Isang tawag ang natanggap ni Donya Aurora sa isa sa mga tauhan niya.
"Pasyo, ano at napatawag ka?" Mabilisang tanong niya sa isa sa mga mata niya.
"Ano kamo! totoo bang nakapagtapos na ang isang apo ko?" Nagalak na aniya.
Makikita sa mukha ng Donya ang galak sa binalita ng kanyang isa sa mga mata, ang tagasubaybay sa anak niyang si Roberto.
"Nasaan ngayon ang kakambal ni Ruby?" Exited na tanong nito.
Pagkatapos sagutin ni Pasyo ang katanungan nito ay ngumisi ito kasabay ng pagkislap nang mga mata.
Hindi matigil sa paglalakad nang pabalik-balik si Mark. Tama ba ang ginagawa niyang pag-iimbestiga?
Nagparamdam sa kanya si Ruby sa panaginip niya. Humihinge ito ng tulong sa kanya at tila gusto pa nitong kausapin niya ang asawa nito.
Tama bang sila ang paraan ni James para mahanap ang salarin? Parang ayaw niyang maniwala na hindi kasangkot si James sa nangyare sa kasintahan niya.
Pero paano kung hindi at paano kung oo? Baka nga kailangan niyang makipaglapit dito para maibestigahan niya rin ang bawat galaw nito. Ah! Maaring.
Napabalikwas ng bangon ang pawis na pawis na si Norah. Huminga siya ng malalim at tumayo mula sa pagkakahiga. Humarap siya sa salamin at umupo sa may upuan ng tokador. Kilala na niya kung sino siya.
Siya si Sanya at iyon laman ang natatandaan niya. Wala na siyang ibang ma-alala maliban sa pangalan niya. Tama ba'ng ilihim niya kay James na alam na niya ang pangalan niya?
Bumuntong hininga siya.
"Sino nga ba kasi siya?"
Gusto niyang umiyak pero gusto niyang magpakatatag.
Ipinasya niyang tumayo at lumabas mula sa kwartong tinutuluyan niya.Bumaba siya mula sa hagdan at inagaw ng pansin niya ang litratong nakasabit sa pader.
Si James at may kasamang babae ito. Nakangiti ang dalawa mula sa kuha nilang litrato, napakunot noo siya dahil tila kilala niya ang babaeng naroon. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Nakita na niya ito, pero bakit hindi niya maalala kung saan.
"Norah, Gising ka na pala." Tinig na muntik na niyang ikahulog sa hagdan.
"Ja-mes." Nabulol na aniya.
Ngumiti ang lalaki sa kanya dahilan ng biglang pagbilis ng tibok ng puso niya.
"Kanina ka pa ba gising?" Tanong nito.
Tumango siya.
At ibinalik ang tingin sa litratong nakasabit sa pader.
"Si Ruby yan, siya ang asawa ko." Tinig ni James..
Tila ata may kumurot sa puso niya. Aaminin niyang nagkaroon agad siya ng pagtingin sa lalaki, pero may asawa na pala ito.
"Halika, kailangan mo ng makakain para may lakas ka naman." Anito at nagpatiuna na sa paglakad sa hagdan.
Sumunod siya sa lalaki ng tahimik.
"Aling Tinay si Norah pala, isang kaibigan." Pagpapakilala sa kanya ng lalaki.
"Ikinagagalak ko kayong makilala." pagbati niya kay Aling Tinay.
"Si Aling Tinay ang tagapagluto dito sa bahay. Kaya masanay ka ng narito siya lagi." Pagpapaliwanag ng lalaki sa kanya at ipinaghila siya ng upuan.
Tumango-tango siya.
Masaya silang kumakain ng biglang may humahangos na matanda na gumambala sa kanila.
"Tatay Doro, bakit po?" Agad na tanong ni James dito.
"Gusto daw kayong makausap ni Mark, Sir James. Hindi ko po alam kung papasukin ko siya o hindi." Anito na nag-alinlangan.
Tintitigan siya ni James.
"Pagkatapos mong kumain pumasok ka na sa kwarto mo. Aalis lang ako at may mahalaga akong tatapusin." Pamamaalam sa kanya ng lalaki.
Sabay tayo at iniwan siya.
