Hindi na sana ako sasama kay Markus sa school kaso naalala ko yung babae, baka makita ko siya ulit. Kaya sumama nalang ulit ako.
At para mabilis ko siyang mahanap ay umakyat ako sa rooftop.
“Bakit ba kasi nandito tayo?” tanong ni Markus na hingal na hingal dahil sa taas ng inakyat niya.
“Para mabilis ko makita yung babae.” sagot ko.
“Wala ka bang klase? Tulungan mo kaya akong maghanap.”
“Wala, may meeting daw yung mga teachers.” sabi niya at lumapit kung nasan ako.
Ilang minuto na kaming naghahanap pero 'di parin namin siya makita.
“Wait lang 'wag kang tatalong!” sigaw ng isang babae sa likod namin.
Dahan-dahan kaming tumalikod ni Markus at bumungad sa amin ang babaeng kanina pa naming hinahanap.
“Siya, siya yung babae,” sabi ko.
“Hindi ako magpapakamatay, ok?, hinahanap ka lang namin– I mean hinahanap kita.” sabi ni Markus.
“Hinahanap mo ko? Do I know you?” kunot noong tanong nung babae.
“Ask her kung kilala niya ko.” singit ko.
“Hindi, pero may itatanong lang ako. . . . may kilala ka bang Sam Fernandez?”
“Si Sam? Kilala mo siya? Bakit? Anong kaylangan mo sa kanya?, boyfriend kaba niya?” sabay-sabay na tanong nang babae.
“Isa-isa lang, si Sam boyf– kaibigan ko siya.”
“Kaibigan? Wala namang nabangit si Sam na may iba siyang kaibigan bukod sakin.” sabi nung babae na nakakunot parin ang noo.
“Tanong mo kung anong nangyari sakin.” sabi ko kay Markus.
“Ano nga palang nangyari sa kanya?” tanong ni Markus sa babae.
“Hindi mo ba nabalitaan? He's in coma, pareho kaming nakasakay sa kotse pero mas matindi ang natapo niya kaysa sa akin.” may kakaiba akong naramdama sa sinabi nung babae, para akong nahihilo at iba't-ibang imahe ang nakikita ko.
Lahat ng nakalimutan kong alaala ay unti-unti ng bamabalil sa isip ko. Naalala ko na si Camille yung babaeng kausap ni Markus, sila mommy at kuya naaalala ko na rin. Pati yung plano namin ni Camille na magkunwaring mag-girlfriend at boyfriend para hindi matuloy na ipakasal siya sa anak ng kaibigay ng mga magulang niya.
Napahawak ako sa ulo ko dahil hanggang ngayon ay sumasakit parin ito.
“Nasan na siya?” tanong ko dahil wala na si Camille.
“Umalis na, may gagawin pa raw siya.” sagot ni Markus.
“Pero 'di pa natin alam kung saang hospital dinala yung katawan ko,”

“Sorry,”
“Ok lang, tutal naaalala ko naman na lahat,” sabi ko.
“talaga?” Tumango naman ako bilang sagot.
Nung uwian na nila sinabi ko kay Markus na puntahan namin si Camille sa bahay nila, kaya ngayon papunta na kami doon, pero . . .
“Hindi ito yung papunta sa bahay nila Camille,” kunot noo kong sabi.
“Alam ko, papunta tayo sa park kung saan tayo unang nagkita,” sabi niya at hindi na nagsalita.
Tahimik lang kami dito sa loob na tanging tunog lang ng makina ng kotse ang naririnig.
‘Ano bang pumasok sa isip niya at gusto niyang pumunta sa park?’ tanong ko sa sarili.
Tatagos sana ako sa pinto ng kotse niya, para mapakinabangan ko naman ang pagiging multo ko, pero tumikhim siya na ikinahinto ko.
Kaylangan kong pumunta kay Camille dahil dalawang araw nalang ang natitira sakin at baka kunin na ako ng panget na aninong yun, ayuko namang iwan si Markus at baka may dahilan siya kung bakit gusto niyang pumunta sa park at siya lang ang taong pwedeng kumausap kay Camille.
Huminto yung kotse kaya tumingin ako sa bintana. Nandito na pala kami sa park 'di ko man lang namalayan dahil sa dami ng iniisip ko.
Agad na lumabas at nag-lakad si Markus, huminto kami sa pwesto kong saan una kaming nagkita at kung saan niya ako sinigawan.
“Mayron akong kakaibang nararamdaman dito.” Tinuro niya yung kaliwa niyang dibdib.
“May masakit ba sa dibdib mo?” naguguluhan kong tanong.
“Hindi, may nararamdaman ako dito. . . sa puso ko,” sabi niya.
“Marami akong nararamdaman ngayon pero nangingibabaw ang takot . . . .hindi ko alam pero natatakot ako na mawala ka.”

“Deretsyohin mo na,” sabi ko.
“Ok, Sam. . .gusto kita at sa tingin ko mahal na kita.”
“Kaylan pa?”
“Nung una kitang nakita,” tipid niyang sagot.
“Pero diba sinigawan mo ako 'nun?”
“Oo alam ko, pero simula rin 'nun lagi na kitang naiisip,”
“I-Ikaw ba g-gusto mo rin ba ako?” utal niyang tanong.
Tumango lang ako bilang sagot dahil nahihiya akong magsalita.
Naalala ko pa nung may nag-confess sa harap ko na lalaki sa isang lalaki rin, bigla ko nalang naisip si Markus. Tapos nung lagi akong nagpapapansin sa kanya para lang kausapin niya ako, hindi ko alam nahuhulog na pala ang loob ko sa kanya.
Kaylangan ko noong itago ang nararamdaman ko sa kanya at baka bigla niya akong hindi kausapin at dahil pareho kaming lalaki.
“Ibig mo bang sabihin gusto mo rin ako?” hindi makapaniwalang tanong niya.
“Oo gusto rin kita.” Nagkaroon na ako ng lakas ng loob na sabihin iyon.
“Thank you, ngayon na bawasan na ang takot na nararamdaman ko.”
Lumapit siya sakin at akmang yayakapin ng naalala niya na multo na ako.
Tinaas niya ng bahagya ang mga kamay niya, kaya itinaas ko rin ang mga kamay ko at idinikit sa mga palad niya.
Naglakad kami papunta sa puno kong saan ako unang nagising. Naglatag si Markus ng sahig at agad na humiga, tumabi ako sakanya at tumingin sa kalangitan na puno ng mga kumikinang na bitwin. Ginabi na pala kami rito.
“Sa tingin mo nakakabalik ka pa kaya sa katawan mo?” tanong niya habang nakatingin sa mga bitwin.
“Siguro?” hindi ko alam kong may posibilidad bang makabalik pa ako sa katawan ko.
“Anong una mong gagawin kapag nakabalik ka na sa katwan mo?” ngayon ay nakatingin na siya sakin.
“Ang makita ang pamilya ko at mahawakan ka.” ngumiti ako sa kanya.
Ibinalik namin ang tingin sa kalangitan.
“May bulalakaw!” sigaw ko.
“Markus may bulalakaw.” sabi ko pero wala itong sagot.
Mukhang nakatulog siya. ‘Dapat ko ba siyang gisingin o pabayaan nalang siyang matulog?’ bulong ko.
Pinabayaan ko nalang siyang matulog, siguro bukas nalang kami pupunta kay Camille.