"พวกเราไม่ได้ทำการเคลื่อนย้ายศพไปที่ไหนตามที่คุณบอก, แล้วก็จัดการ​กับเรื่องของเลือดไปบ้างแล้ว" เจมส์​โบกกระดาษ​รายงานในมือไปมาอีกครั้ง "ทางเราบริการแต่งหน้าศพให้ด้วยนะ ดูยอดเยี่ยม​ไปเลยใช่ไหม?"
ตำร​วจ​สาวเผลอทำหน้า​สับสนขึ้นมาขณะที่​ตระหนัก​ได้ว่ามันดูเป็น​เรื่อง​ออกทะเลและอาจส่งผล​กระทบ​ต่อ​จิตใจ​ของครอบครัว​เหยื่อ, แต่จากเคสนี้— เธอมั่นใจ​ว่าเจมส์​มีประสบการณ์​มากพอจะตัดสินใจ​ว่าควรทำอย่างไร​ให้สถานการณ์​ไม่เลวร้ายลงไปมากกว่า​นี้
ฮาร์ท​เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย​ "ลงทุนทำอะไรที่เกินเหตุ​ไปหน่อยนะ, ถ้าเจ้าตัว​ตื่นมาคงลุกไปล้างทิ้งแหงๆ"
คุณพ่อบ้านลอบส่งเสียง​ครวญที่คล้ายขบขันระคนทุกข์ใจ​ เขาขอตัว​ออกไปจากที่เกิดเหตุ​เพราะ​ไม่อาจทนดูภาพเช่นนี้นานๆ ได้ เมื่อในห้องหลงเหลือ​เพียงคนเป็นสามคนกับอีกหนึ่​งคนตาย— การสืบสวนจึงดำเนิน​ต่อไปทันที
"คุณเรย์​มีความสัมพันธ์​กับคุณในฐานะคนรักสินะ, พอทราบรึเปล่า​ครับว่าเขามีศัตรู​มากน้อยแค่ไหน?" นายตำรวจวัยทำงานเอ่ยถาม
"ศัตรู​เยอะแยะ— แต่ที่สงสัย​เลยจริงๆ มันก็มีอยู่"
ดวงตาสีเขียวมรกต​วูบไหวไปจังหวะ​หนึ่ง ปลายนิ้วมือ​เคาะกับเตียงสองสามครั้ง ฮาร์ท​สามารถ​ให้การได้แค่เรื่องที่ตนได้ยินมา แต่หากมันละลาบละล้วงสิ่งที่เรย์เคยเล่าให้ฟังมากเกินไป เขาก็ไม่อยากเอ่ยถึงเช่นกัน
"ผมเคยทำงานเกี่ยวกับ​การสืบคดีให้พวกนักธุรกิจ​พันล้านมาเยอะ, ผมทราบครับว่าคงมีความลับภายในมากมายที่เขาเรียกว่าความลับทางการค้า หากมีเรื่องที่ไม่ต้องการเปิดเผย​ ผมจะให้เวลาคุณไตร่ตรอง​ก่อน" 
นายตำรวจนามสกุล​นอร์ตันพูดเพื่อมอบทางเลือก​ให้แก่อีกฝ่าย แต่ดูเหมือน​ชายหนุ่ม​ตรงหน้า​ก็ดูไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ฮาร์ท​ว่า "ผมไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบาง​ขนาดนั้น, ถ้ารู้— ผมก็รู้แค่ผิวเผิน"
คาร่าค่อยๆ ก้าวเข้ามาฟังเรื่องราวเหล่านั้น เปิดเครื่อง​บันทึกเสียงและเตรียม​จดรายละเอียด​สำคัญ ทุกคนมองหน้า​กันพักหนึ่ง ไม่นานก็เริ่มพูดคุยกัน
"พวกคุณเป็นตำรวจที่นี่มานานคงรู้เรื่องของ land of paradise. ใช่ไหม? ความก้าวหน้า​ทางวิทยาศาสตร์​และความโลภ​ของนักวิจัย​โง่เขลาพวกนั้น— พวกมันนั่นแหละ​ที่อยู่เบื้องหลัง​เรื่องนี้"
"นักวิจัยงั้นเหรอ?" หญิงสาวเผลอร้องออกมา
จริง​อยู่ที่เธอพอทราบว่า​เมืองนี้มีเทคโนโลยี​ทันสมัยมากมายมารองรับการทำงานในแต่ละวันเพื่อลดทอนแรงงาน นั่นเป็นผลมาจากนักวิทยาศาสตร์​อัจฉริยะ​อันดัยต้นๆ ของโลกได้รังสรรค์​และทดลอง​ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนออกมาเป็น​ผลลัพธ์​ที่น่าพึงพอใจ​เฉกเช่น​ทุกวันนี้
แต่การวิจัยที่โยงมาถึงการเข่นฆ่า, เธอไม่อาจจินตนาการ​ได้เลยว่ามันเป็นเรื่อง​ที่ละเอียดอ่อน​ขนาดไหน
ฮาร์ท​เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "จริงๆ​ รออีกสักพักก็ได้นะ" 
ตำรวจทั้งสองดูแปลกใจไม่น้อย
"ถ้าเรื่อง​นี้มันสะเทือนใจ​จนคุณไม่อยากเล่า, ผมไม่ถามต่อก็ได้ ผมเสียใจด้วยจริงๆ​ นะครับ" เจมส์​รีบกล่าวและค้อมตัวลงขอโทษ​อย่างจริงจัง​
ชายหนุ่ม​ผมโทนสีคอรัลโบกไม้โบกมือ​ "ไม่ใช่ๆ, ผมหมายถึงมันใกล้ถึงเวลาแล้วน่ะ"
ยังไม่ทันขาดคำ, เสียงที่พวกเขาไม่คิดว่าจะได้ยินซ้ำอีกกลับดังขึ้นมาท่ามกลาง​ความงุนงง
"อรุณสวัสดิ์​— คุณตำร​วจ​อย่างงั้นเหรอ?"