
I was about to say something when Freya butt in. "Let's just eat guys. Tsaka akala ko ba gutom ka na rin Miss.... Chismosa?" Freya teased Myie.
Twenty minutes later. We was about to leave the cafeteria when a girl fell on the floor. Mas lalong naging maingay ang loob ng kwartong ito dahil sa mga estudyanteng lalaki na binubully ang isang sophomore na babae.
       "Are we gonna just stand here at walang gagawin?" Tanong ni Freya sa amin ni Myie. Hindi ako sumagot at nakatingin lang sa nangyayari sa harapan namin. "Let's do something guys. Kawawa naman ang babaeng yun." Dagdag ulit nito.
       "Huwag na tayong makialam pa dyan. At wala rin tayong magagawa dahil ang isa sa kanila ay anak ng isang politiko at baka tayo naman ang mabully." Myie answered.
She's right! Wala kaming magagawa kundi ang hayaan nalang ito at hintayin na lamang na may dumating na teacher para sila nalang ang pumigil dito.
       "But--"
       "Freya, Myie is right. 'Wag na tayong makialam pa dyan." Tumayo ako. "Let's go."
May pag-aalinlangan pa si Freya kung tatayo siya or hindi but when I raised my eyebrow on her, napilitan itong tumayo at sumunod sa amin, pero hindi pa nga kami nakakalayo sa table na pinagkainan namin ay napahinto kami.
May isang lalaki na naglakas ng loob na pigilan ang mga ito...
Or it was the other way around?
A moments of silence inside this cafeteria, but it changed in a minute when the sounds of laughter started. Natatawa ang mga lalaking bully kanina nung makitang madumi na ang buong uniform nang lalaking naglakas-loob na pigilan ang mga bully. Hindi rin ako makapaniwala na siya ang taong nakilala ko lang nitong nakaraang dalawang linggo. Walang emosyon niyang tiningnan ang damit nitong narumihan ng pagkaing dala-dala nito. He took a deep breath but still in his stoic face. Then, he turned around and pulled out his handkerchief as he headed to the girl who's standing in front of him.
        "Hey nerd! Where are you going?" Alfonso asked him.
Sa pagkakaalam ko, siya ang leader ng apat na unggoy sa tabi niya. Siya kasi ang anak ng gobernador dito sa lugar na ito kaya kilalang-kilala siya ng mga estudyante rito. Hindi dahil anak siya nang sikat na tao sa politika, kundi dahil isa siyang bully at palaging nag-uumpisa ng gulo. Hindi ko alam kung saan nagmana ang ugali nito, dahil sa pagkakaalam ko ay kilala ang ama nitong si Mr. Alfonso sa pagiging mabuti at matulungin sa mga taong nasasakupan nito.
        "Natakot yata sa' yo, Adrian. Hahaha!" The other bully guy said.
Sinundan ko siya ng tingin and my eyes widened in surprised. Hindi ko akalaing gagawin niya 'yun. I thought that the handkerchief is for himself, but no. Inoffer niya ito sa babae kanina na basang-basa at nanlalagkit dahil sa juice na itinapon sa kanya.
        "Hoy! I was talking to you nerd kaya huwag mo akong tatalikuran kapag kinakausap kita."
Nilapitan ito ni Alfonso at pinaharap sa kanya. Hindi ko pa rin mabasa ang iniisip nito dahil seryoso lamang itong nakatingin kay Alfonso. Hindi yata natatakot sa mangyayari sa kanya after what he did, sa pangingialam niya. Aist!
        "Let's go guys. Ayaw kong magtagal pa rito." Yaya samin ni Myie.
Hindi ako umalis sa kinatatayuan ko at nakatingin pa rin sa eksena kung ano ang sunod na mangyayari. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko para sa kanya. I am worried about him and I don't know why! Dahil ba kilala ko siya? Pero dalawang beses ko pa lang siyang nakausap and after that hindi ko na muli pa siyang nakausap. It was two weeks ago.
       "Hera?"
Napalingon ako kay Myie at Freya na nakatingin na pala sa akin ngayon. I looked at them and there was astonishment on their face.
       "What's wrong? Akala ko ba ayaw mong makisali dyan?" Myie asked me, raising her eyebrow on me.
I didn't answer. Hindi ko naman alam kung anong sasabihin ko, kung anong ipapaliwanag ko.
       "Do you know that guy, Hera?" Freya butt in.
       "Huh?" Gulat kong tanong din sa kanya.
