Six a.m. nagising ako sa ingay ng alarm clock ko. Agad akong bumangon para maghanda kasi seven fifteen ang first subject ko. As usual, I’m doing my morning ritual prepapre my breakfast and eat which oatmeal lang naman kaya as easy as 1,2,3… and after I take a bath, toothbrush and change. Then voila, I’m ready for the first day of school after Christmas break. I feel a bit excited and nervous at the same time. I am excited to see my friends/classmates, group mates and get ready for the new adventures with them. Then nervous, it’s because of James and the rest of the gang. Anyway, I am ready for whatever consequences that I will possibly encounter for this day and the coming days as well. Bahala na si Batman!
Nakatambay ulit ako dito sa MC Center ngayon kasi dito ko kikitain sila Mitch and Zette hindi kasi kami magkaklaase sa 2 minor subjects ko. Dito agad ako dumiretso after my 3 subject classes straight, hindi ako nabobored na dito maghintay kasi nakarelax na may free kang makikinig ng music saka malamig din kasi fully airconditioned ang full MC Center.
“Hi Sir! Good morning!” bati ko sa isa sa mga Prof na dumaan papalabas ng MC Center.
“Hello Ms. Demiranda! Morning. No class?” tanong niya.
“Just finished Sir,” sagot ko naman agad.
“Okay. I’ll go ahead I’m hungry. I haven’t eaten my breakfast kanina coz I’m in a hurry I was almost late when I arrived here, I had to send my kids to their school, my wife left early ahead of me heading to airport for work,” paliwanag niya.
“Sige po, ingat,” sagot ko naman while smiling at him.
Mabait kasi ‘yang Prof na ‘yan kaya maraming gustong maging ma under sa class ni Prof. Antonio. Isa siya sa mga prof na very approachable saka very considerate, kasi he understands the student’s life, he was once a student so he knows how it feels of being one. Bumalik ako sa pagbabasa ko book when Prof Antonio was out of my sight, I am enjoying the music that the dj onboard played. Relaxing music kasi ang mga piniplay niya dahil ‘yon ang naka line up sa playlists.
“Hi ate!” one of the sophomores greeted me.
“Hello! You have class?” I asked.
“Later pa po ang next subject ko, hihintayin ko lang po ang classmates ko kasi dito po ang meeting place namin para sa group work namin para sa radio drama,” she explained.
“Ah okay. Enjoy ‘yan,” masaya kong sabi.
“Mahirap po ba?” she asked.
“Mahirap kung hindi kayo matutulungan, dapat lahat kayo sa group must be cooperative and active. Dapat walang palaging absent tapos i-practice niyo muna bago niyo i-record para mas madaling i-deliver ang lines pag nakabisado mo. No need to memorize the lines kabisaduhin lang in that way mas madali niyong malagyan ng feelings ng emotion ikanga kapag kabisado niyo na. Ganoon lang naman kasi ang turo sa amin dati eh,” paliwanag ko sa kan’ya.
“Thank you ate Lui!” sabi niya while having a big smile on her face cute face. Magandang bata, familiar siya I know that Mass Comm din siya but I don’t know her name.
“You knew my name?” tanong ko. Hindi ko kasi inaasahan na may nakakilala sa akin sa lower year.
“Opo. Madami naman pong nakakilala sa’yo sa class namin. Kilala ka pong astig hehehe,” she said while showing me her fingers waving peace sign. Natawa tuloy ako, ganoon pala talaga ang image ko even sa lower years.
“Hala! Astig talaga? Bakit niyo nasabing ganoon ako?” I asked.
“No offense po ah? Hindi ka po kasi feminine kung kumilos para ka po kasi boyish, tapos lagi ka pa pong naka-jeans and shirt. Kaya po siguro ganoon ang naging trademark mo sa amin,” she explained. Natawa ulit ako.
“Well, for the record I am a certified girl, as in straight po ako. And ganitong ayos kasi ako comfortable. We are required to wear our comfortable clothes since we started our exposure sa field works. I know darating din kayo dyan. You will experience of not wearing uniform soon when you become juniors like us,” mahabang sabi ko.
