ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำก้าวขาออกจากรถยนต์​ราคาแพง, โครงหน้า​หล่อเหลา​เป็นทุนเดิมและบุคลิก​ภายนอกสามารถ​สะกดผู้ที่พบเห็นได้ตั้งแต่​แรกเจอ เส้นผมเฉดคอรัลยาวไปถึงกลางหลัง ดวงตาสว่างคมเข้มประดุจมรกต
"ผมชื่อฮาร์ท, ที่รับเรื่องจากตำร​วจ​ก่อนหน้านี้... ผมเป็นแฟนของเรย์ครับ" ชายหนุ่ม​กล่าวแนะนำตัวต่อตำรวจทั้งสองคนอย่างสุภาพ
คาร่าที่เริ่มรู้ตัวค่อยๆ ตอบกลับ​ "ย.. ยินดี​ที่​ได้​รู้จัก​ค่ะ, ฉันคาร่า ส่วนทางนี้คือหัวหน้าของฉัน เจมส์" 
ฮาร์ท​พยักหน้า​รับคำพลางลอบกวาดสายตาสำรวจทั่วคฤหาสน์​ของเขาเอง, สีหน้าดูไม่สู้ดีนักและเป็นกังวลอยู่เล็กน้อย​ เจ้าตัว​ถอนหายใจ​เฮือกใหญ่​ จิ๊ปากรำคาญด้วยความหัวเสีย
"ตอนนี้สถานการณ์​เป็น​ยังไง​บ้างครับ?" ชายหนุ่ม​ถามเสียงเรียบ
"พวกเราดำเนินการตามที่คุณบอกแล้ว​" เจมส์บอก พลันส่งสัญญาณ​ให้ทุกคนที่เกี่ยวข้อง​ไปยังที่เกิดเหตุ​ด้วยกัน​รวมถึง​ฮาร์ท​ด้วย
ในขณะที่​ปลายเท้าก้าวขึ้นสู่บันไดกระเบื้องชั้นดี พร้อมกับเสียงกระทบดังกึกก้องสะท้อนทั่วโถงกลางอันกว้างใหญ่​ นัยน์ตา​สีมรกตเฉียบคมเหลือบมองโดยรอบอย่างไตร่ตรอง และพาทุกคนมาหยุดอยู่ที่ประตู​ไม้เรียบหรูบานหนึ่ง
ผู้​เป็น​พ่อบ้านเดินมาพลางค้อมตัวเล็ก​น้อย "ยินดีต้อนรับ​กลับ​ครับ, นายท่าน" 
"ขอบใจ, เอ็ดเวิร์ดส์​— ตำรวจยังอยู่ด้านในไหม?" ฮาร์ท​รับความหวังดีไว้และสวนกลับ​ไปด้วยการถามถึงความเป็น​ไป
แต่ท่าทาง​ของพ่อบ้านนามเอ็ดเวิร์ดส์​ที่​แสดง​อยู่​นั้นก็ชัดเจน​ว่าทุกอย่าง​ไม่ปกติ​ดีสักนิด
"กระผมไร้ความสามารถ​ที่จะปกป้องนายท่านเรย์​จริงๆ​ ครับ... ทั้งๆ ที่กระผมควรจะรู้แท้ๆ... "
ก่อนที่ร่างจะทรุดลงคุกเข่าขออภัย, ฮาร์ท​กลับค่อยๆ พยุง​ร่างของพ่อบ้าน​คนนั้นเอาไว้ ลอบกระซิบ​เบาๆ ว่า "ไม่เป็นไร, นายทำดีที่สุด​แล้ว" และทิ้งฝ่ามือตบบ่าสองสามครั้ง
อย่าง​ไรก็ตาม, ความสูญเสีย​ย่อมเกิดขึ้น​ในสักวัน ยิ่งชีวิต​ที่ผูกพัน​กับวงจรการค้าขายที่มีคู่แข่ง ไม่น่าแปลก​เลยหากจะใช้วิธีอุกอาจ​กำจัดประธาน​บริษัท​ผู้ควบคุม​ทุกสิ่งทุกอย่าง​แบบนี้, เว้นเสียแต่ว่า​— เรย์​อยู่​ในกรณีที่​พิเศษ​กว่านั้น
"คุณเชื่อจริง​ๆ เหรอคะว่าเขายังมีชีวิต​อยู่?" เสียงดังมาจากหญิงสาว​ที่ยืนอยู่ไม่ไกล, ขณะนั้นคาร่าชำเลือง​มองร่างที่หลับไหลโดยไร้ซึ่งการขยับ​ของจังหวะหายใจ ไม่ทันไรความเงียบงันก็เคลื่อนเข้ามาแทนที่ระหว่าง​พวกเขา
สายตาเคร่งขรึมมองออกไปยังนอกหน้าต่าง, ฮาร์ท​ก้าวขาผ่านตำแหน่ง​ที่ขีดเขียน​ชอล์ก​สีขาวไว้ว่านั่นคือหลักฐาน การเดินของเขาไม่ใช่จังหวะ​ที่เร่งรีบแต่อย่างใด​ มันดำเนิน​ไปอย่างนิ่งสงบเสียด้วยซ้ำ
"ไม่มีอะไร​ต้องกังวลหรอก"
เขา​กล่าว​อย่างเนิบช้า, ทรุดกายลงนั่งข้างๆ ผู้เป็น​ที่รัก ถอนหายใจ​คล้ายหมดความอาลัย​