       "Come on Hera, tell us. Do you know that guy? Kasi---"
Naputol ang dapat na sasabihin ni Freya sa akin nang biglang maghiyawan ang mga estudyante rito sa loob ng cafeteria. Napatingin ako sa harap at laking gulat ko nalang nang makita kong nakaupo na si Locklan sa sahig habang hawak-hawak ang kanyang pisngi.
Shit! What should I do?
Wala na akong maisip na iba pang paraan. Maglakad na sana ako patungo sa kinaroroonan ni Locklan para tulungan ito, pero hindi pa nga ako nakakahakbang ay pinigilan na agad ako ni Myie at Freya.
       "Let me go." I hissed.
       "What are you trying to do? Magpapakabayani? Come on Hera, wala ka rin namang magagawa e." Myie scolded me.
       "Hera.."
I looked at Freya and she just giving me her worried look. I sighed.
       "You don't know that guy, so just leave them alone. It has nothing to do with us. Umalis nalang tayo rito dahil ayaw kong madamay pa tayo sa gulong iyan. And I'm sure may tumawag na ring teacher para pumigil dyan." Mahabang litanya ni Myie.
Lumingon akong muli sa harapan kung saan nangyayari ang gulo. May pag-aalala akong naramdaman sa lalaking nakaupo pa rin hanggang ngayon.
       "Hera, let's go." Muling tawag sa akin ni Myie.
Gusto ko man siyang tulungan ngunit hindi ko kaya ang bagay na iyon. I know that I am coward dahil hinayaan kong huwag siyang tulungan, pero alam ko sa sarili ko na wala rin akong magagawa. At ayaw ko rin namang pagtuunan ng pansin ang mga kaibigan ko ng mga bully'ng iyon dahil sa akin.
Nagsimula na akong maglakad papalayo hanggang sa makalabas kami ng cafeteria at dumiretso sa susunod naming klase. Mabigat pa rin ang loob ko dahil sa nangyari.
        "Ang tahimik mo ngayon, Hera." May pag-aalala sa boses ni Freya.
        "Ahm, wala lang ako sa mood. Medyo napagod din ako sa klase ko kanina." I lied.
        "Are you sure?" Paninigurado ni Myie.
Tumingin ako sa kanya at ngumiti. Ngumiti rin ito pabalik sa akin.
Nauna na itong naglakad kaya naiwan kami ni Freya sa likuran niya. Parehas kaming tatlo ng building na pupuntahan dahil magkatabi lang ang room namin sa isa't isa sa susunod na subject namin ngayong araw.
        "Hera."
        "Yes?" Hindi siya sumagot bagkus ay nakatingin lang ito sa akin. "May problema ka ba Freya?"
        "Tell me, do you know that guy earlier?"
        "Hmm who?" Tumingin ako sa harapan.
        "You know who I was talking about."
I took a deep breath. Para saan pa kung magsisinungaling ako sa kanya. She already knew. Wala namang masama kung kakilala ko yung lalaki e. I just knew his name.
        "Yes. Nakilala ko lang siya nitong mga nakaraang araw. Why?"
        "Nothing, naitanong ko lang."
        "Okay..." May pagdududa kong sagot.
        "Kaibigan mo ba 'yun?"
Napatingin muli ako sa kanya.
        "Why are you asking?" I asked.
        "Well, it's because I can see how worried you are kanina sa kanya kaya naitanong ko kung kaibigan mo ba siya dahil hindi naman namin napapansin na nakakasama mo siya rito sa campus."
        "No, he's not! And I'm not worried about him. Ayaw ko lang na may nakikitang ganun. I'm not used to see that kind of scenario inside this campus. Hindi pa naman kasi ako nakakakitang may nagsusuntukan sa harapan ko." Segwey ko.
        "Okay, I understand."
Nakahinga ako ng maluwag. Bakit ko ba tinatago na kilala ko siya? Na nag-aalala talaga ako sa kanya kanina. Hindi ko maintindihan ang sarili ko.
        "But you know what Hera, I like him. I like him for you."
Umuwang ang bibig ko dahil sa narinig ko. Akala ko tapos na sa pag-uusisa si Freya tungkol sa nangyari kanina pero hindi pa pala. At nakakagulat pa ang sinabi niya sa akin.
        "W-What do you mean about that?" I suddenly stuttered.
She stopped, so I am.
        "I like him for you.." May ngiti ito sa kanyang labi. "To be your friend. I know that he's a good guy." Freya said solemnly.
I felt relief and shook my head in disbelief. Sinundan ko lang ng tingin si Freya na hinabol sa paglalakad si Myie at sabay na huminto ang dalawa upang tingnan ako.
        "Hera, come on." Wika ni Freya.
Napangiti ako habang naglalakad patungo sa dalawang taong mahalaga sa buhay ko.