“’Yan nga din po ang sabi sa amin ni Prof noong minsan may nagtatanong po sa klase namin why are the juniors and seniors are no longer wearing uniforms po. Kaya most of us are looking forward to it eh,” sagot niya.
“Yeah, but you are not allowed to wear revealing clothes since we’re not in the fashion industry. You are allowed to wear polo either short or long sleeves, shirt like what I am wearing usually. Blouse, again not the revealing one ha! Then, jeans or slocks ‘yon lang. Shorts and skirts are not allowed sa field works. Kasi hindi siya comfortable kapag, may… alam mo just in case may habulan o madaliang kilos,” sabi ko sabay tawa.
“I’ll take note po of those things you’ve told me. Thank you, ate ah! Akala ko po talaga masungit ka kasi madami po nagsasabi na naiintimidate sa’yo,” she opens another topic.
“Luh? May ganoong issue?” tanong ko sabay natawa ng mahina.
“Opo, kahit po ako kanina kinakabahan baka hindi po ninyo ako pansinin,” nahihiya niyang sabi.
“Hindi naman sa ganoon. Hindi lang talaga ako palakibo kung hindi ko naman kakilala or kapag hindi nauna akong kausapin. At saka depende din ang pakikitungo sa taong kaharap ko. If that person treats me nice, I can be nice too. But if that person is rude well, I can be twice as rude as him/her,” I explained.
“Thank you talaga ate Lui! Sorry nadistorbo po yata kita sa pagbabasa mo,” sabi niya.
“No! It’s alright. I was just reading for my past time while waiting for Mitch and Zette sabay kasi kaming maglu-lunch. Mas nauna kasi natapos ang classes ko kanina sa minor subjects,” sabi ko.
“Thank you, po ulit nag enjoy po akong kausap ka,” sabi niya ulit.
“Ako din,” sagot saka nginitian ko siya.
Bumukas ang main door ng MC Center, sabay-sabay nagsipasukan ang mga MC students na siguro classmates na kanina pa niya hinihintay. Ipinakilala pa muna niya ako bago sila pumasok sa ilang vacant para sa group meeting. Wala akong natandaan sa mga names na binanggit niya name niya lang ang natandaan ko, Christine ‘yon lang.
Minutes after, pumasok sila Mitch and Zette may dala na silang food kasi nagbigay na ako ng pera sa kanila kanina bago sila pumasok sa klase nila. Kaya agad kaming pumasok sa pantry para makakain ng early lunch kasi 11 am pa lang.
My Monday ended with less stress though, may mga assignments na keri lang naman. Ang iba nagawa ko na isa na lang ang hindi anyway, sa Friday pa naman ang submission kasi pinagawa kami ng reflection paper sa English. I was glad kasi never kong nakasalubong ang kahit sino sa mga kasamahan ko sa mountaineering org. I’m sure alam na nila ang nangyari sa amin sa mga oras na ito. Iniiwasan ko munang isipin kung ano ang magiging reaction nila pag nakita ako.
Mitch, Zette and I are busy with our chit chat nang palabas kami ng gate, wala na kaming klase kaya we decided to eat out before heading home when,
“Lui!” someone called me from the other side of the street.
“D’yan ka na lang kami na ang tatawid!” sigaw pa ni Jed, kasama niya sila Ali at of course Georje.
Agad kaming nagkatinginan nila Mitch and Zette parang we already get the point na hindi na ako matuloy kakain kasama sila kaya naman,
“Paano Lui, we’ll see you tomorrow na lang you have company na to eat out,” sabi ni Mitch sabay turo sa tatlong itlog.
“Uh, sige bukas na lang,” sagot ko agad. Agad na naglakad palayo, papunta silang mall kasi dun ang usapan namin kanina na kakain sa isang fast food chain.
“Hi Lui! Kumusta?” bati agad sa akin ni Ali as usual siya naman talaga kasi ang pinaka madaldal.
