ทันทีที่เขาได้ยิน, เจมส์ถึงกับอึ้งไปจนพูดไม่ออก​ ภาพในอดีตที่เขาเคยเป็นหนึ่งในกลุ่มตำรวจที่บุกไปยังเมืองแห่งดาวเหนือฉายซ้อนทับซ้ำๆ ในความทรงจำ— เขาเคยอยู่ที่นั่น ในสถานที่​ที่เรย์พูดถึง
"เมืองแห่งดาวเหนือ... เมื่อหลายปีก่อน, เหตุการณ์​สังหารหมู่เหยื่อสิบรายในศูนย์​วิจัย​ของรัฐบาล​อย่างงั้นเหรอ!?"
เขาจำภาพนั้นได้ดี พื้นที่เปรอะเปื้อน​ไปด้วยร่องรอยโศกนาฏกรรม​ของผู้คน, เหยื่อ​ที่รอดชีวิต​เป็น​เพียงเด็กน้อยน่าสงสาร​ที่ซุกซ่อน​กายใต้ผ้าคลุม​สีดำสนิท แค่วินาทีสั้นๆ ที่ได้​เห็น​ดวงตาของเด็กๆ พวกนั้นก็เห็นเพียง​ความว่างเปล่า​ สิ้นหวัง ทุกข์​ทรมาน
นึกไม่ถึงว่าเจมส์​จะต้องกลับมาเจอกับเรื่องราวในคดีนั้นอีก—
"ดูเหมือน​ว่า​คุณ​จะรู้จัก​คดีนั้นเป็นอย่างดีจริง​ๆ ด้วย, คุณเจมส์ เอช นอร์ตัน"
ไม่มีสิ่งใดที่การันตี​ว่าเรย์​ อีฟลินน์คือเหยื่อที่เหลือรอดจากเหตุการณ์​นั้น, แต่ท่วงท่าการพูดและใช้น้ำเสียงกลับเสียดแทงทะลุจิตใจ​ของเจมส์ได้อย่างน่าประหลาด​ ยิ่งเป็นดวงตาสีแดงคู่นั้นด้วยแล้ว ประกายของมันช่างเป็นสิ่งที่มองแล้วเจ็บปวด​หัวใจ
"คดีนี้มันมีความเป็นมายังไง​แล้วเกี่ยวข้อง​อะไรกับตัวคุณงั้นเหรอ?" นายตำรวจลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้รับแขก กล่าวด้วยน้ำเสียง​ที่ร้อนรน "ไม่มีทางที่คนร้ายจะไล่ล่าคุณโดยไม่มีสาเหตุแน่"
อาการ​สูญเสีย​ความเยือกเย็น​ของเจมส์​ทำเอาลูกน้อง​สาวข้างกายอดแปลก​ใจไม่ได้, เธอยื่นมือไปแตะอีกฝ่ายเบาๆ คล้ายเรียกสติ ส่วนฮาร์ท​ทำเพียงวางแก้วลงกับจานรองจนมันส่งเสียง 'กริ๊ง'​ ตัดผ่านความเงียบขึ้นมา
"ใจเย็น​หน่อยไหม, คุณนอร์ตัน?" เรย์​ก้าวเข้ามาใกล้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียง​นิ่งสงบและไม่เร่งเร้าอารมณ์​จนเกินไป นั่นทำให้เจมส์​เริ่มรู้ตัว
"ขอโทษ​ด้วยครับ..."
เขาค่อยๆ นั่งลงตามเดิม ขณะที่​เสียงกล่าวว่า 'ไม่เป็นไร'​ ดังคลอตามมาเบาๆ, ชายหนุ่ม​ผมสีขาวซีดเรียกหน้าจอกระจกใสของตนขึ้นมาดูผ่านระบบสั่งการในคฤหาสน์​ ก่อนจะเริ่มพูดถึง​เหตุการณ์​ในอดีต​ของตนอีกครั้ง
"เรื่องการทดลอง​อะไรนั่น... ผมจะค่อยๆ บอกคุณเอง"
เรย์ปรบมือ​เบาๆ ครั้งหนึ่ง, บนหน้าจอก็ปรากฏ​ภาพของไฟล์​เอกสารมากมาย ข้อมูล​ถูกจัดระบบ​อย่างรวดเร็ว​สมกับความก้าวหน้า​ของเมืองนี้ ทุกคนจ้องไปยังจอที่ตัวเองเห็นอย่างตั้งใจ
"ในอดีตที่ข่าวลือเรื่องความก้าวหน้า​ของเมืองนี้ยังอยู่ในความมืดสนิท, บางอย่างซึ่งสามารถ​นำพามนุษย์​ก้าว​ข้ามขีดจำกัดได้ถูกค้นพบ— นั่นคืออำพันใต้ผืนโลก"
ภาพของสิ่งที่คล้ายกับเมล็ดพันธุ์​เล็กจ้อยแสดงให้พวกเขาเห็น, ในนั้นมีภาพของทีมสำรวจที่ค้นพบอำพันนี้อยู่ด้วย
"การค้นพบสิ่งที่เรียกว่าอำพันวิเศษ, มันสามารถ​ฟื้นคืนสภาพให้แก่เซลล์​ที่ถูกทำลายได้ โดยเร่งให้ร่างต้นของสิ่งมีชีวิต​นั้นต้องใช้ชีวิต​อย่างหนักหน่วง— เหตุการณ์​สังหาร​หมู่สิบคน​นั้นเป็นเพียง​ฉากบังหน้า เพราะ​คนที่ตายไปจริงๆ​ มีมากกว่า​นั้นอีก"
คาร่าถามต่อ "อำพันที่ว่านั่นส่งผลให้ร่างกาย​ของเหยื่อ​มีเลือดเป็นสีขาว... ยังงั้น​รึเปล่า​คะ? "
"เธอเข้าใจถูกแล้วล่ะ, แต่ยังไม่ใช่ทั้งหมด​"
ปลายนิ้วมือเพรียวบางแตะลงบนขมับขวาของตัวเองเบาๆ, เรย์จ้องไปเธอทุกคน บอกถึงความเป็นจริง​ที่ตนเผชิญหน้า​เสมอมา
"คนที่มีเลือดสีขาวไม่ใช่ว่าจะไม่ตาย... แต่พวกเขาจะถูกฆ่าให้ตายเพื่อให้ฟื้นขึ้นมา ให้นักวิจัย​พวกนั้นเก็บข้อมูล​ และวนซ้ำๆ แบบนั้น จนอำพันในร่างกาย​ไม่สามารถ​ทำให้เซลล์​ฟื้นฟูสภาพ​ร่างกาย​ได้อีก"
แค่คิดก็รู้สึกขนลุกซู่​ไปทั้งตัว​แล้ว
เบื้องหลัง​ชีวิตอันเป็นนิรันดร์, แลกมากับความเจ็บปวด​ของผู้คน นี่คือความจริง​ที่พวกเขาถูกปิดบังมาตลอดโดยรัฐบาลที่รักยิ่งรึเปล่า? 
เรย์​ทำท่าครุ่นคิดพลางเอ่ย
"การลอบสังหาร​ที่เกิดขึ้น​กับผมในสามครั้งนี้​ก็น่าจะเป็น​หนึ่งในการทดลอง​ของพวกมันเช่นกัน"