"Mag-iingat ka." Mahinang aniya na hindi niya alam kung narinig nga ba siya nito, dahil dumeretso na ito ng lakad.
Napatingin siya kay Aling Tinay na nagliligpit na ng pinagkainan nila.
"Maari ba akong magtanong?" Usisa niya sa babae.
Tumango naman ito at ngumiti.
"Nasaan nga pala ang asawa ni James?" Aniyang nakakunot ang mga noo.
Tumingin sa kanya ang babae.
"Patay na ito." Anito na nagpakaba sa kanya.
"Patay?" Anas niya.
Tumango ang babae.
"Sa pagkakaalam ko ay sinadyang ipapatay."
Tila siya itinulos sa kinalalagyan.
"Mag-iingat ka, dahil ang balita ko ay isa sa mga babae ni Sir James ang isa sa mga suspect kung bakit namatay si Ma'am Ruby." Mahabang paliwanag nito.
Napalunok siya ng sunod-sunod. Anong misteryo ba ang nasa katauhan ng taong nagbigay ng malasakit sa kanya?
Nasa may harap nga ng bahay nila ang taong nagpapatawag sa kanya. Ano kaya ang sadya nito at kailangan pang makipagkita sa kanya?
"Anong kailangan mo at naparito ka?" Walang pag-aalinlangang tanong ni James kay Mark.
Tinitigan siya ng lalaki.
"Napanaginipan ko si Ruby." Umpisa nito na ikinakunot ng noo niya.
"At ano ang napanaginipan mo?" Seryosong tanong niya.
"Parang gusto niyang tayo ang mag imbestiga." Umpisa ni Mark.
Napatiimbagang siya.
"Ganon ba?" Tipid na sagot niya.
Tumango ito.
"Kung ganon ay ano ang balak mo?" Usisa niya rito.
"Imbestigahan ang mga taong malapit dito."
Napangiti siya sa lalaki ng asawa niya.
"Makikipag-usap ako sayo kapag tapos na kitang ipaimbestiga." Babala niya sa lalaki at iniwan ito.
Malay niya ba kong gumagawa lang ito ng kwento para mailihis sa lalaki ang hinala niya. Kailangan na niyang kumilos sapagkat kahit siya ay hindi matatahimik, dahil hula niyang ang bumanga sa kanya kahapon ay parehas sa bumanga sa asawa niya.
Tahimik lang si Norah habang nakatitig sa bintana ng kwarto na ibinigay sa kanya. Kanina niya pa iniisip ang babaeng kasama ni James sa litrato, kung saan at paano niya ito nakita. Pero hindi niya talaga maisip.
Masakit na rin ang ulo niya kakaisip. Kung kaya muli siyang lumabas ng kwarto. Dumeretso siya sa kusina kung saan naroon pa din si Aling Tinay at naghahanda ng lunch nila.
Pasado alas nueve pa lang pero tila sadyang maaga talaga itong nagluluto. Nakaramdam siya ng gutom, kahit pa kakakain niya lang kanina kung kaya inabot niya ang apple na nasa lamesa at inumpisahang titigan ito. Pagkatapos ay kinuha niya ang kutsilyo at mapaglarong pinaglaruan niya ang hawak na apple.
Ginawa muna niyang mukha ng tao ang apple saka niya ito inukitan. Dahil sa nalulungkot siya ay nilagyan niya ng mata, ilong at bungangang nakasimangot ang wangis ng mansanas.
Napangiti siya, nang magtagumpay siyang palabasin ang gusto niyang mangyare. Pero napawi iyon, dahil sa pagkabagsak ng kung ano sa may likuran niya.
Napalunok siya.
Hindi sinasadyang nabitawan ni James ang hawak na libro, pagkakita sa pinagmamasdan ni Norah.
"Ja-mes?" Mahinang usal nito na nagulat sa ginawa niyang ingay.
Napalunok siya ng sunod-sunod. Dahil sa mga ala-alang sumirit sa isipan niya.
Kadarating lang niya galing sa trabaho ng makasalubong niya ang asawang kalalabas lang ng kwarto nila.
"Oppss, Sorry I'm late!" Hinging paumanhin niya rito.
Walang emosyong makikita sa pagmumukha nito at maya-maya lang ay may ibinato ito sa kanya at swenerte namang nasalo niya.