“Uy hello! Okay lang naman, ganoon pa din,” sagot ko kaagad na kanilang dalawa ni Jed lang ako nakatingin, hindi ko kayang tingnan si Georje kinakabahan ko kasi hindi ko inasahan na magkikita kami ngayon. Plano ko pa lang siyang tawagan para magksausap bago kami mag start sa radio exposure namin ulit. Iba ibang radio kasi ang naka-assign sa amin na puntahan namin. May required number of hours bago kami malipat sa ibang radio station, wala naman kaming ginagawa unless may iuutos sa amin ang dj on board or iba pa. More on observation lang kami minsan hinayaan mag-operate i-play ang songs tapos pinapa on-air kami for time check or basahin ang mga requests hanggang sa ganoon lang. We are required to write a report kasi from our different experiences sa mga radio stations na napupuntahan namin whether fm or am radio station.
“Pauwi ka na?” tanong ni Jed.
“Yeah, kasi wala na akong klase. Saka next week pa kasi mag-resume ang exposure namin sa field works kaya maaga pa akong makakauwi until Friday,” I explained.
“Mabuti naman kung ganoon, eh di syempre p’wede ka sa amin sumabay ngayon mag dinner?” tanong naman ni Ali.
“Oo, sige,” maikling sagot ko.
“Ayos! Ang tagal ka na naming inaabangang makasama ngayon pa lang ulit kaya sulitin na natin ‘to,” sabi ni Ali.
“Tara? Sa mall na lang tayo para hindi na hassle malapit lang din sa sakayan ng jeep or cab,” dugtong naman ni Jed, habang si Georje nanatiling tahimik. Tango nga lang kanina ang binigay niya sa akin pagkalapit nila. Kaya tinanguan ko na lang din. Kaya sobrang confusing for me, he said he liked me a lot pero hindi ko feel hindi ko rin makita. Kasi lagi siyang stiff and cold eh, I can’t see or feel any emotion from him most of the time. Kaya ako sobrang nagulat when I saw him having teary eyed that night, he confessed to me that he liked me. It feels like, nagkakagusto pala siya? Parang kasing ang hirap paniwalaan, alam mo ‘yon bihira ko lang siya marinig magsalita. Ang uptight niya sa totoo lang. Or ako lang ba ang mali ang pagkakakilala sa kan’ya? Pero kasi wala naman halos nagbago sa kan’ya mula noong una kong siyang naka-usap sa bus hanggang ngayon except noong night of confession niya kasi ibang katauhan naman ang nakita ko ‘don. Kaya nga siguro ako nag aalangan na umanin sa kanya kasi ang hirap niya basahin eh, mabuti na lang nauna siyang magsabi kasi kung hindi dadalhin ko na lang sa libingan ko ang kung ano man ang nararamdaman ko sa kan’ya.
Nabalik ako sa realidad nang kalabitin ako ni Ali.
“Hoy! Ang lalim naman yata ng iniisip mo para hindi mo marinig ang sinasabi ko,” reklamo niya.
“Ha? I-inisip ko lang kung tama ba ang recall ko sa dealine ng reflection paper namin sa English. Ah, eh, ano nga pala ang sinasabi mo?” palusot ko.
“Weh? Di nga? Parang hindi naman eh!” panunukso niya sabay pilyong ngiti.
“Aba! Nagtanong ka pa kung ayaw mo lang din naman pala maniwala!” pagsusungit ko.
“Yan! Gan’yan nga! ‘Yan ang Lui na kilala ko hindi ‘yung tahimik at tulala,” dagdag niyang pang-aasar.
“Ikaw na lalaki ka! Alam na alam mo talaga kung paano ako asarin ano? ‘Yan ba ang pinunta mo para lang asarin ako? Mabuti pang uuwi na lang at nang magawa ko ang mga assignments ko,” pikon kong sabi.
“Tigilan mo na nga si Lui Ali! Ngayon na nga lang natin nakasama ulit baka mapurnada pa sa pang aalaska mo sa kanya. Ikaw talaga!” saway ni Jed.
