เสียงนั้นเรียกให้ทั้งเจมส์และคาร่ามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในเมื่อเสียงนี้ไม่ใช่เสียงฮาร์ทที่กำลังคุยกับพวกเขา แล้วก็ไม่ใช่เสียงพวกเขาด้วย งั้นเสียงนี่มันอะไรล่ะ...?
ตำรวจทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนหันไปมองเจ้าของเสียง ใช่... ร่างที่นอนเป็นศพเมื่อกี้นี้กำลังพูดและลุกขึ้นมามองหน้าพวกเขา! สติของทั้งสองกระเจิงทันที พร้อมร้องกันลั่นห้องนั้น
"เฮ้ย! อะไรกันวะเนี่ย!?" ความสุขุมของนายตำรวจนอร์ตัน​หายไปในพริบตา และหญิงสาวเจ้าหน้าที่​สืบสวนก็มีท่าทีที่ไม่ได้แตกต่าง​กันนัก
"ฟ.. แฟรงก์เกนสไตน์!? ไม่ใช่ๆ อะไรคะเนี่ย!?"
คาร่าและเจมส์ถึงกับทรุดไปนั่งคุกเข่าขอขมาต่อภาพตรงหน้า ด้วยความที่สติกระเจิดกระเจิงและไม่รู้เรื่องอะไร ทำให้ฮาร์ทและศพคนตายที่พึ่งฟื้นเมื่อครู่ขำกันคิกคัก
"ขอผมไปล้างหน้าก่อน เดี๋ยวจะอธิบายให้ฟัง” ร่างที่พึ่งตื่นนั้นมีปฏิกิริยาเหมือนมนุษย์ปกติ นี่มันบ้า! บ้าชัดๆ! 
“ดูนี่สิฮาร์ท บนหน้าฉันมีลิปสติก​สีแดงแจ๋ด้วยล่ะ!” เจ้าตัวไม่ได้แสดงท่าทีอะไร แถมดูตื่นเต้นกับรอยเครื่อง​สำอางบนใบหน้าสุดๆ ไปเลย
“มันน่าดีใจขนาดนั้นเชียวเหรอ?” คนที่ชาชิน​ที่สุดนั้นถามหน้าตาย
“ก็นิดหน่อย สวยดีใช่ไหมล่ะ?”
“ล้างออกเหอะ, สยองว่ะ…”
ไอ้ท่าทีแบบนั้นของคุณสองคนมันอะไร จะไม่เกรงใจคนรอบข้างบ้างเลยรึไง ไหนจะไอ้ศพที่ลุกขึ้นมาเดินได้ ไหนจะคุณฮาร์ท​ที่ทำหน้านิ่งได้อย่างกับพระอิฐพระ​ปูน…
ตำรวจทั้งสองตะลึงไปหมดว่าเขาถูกส่งมาทำคดีให้อะไรกันแน่?
“ไปรอที่ห้องรับแขกเถอะ... เร็วๆ เข้า” ฮาร์ทลุกขึ้น​ยืน​พลันสะกิดคนทั้งสองให้ลุกขึ้น และก็ทำตัวตามปกติ อย่างกับว่านี่เป็น​เหตุการณ์​ที่มักเกิดขึ้น​เป็นธรรมชาติ​อย่างไงอย่างงั้น
คาร่าและเจมส์ไม่อยากจะอยู่ในบ้านนี้แล้ว…
———
 “ดื่มชาก่อนครับ...” คุณพ่อบ้านคนเดิมมีสีหน้า​ที่ใจเย็น​ขึ้น เขานำชาร้อนๆ มาเสิร์ฟให้ที่ห้องรับแขก ต่างจากตำรวจทั้งสองนั่งตัวเกร็งทื่อ ปากสั่นมือสั่นเหงื่อเต็มหลัง จากการเห็นคนที่ตายไปแล้วลุกเดินเหินไปมาได้เฉยเลย
และตอนนี้คนตายที่ว่านั่นก็นั่งร่วมโต๊ะอยู่กับพวกเขาด้วย... 
“ขอโทษที่ทำให้ตกใจกันนะครับ, ผมชื่อเรย์ อีฟลินน์ ส่วนนี่ฮาร์ท วิลล์สัน— แต่คงรู้จักกันแล้วแหละเนอะ” เจ้าตัวพูดและยิ้มกริ่ม
นายตำรวจผู้นั้นโคลงหัวไปมาอย่างไม่รู้จะพูดยังไง​ดี เขาใช้เวลาอยู่นานถึงจะหาเสียงในลำคอตัวเองเจอ
"ครับ... อ่า, ผมเหลือเชื่อ​จริงๆ​ ที่คุณ— เอ่อ..." 
ชายหนุ่ม​ผมสีขาวซีด​แย้มยิ้ม​สดใส "ฟื้นจากความตายสินะ" 
ตำรวจทั้งสองกะพริบ​ตาปริบๆ ไม่รู้​ว่าจะสืบสวน​ต่อไปยังไง คาร่าและเจมส์มองหน้ากัน ในใจพวกเขาสองคนต่างสงสัยว่าผู้ชายคนนี้ใช่สิ่งมีชีวิตที่ปกติหรือเปล่า? พอมองหน้าเรย์ก็แอบสยองไส้ เพราะใบหน้านั้นยิ้มแย้มได้ตลอดเวลาไม่ว่าจะอยู่ในอิริยาบถไหน ตามตรงแล้วหน่วยพิสูจน์หลักฐานควรรีบมาที่นี่ แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครโผล่มาซักคน
จนกระทั่ง​นึกได้ว่าข้อเท็จจริง​หนึ่งที่พวกเขาสันนิษฐาน​ไว้ตั้งแต่​ต้นคือ, เรื่องที่เรย์ อีฟลินน์มีเลือดสีขาว
“อย่าพึ่งสงสัยกันให้มาก พอฟังเขาอธิบาย คุณสองคนจะเข้าใจมากขึ้น”
ฮาร์ท​หันไปจิบชาอย่างใจเย็น, ทิ้งให้บรรยากาศ​ทุกอย่าง​ตกลงสู่ความเงียบสงบ​อีกครั้ง
"ใจเย็น​ๆ นะ, คุณตำรวจ แม่บ้านที่แจ้งเรื่องนี้ไปเพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน... เธอคงไม่รู้​ว่านี่ไม่ใช่​เรื่อง​ราวใหญ่​โตเลยสักนิด​" เรย์​กล่าวอย่างแผ่วเบาขณะใช้ฝ่ามือทาบลงบนแผ่นอกของตัวเองราวกับ​ต้องการตรวจหาชีพจร "แต่​เชื่อ​เถอะ, ผมต้องการ... ให้คุณช่วยผมจริงๆ"