Kumunot ang noo niya, pagkakita sa apple na may nakaukit na mukha at nakasimangot sa kanya.
"Don't question why?" Anito sa kanya.
Na nagpataas ng kilay niya.
"Nalulungkot kasi ako!"
Anito at hinaplos ang buhok, saka siya nilampasan.
Napangiti siya.
Mannerism nga ata nito ang paghaplos sa dulo ng buhok nito.
"Anong ginawa mo sa apple?" May kabang bumundol sa dibdib na tanong niya.
Ngumiti ang babae.
Pati ang pagngiti nito ay kupyang-kupya sa namayapang asawa niya.
"Nalulungkot kasi ako." Mahinang usal nito.
Na nagpatayo ng mga balahibo niya.
Asar na asar na umuwi si Mark mula sa pakikipag-usap sa lalaking subrang hangin. Kung ayaw siya nitong kasamang mag-imbestiga, di fine.
Uunahin niya ito sa listahin niya. Kilala niya ang isa sa mga babae ni James, ang isa sa mga kaeskwela nito nong kabataan nila. Si Margareth, Tama ito ang magiging susi niya.
Pintawag ni Donya Aurora ang anak niyang si Rose.
"Mama, bakit niyo ako pinatawag?" Nagmamadaling ani Rose sa Ina.
Alam kasi niyang magwawala ito kung pabagal-bagal siya.
"Kailangan ko ng tulong mo." Agad na umpisa nito.
"Anong tulong?" Kunot noong tanong niya.
"Pumunta ka sa bahay nila James at doon ka muna manirahan." Anito na mas lalong nagpakunot ng noo niya.
"Mama, bakit niyo ako itinataboy?" Gulat na kuwestiyon niya.
"Rose, pinapapapunta kita roon, dahil kailangan mong subaybayan ang bawat galaw ni James."Ma awtoridad na utos nito
"Pero bakit, Mama?"
"Dahil siya lang ang susi para sa natutulog na kaso ni Ruby."
Umiling siya sa ina."Mama, nakakasigurado po ba kayo?"
"Sigurado o hindi, siya ang hinala ko! Kaya kailangan niyang pagbayaran ang kasalanan niya."
"Pero Mama."
"Shut up! Sumunod ka na lang, wala ka namang gagawin kundi manirahan ka lang sa kanila."
"Pero hindi kaya nakakahiya, Mama?" muli ay katwiran niya.
"Bahay ng pamagkin mo at kay James ang bahay na iyon at may karapatan kang makituloy." Anito at pinanlisikan siya ng mga mata.
"Mag reason ka na lang kung sakaling madami siyang tanong." Dugtong pa nito.
"Pero Mama!" muli ay angal niya.
"Gawin mo, kung ayaw mong ikaw ang ipapakulong ko." Nanlaki ang mga mata nito.
"Mama." Nagulat na aniya.
Tila nahuhulaan niya nang may ipapagawa ito sa kanya, pero hindi lang nito sasabihin ngayon.
"Gusto mo ba?" Anito at ngumisi.
Umiling siya at tinitigan ang ina.
Hindi kaya ito ang tamang paratangang pumatay sa sarili nitong Apo?
"James, Are you okay?" Tinig ni Norah ang nakapagbalik ng pagkagulat niya.
"Bakit naman nakasimangot ang mansanas sa inukit mo?" Walang anumang tanong nito at seryosong tinitigan siya.
Ngumiti siya sa lalaking tila nababalisa.
"Nalulungkot nga kasi ako." Tipid na aniya at hinaplos ang dulo ng buhok niya.
Tinakasan ata si James ng dugo sa narinig.
Pero umalpas ang galit na nararamdaman nito.
Agad niyang hinawakan ang siko ng babae dahilan kung bakit napatayo si Norah.
"Who are you!" May diing tanong ni James sa babae.
"Ja-mes." Nautal na anas ni Norah at kakikitaan ng takot ang mga mata nito.
"Sino ka ba talaga!" Ulit na tanong ni James.
"Nasa-sak-tan a-ko, Mis-ter." Paputol-putol na anito.
Kung kaya nahimasmasan siya at binitawan ang siko ng babae, kasabay ng pagtalikod rito.
"Sorry!" Hinging paumanhin niya at iniwan ito sa kusina.