“Joke lang naman. Ito naman ‘di na mabiro ang pikon mo pa rin Lui no,” bawi ni Ali sabay akbay sa akin.
“Tigilan mo na ako Ali, please lang,” pagsusungit ko pa din.
“Hindi na nga peksman mamatay man si Georje!” sabi niya sabay itinaas ang kan’yang kanang kamay na parang nanunumpa. Nabatukan tuloy siya ni Georje.
“Idinamay mo pa talaga ako sa kalokohan mo. Ba’t ako, ikaw na lang kaya,” reklamo ni Georje sa kanya. Natawa na lang kami ni Jed sa mukha ni Ali kasi ang haba tuloy ng nguso, nagkakamot sa ulo niya.
“Ayan kasi, ba’t di na lang ikaw idinamay mo pa si Georje na nanahimik lang naman,” panenermon sa kanya ni Jed.
“Sorry naman tao lang. Saka joke lang, kayo naman di na mabiro. Alam niyo bagay na bagay talaga kayo pareho kayong sobrang seryoso sa buhay,” pagmamaktol niya.
“At bakit naman napunta sa gan'yan ang usapan?” pagsusungit ko.
“Sinabi ko lang. Kasi totoo naman talaga eh, pareho kayong seryoso, saka pareho kayong mahilig sumayaw, ano pa ba?” nakatingin siya sa malayo nag iisip nang maidugtong sa mga sinabi niya habang nagpatuloy kaming naglalakad papuntang mall kung saan kami kakain.
“Sige, pag ikaw matisod d’yan sa kakatingin mo sa malayo pagtatawanan ka talaga namin saka hindi ka namin aakuin na kilala at kasama namin kasi nakakahiya,” sabi sa kan’ya ni Jed. Nagtawanan naman kami sa kan’ya.
“Ay grabe! Gan'yan pala kayo sa akin, nag iisip lang naman ang tao tapos ginagan’yan niyo ‘ko. Para namang hindi ko kaibigan niyan, ang sama niyo sa ‘kin,” pagdadrama niya.
“Alam mo tol, ang drama mo, hindi bagay sa’yo. Di ba Lui?” pang aasar sa kan’ya ni Jed. Mahinang tawa lang ang naisagot ko.
“Sige magkampihan kayo. Gan’yan naman kayo eh. Porke’t wala na kayong kailangan sa akin lalo na ‘yang isa dyan ganun ganun na lang tayo magkalimutan,” pagpapatuloy niya sa page emote niya. Kasi nakanguso siya kita ko pa rin ang pagiging mestizo niya, gwapo naman talaga si Ali half Emirate kasi ‘yan. Kaya ang daming nagkakagusto dahil sa ang ganda ng mukha mahahaba ang mga pilik mata na may kakapalan pa. Tapos ang ganda din ng mata, hindi lang basta matangkad malaking tao talaga siya, saka hindi gaanong maputi hindi naman gaanong maitim, typical mukha ng arabo, pero ayaw niya tinatawag siyang half-arabo kasi hindi nga daw siya arabo emirate raw ang lahi niya kasi taga Sharjah, UAE ang papa niya at hindi taga-Saudi.
Panay ang tawanan namin habang patuloy sa paglalakad papunta sa mall. Habang si Georje paminsan minsan nahuhuli kong nakatingin sa akin. Ako naman hindi mapakali, nababanas sa sobrang concious kasi hindi ko inasahan na magkikita kami ngayon eh. Nanlalamig ang mga kamay ko tapos pinapawisan sana lang makapasok na kami sa mall para mabawasan naman ang pagpapawis ko. Hindi ko man lang natingnan ang sarili ko kung ano ang hitsura ko sa salamiin, hindi ko kasi Gawain ang dumadaan sa cr bago umuwi para mag-retouch, dahil hindi naman ako nagmemake up kahit nga polbo hindi ako naglalagay eh. Kaya I’m sure this time p’wede nang makapagluto ng fried egg sa pagmumukha ko.
Nakarating na kami sa mall at agad pumasok. Ang usapan nila do’n kami kakain sa pinaka unang fast food chain na madadaanan namin, kaya pizza at pasta ang dinner namin. Habang kumakain kung anu-ano lang ang mga pinag-uusapan namin, minsan lang sumasali si Georje lalo na’t elementary days namin ang napag-uusapan hindi siya maka-relate. Tawanan at kalokohan na pasimuno ni Ali na sinabayan naman ni Jed kaya naging magaan ang atmosphere.
Pagkatapos kumain nagyaya na umuwi sila Jed kay Ali kasi may gagawin pa raw siya, hindi ko lang alam kung totoo o ginawa lang nilang rason para magkaroon kami ng time ni Georje na makapag-usap.
“Saan tayo?” tanong ko agad para maputol ang katihimikan na namamagitan sa aming dalawa pagkatapos kaming iniwan ng dalawang damuho na ‘yon.
“Wait, ‘yon nga din ang iniisip ko kung saan tayo pwede mag-usap,” sagot niya.
“Ah, do’n na lang tayo mag-usap malapit sa apartment namin, may mini park kasi doon pwede tayo do’n kasi hindi masyadong maingay,” suggest ko sa kan’ya para hindi na kami magtagal pa nakatayo dito sa may sakayan ng jeep. Para naman kaming tanga kung dito lang kaming dalawa mag-uusap katulad ‘nung nakaraang nangyari nag-iyakan pa talaga ang eksinena namin at ayaw ko nang mangyari ulit pa ‘yon.
“Sige,” ‘yon ang huling narinig kong salita niya hindi na ulit siya kumibo habang nakasakay kami sa jeep, ako na ang nagbayad para sa aming dalawa kasi ako ang unang nakabunot ng purse ko.
Pagkababa namin sa jeep naglakad papunta sa mini park na sinabi ko sa kan’ya nilagpasan muna ang apartment kung saan ako nakatira.
“Dito na lang tayo,” nauna akong umupo sa bench na konkreto sa mini park malapit sa playground.
“Ano ba ang gusto mong sabihin sa akin? Kasi panay daw ang tawag mo sa apartment no’ng hindi ako madalas na umuuwi sa apartment,” pag open ko sa conversation kasi baka walang mangyaring pag-uusap kung hindi ko simulan.
Ang lalim ng buntong hininga na kanyang pinakawalan, tapos tumingala siya sa langit bago akala ko hindi niya ako sasagutin.
“Uh, k-kasi, goodness I don’t know how to start,” frustrated niyang bulong na akala naman niya hindi ko naririnig.
“You need more time to think I guess?” sarcastic kong tanong.
“No, I’m okay. Uh, I just wanna clear some things to you about what I’ve said the last time we had talk. You left me speechless that time, you didn’t give me time to answer your question,” reklamo niya.
“Kasi I’m not ready to hear whatever you wanted to say,” sagot ko.
“Why? You asked me, right? So, I have the right to answer by explaining my side,” bwelta niya.
“Kasi, hindi tama na pag-usapan natin dahil may masasaktan, ayaw kong maging unfair sa isang tao na walang masamang ginawa sa akin. In fact, he’s a great person, he respects me and so I must have to respect him as well. Hindi ako pinakalaki ng mga magulang ko para maging bastos at walang hiya,” I explained.
“And now?” kunot noo niyang tanong.
“I already talked to him. I chose to correct the wrong things I’ve done. As I’ve said, ayaw kong maging unfair at ayaw kong makapanakit ng damdamin ng iba,” I said.
“What do you mean?” tanong niya ulit.
“Nag-usap kami noong christmas break, we talked everything about us. I told him everything, everything he must to know pero hindi ko inasahan na he would understand it too. I thought it will be difficult for me to discuss those things with him but I was wrong, he made so easy for me. I felt so guilty, really. Even up to now and every time it flashes on my mind. But I can not change what has been done. It is so hard to avoid what’s inevitable. I already hurt him because I broke up with him,” naluluha kong sabi. Ang bigat pa rin sa loob sa tuwing naalala ko ang gabing ‘yun at ang lahat ng mga sinabi niya.